10. Where's My Roy Cohn? (Matt Tyrnauer)

Advocaat Roy Cohn is het kwade genie aan wie we Donald Trump te danken hebben. Dat wordt toch beweerd in Matt Tyrnauers docu Where's My Roy Cohn?. Cohn had een grote invloed op de jonge Donald Trump en verleende tegelijk juridische en manipulatieve diensten aan communistenjager Joseph McCarthy en tal van andere klanten met een kloeke portefeuille en/of strafblad. Daarnaast was hij zelf ook een dubieus figuur. 'Een slang.' 'Een rotzak.' 'Een man zonder scrupules.' De getuigen die in Matt Tyrnauers documentaire Where's My Roy Cohn? aan het woord komen nemen geen blad voor de mond. Tyrnauer linkt die talking heads aan een rijke schat aan archiefbeelden en profileert Cohn als een kwaadaardig genie dat koketteerde met zijn kwalijke imago en zelfs Machiavelli had doen blozen.

9. Ema (Pablo Larrain)

In zijn nieuwste creatie gaat de talentvolle Chileen Pablo Larrain resoluut de fictieve, hedendaagse en disfunctionele danstoer op. De getroebleerde protagoniste is Ema, een jonge straatdanseres die na een traumatische gebeurtenis haar adoptiekind moest afstaan en haar huwelijk met een choreograaf (Larraín-habitué Gael García Bernal) in duigen zag vallen. Sindsdien doolt, droomt, danst, vrijt en bekvecht ze erop los in de hoop haar eigenwaarde terug te vinden, iets wat evenwel vaker met struikelen dan met opstaan gepaard gaat. Een licht experimentele, energieke ode aan millennials, vol seks, drugs, emotionele littekens en pompende reggaetonbeats.

8. A Hidden Life (Terrence Malick)

Filmfilosoof Terrence Malick is niet aan zijn beste decennium bezig. Met vier titels in acht jaar tijd toonde de hij zich dan wel productiever dan ooit, memorabele cinema leverde hij niet af. Met A Hidden Life vindt Malick zijn mojo terug. Voor het eerst sinds lang heeft hij een (min of meer) rechtlijnige, op feiten gebaseerde film geschreven, en richt hij zijn contemplatieve blik opnieuw afwisselend op verleden, hemel en aarde. Hoofdfiguur en martelaar met dienst in deze pastorale over geloof, idealisme en (zelf)opoffering is de inmiddels zalig verklaarde Franz Jägerstätter, een Oostenrijkse boer die tijdens de oorlog weigerde om de wapens op te nemen voor de nazi's en dat pacifisme in 1943 met de executiedood bekocht. Met voorsprong Malicks beste, meest engagerende werk in jaren.

7. Little Women (Greta Gerwig)

Met het lichtvoetige maar niet lichtzinnige Little Women laten regisseur Greta Gerwig en haar steractrices hun grootsheid zien, én die van het hondervijftig jaar oude boek van Louisa May Alcott. Gerwig, die haar regietalent al toonde met de coming-of-agefilm Lady Bird (2017), springt dartel heen en weer tussen de idyllische jeugdjaren van de vier zussen van het verarmde gezin March en de periode waarin ze als jonge vrouwen een leven voor zichzelf moeten uitvinden. Geen moment staat de fraai gefotografeerde film stil of zakt het hoge tempo in. Een wervelend kostuumdrama rond de eigentijdse thema's emancipatie, artistieke aspiratie en geld.

6. Queen & Slim (Melina Matsoukas)

In haar even dromerige als politiek gekleurde debuut focust Matsoukas op een zwarte jongen en meisje die mekaar ontmoeten in een luizig restaurantje. Wat begint als een teleurstellende Tinderdate neemt brutaal een bocht wanneer ze onderweg naar huis worden tegengehouden door een agressieve, witte flik, die sneller zijn wapen trekt dan om een rijbewijs vraagt. Het incident kent een fatale afloop, waarna de twee zich genoodzaakt zien om samen op de vlucht te slaan. Hoewel er een dosis geweld en gevaar in de film zit, is Queen & Slim hoegenaamd geen kinetische caper, maar eerder een sensueel in beeld geborstelde, broeierige roadmovie dwars door het hedendaagse Amerika, waar politiegeweld en racisme overal om het hoekje kunnen loeren.

5. Dark Waters (Todd Haynes)

Dark Waters ontmaskert de Amerikaanse chemiereus DuPont als een giffabriek die winst boven mensenlevens plaatst. Het bedrijf achterhaalde in de jaren zestig al dat het met kankerverwekkende stoffen werkt, maar hield die informatie verborgen en bleef vervuild water lozen in de onmiddellijke omgeving van de fabriek in Parkersburg, West Virginia. Gevolg: dode koeien, een veeboer die het verband legt met de fabriek en naar een advocaat stapt en een juridische uitputtingsslag die jaren aansleept. Dark Waters doet het verhaal van de weinig charismatische maar heldhaftig volhardende advocaat Rob Bilott, vertolkt door Mark Ruffalo. Ook al wint Bilott historische rechtszaken en krijg je mee dat individuen wél wat vermogen tegen een moreel corrupt miljardenbedrijf, de algemene teneur van Dark Waters is boos en sinister. De kloeke klokkenluidersfilms The Insider en Erin Brockovich hebben er een broertje bij.

