Wordt er ook in Bulgarije, Polen of Portugal boeiende muziek gemaakt? Ongetwijfeld. En dat bewustzijn danken we vooral aan het showcasefestival EuroSonic in Groningen, waar alle power players uit de Europese muziekindustrie al veertig jaar samentroepen op zoek naar de pophelden van de toekomst. Tijdens dag 2 raakten we vooral onder de indruk van het Ierse Child of Prague.
The New Eves grossierden in warmbloedige folkpunk-met-weerhaakjes
De half Zweedse, half Britse New Eves zijn vier vurige dames die dezer dagen vanuit Brighton opereren. Zelf omschrijven ze hun muziek, die het midden houdt tussen een heidens ritueel, tranceverwekkende freakfolk en radicale poëzie als ‘hagstone rock’, zowel een verwijzing naar middeleeuwse hekserij als naar hedendaagse girl power. Ella Oona Russell is zelfs een drumster van het Moe Tucker-type, die haar trommels en cymbalen dus rechtopstaand te lijf gaat.
De meerstemmige samenzang van de Eves doet soms denken aan Laïs, maar qua power heeft hun rockvariant, aangedreven door een schurende viool en cello, meer gemeen met de jonge Patti Smith of PJ Harvey. Met verwijzingen naar vleermuizen, struikrovers en gescheiden geliefden creëerden The New Eves, op hun vorig jaar verschenen langspeeldebuut The New Eve is Rising, al hun eigen mythologie. En in Groningen speelden ze ongeremde, warmbloedige en dissonante folkpunk-met-weerhaakjes waar niemand van terug had.
De zussen van Sarah Julia manifesteerden zich op EuroSonic als moderne Everly Sisters
Door hun beide voornamen aan elkaar te koppelen verwijzen de Amsterdamse zussen Sarah en Julia Nauta zonder omwegen naar hun symbiotische relatie. Hun kwetsbare, introspectieve indiefolk, geïnspireerd door Phoebe Bridgers, Adrianne Lenker en Joni Mitchell, steunt op fraaie vocale harmonieën die werden vastgelegd op de ep’s How Do We Get Back to Being Normal? en Only Making It Worse en hen al in het voorprogramma van Neil Young deden belanden.
Live worden de zussen -tijdens EuroSonic kregen ze prestigieuze Music Moves Europe Award toegestopt- bijgestaan door een bassiste, drumster en extra gitariste. Maar af en toe dook er ook een banjo of mandoline op in het klankbeeld, wat hun melodieuze liedjes over angsten, frustraties, stille wanhoop en beschaamd vertrouwen van een kleurrijk exra laagje voorzag. Wanneer het tempo lichtjes versnelde herinnerde Sarah Julia vaagweg aan de Indigo Girls, maar deze Nederlandse Everly Sisters hadden ruim voldoende talent in huis om op hun eigen merites te worden beoordeeld.
Child of Prague gaf aan oude tradities een slimme, hedendaagse draai
Folk? Leftfield rock? Emo? Child of Prague, een sextet uit Dublin, maar met leden die, behalve uit Ierland, ook uit San Francisco en Boston afkomstig zijn, valt moeilijk in één hokje onder te brengen. De groep, ontstaan uit een samenwerking van de gitaristen Jack McDonnell en Adam Tracey, vermengt experimentele folk met gedreven emo, kolkende mathrock en echo’s uit klassieke muziek. De drie dames en drie heren schrijven dynamische songs die steunen op passie en eerlijkheid en waarin een belangrijke rol is weggelegd voor viool en saxofoon. Bovendien schrikt Child of Prague niet terug voor een beetje dissonantie op zijn tijd: het schurende, grofkorrelige geluid uit zijn vorig jaar verschenen ep Clothed in the Sun verwijst zowel naar The Velvet Underground als naar dEUS maar is altijd doorvoeld en rijk geschakeerd. Of hoe je aan oude tradities ook een slimme, hedendaagse draai kunt geven. Met voorsprong het hoogtepunt van de tweede festivaldag.
De passage van Hér werd een bloedstollend ritueel dat zich in het duister afspeelde
Een vaak voorkomend probleem op EuroSonic zijn de lange wachtrijen, waardoor je genoodzaakt bent bepaalde optredens aan je voorbij te laten gaan en dus te elfder ure ongeplande keuzes moet maken. Zo kwamen we, haast bij toeval, terecht bij een optreden van Hér, een Pools vijftal uit de industriële havenstad Gdansk. Al is optreden eigenlijk niet het juiste woord: de set had meer van een bevreemdend, bloedstollend ritueel dat zich haast volledig in het duister afspeelde.
De vijf volledig in het zwart geklede bandleden stonden in een kring opgesteld met de rug naar het publiek en grossierden in pulserende doodsroffels waar een sax en een viool repetitieve, vaak majestueuze motieven overheen speelden.
De groepsnaam Hér verwijst naar het IJslandse woord voor ‘hier’ en suggereert dat je de muziek van de Polen in het moment en dus in hier en nu hoort te beleven. Het kwintet liet zich inspireren door de Edda, een reeks duistere verhalen uit de Noorse mythologie die al uit de elfde eeuw dateren. Het resultaat klonk rauw, brutaal en ronduit verpletterend. De muziek van Hér laveerde voortduren tussen extremen: tussen oorlog en vrede en tussen geweld en tederheid. Voeg daarbij de diepe, bezwerende stem van Maciej Świniarski, die het midden hield tussen Till Lindemann van Rammstein en Michael Gira van Swans, en je kwam uit bij de meest huiveringwekkende veertig minuten van het festival.
Sunflowers deden er alles aan om burengerucht tot kunstvorm te verheffen
Valt er vandaag de dag op inhoudelijk vlak nog iets toe te voegen aan de erfenis van garagerock en sixties punk? Niet echt. De Portugese Sunflowers moesten het dus vooral van de vorm, de energie en het geluidsvolume hebben. Het trio had zich ongetwijfeld uitgebreid gelaafd aan de Nuggets-compilaties van Lenny Kaye en tussendoor een spoedursus Burengerucht gevolgd. Zeggen dat Sunflowers luid speelden is een understatement: er kwam nog net geen rook uit de versterkers. De drumster vocht met haar trommels alsof ze haar meerdere oneerbare voorstellen hadden gedaan, terwijl de bassist en de gitarist er alles aan deden om het record Tyfusherrie scherp te stellen. Waar ze het in hun songs over hadden kan ik u niet vertellen, daarvoor speelden ze eenvoudigweg te luid. Maar dat het wild en opwindend klonk en het publiek tijdens hun set volledig losging, zegt iets over de trefzekerheid waarmee Sunflowers zich in Groningen in de kijker werkten.