4. Uncut Gems (Josh & Benny Safdie)

De broers Josh en Benny Safdie volgen het geweldige Good Time op met Uncut Gems, een onwaarschijnlijk manische grootstadsthriller die je hartslag fel de hoogte injaagt. Komiek Adam Sandler is sensationeel als een ploertige juwelier uit Manhattan die geen seconde zijn mond houdt. Een ingewikkeld plan om een grote slag te slaan met een Ethiopisch opaal mislukt, maar tegenslag, lijfstraf en vernedering glijden van hem af als kogels op Superman. Hij weet dat alles goed komt, zolang hij maar hoger inzet en feller bluft. Of hij weet het niet, maar geniet van de kick van de redeloze risico's. In hun hoogst opwindende, hyperrealistische, nerveuze stijl laten de Safdies je de high ervaren van de gokker die geen flauw benul heeft van de nochtans hallucinante zinsverbijstering. Onversneden cinema, ook al brengt Netflix dit juweeltje in België niet uit op het grote scherm.

3. La Llorana (Jayro Bustamente)

Vier jaar nadat hij in Gent de Grand Prix won met zijn debuut Ixcanul, keert de Guatemalteek Jayro Bustamante terug met een film over een donkere episode uit de geschiedenis van zijn moederland. In La Llorona wordt een oude generaal veroordeeld voor zijn aandeel in een genocide die tijdens de burgeroorlog het leven kostte aan tienduizenden Maya's, onder wie veel kinderen. Hij verschanst zich in zijn huis, dat door een woedende massa wordt omsingeld. Gaandeweg krijgt de aan alzheimer lijdende generaal visioenen die de film een magisch-realistische dimensie geven. Aan het schemergebied tussen magie en harde werkelijkheid refereert ook de titel: La Llorona ('De huilende vrouw') is de naam van een mythe die in het subcontinent al eeuwen mondeling wordt doorgegeven, over een moeder die haar twee kinderen vermoordt en gedoemd is om eeuwig rond te zwerven.

2. 1917 (Sam Mendes)

Met 1917 volgt Sam Mendes de modderige missie van twee jonge korporaals van de Eerste Wereldoorlog. Het eerste (!) zelfgeschreven scenario van de Oscarwinnende regisseur van American Beauty (1999) en de Bondsuccessen Skyfall (2012) en Spectre (2015) is een epische trip langs de menselijke kant van premoderne oorlogsvoering. Mendes dropt zijn kijkers onvoorbereid en zonder achtergrondinfo in het midden van de actie via een beklemmende videogame-aanpak: in realtime meereizen én meeleven met zwijgzame soldaten door de gruwel in schijnbaar één lange opname te tonen. Een opwindend oorlogsepos van een van de veelzijdigste regisseurs van de eenentwintigste eeuw.

1. Monos (Alejandro Landes)

Films over kindsoldaten waren er al in alle maten en gewichten, maar zelden waren ze zo bedwelmend, vitaal, spookachtig en cinematografisch overrompelend als Monos. In zijn tweede langspeelfilm zoomt de Colombiaans-Ecuadoraanse filmmaker Alejandro Landes in op enkele tienerguerrillero's die een koe en een Amerikaanse gijzelaar moeten bewaken. Wanneer ze zonder commandant vallen, beginnen ze aan een survivaltocht door de Zuid-Amerikaanse jungle. Dat Landes zijn 'monos' ('apen' of 'kleintjes') spiegelt aan de burgeroorlog die al decennialang in Colombia woedt, is evident. Maar toch is dit geen politieke film. Waar het in deze trip écht om draait, zijn thema's als identiteit, groepsdruk, machtsgeilheid en ongefilterde lust for life. Een absolute must see voor wie van avontuurlijke, opwindende en originele cinema houdt.

Advocaat Roy Cohn is het kwade genie aan wie we Donald Trump te danken hebben. Dat wordt toch beweerd in Matt Tyrnauers docu Where's My Roy Cohn?. Cohn had een grote invloed op de jonge Donald Trump en verleende tegelijk juridische en manipulatieve diensten aan communistenjager Joseph McCarthy en tal van andere klanten met een kloeke portefeuille en/of strafblad. Daarnaast was hij zelf ook een dubieus figuur. 'Een slang.' 'Een rotzak.' 'Een man zonder scrupules.' De getuigen die in Matt Tyrnauers documentaire Where's My Roy Cohn? aan het woord komen nemen geen blad voor de mond. Tyrnauer linkt die talking heads aan een rijke schat aan archiefbeelden en profileert Cohn als een kwaadaardig genie dat koketteerde met zijn kwalijke imago en zelfs Machiavelli had doen blozen.In zijn nieuwste creatie gaat de talentvolle Chileen Pablo Larrain resoluut de fictieve, hedendaagse en disfunctionele danstoer op. De getroebleerde protagoniste is Ema, een jonge straatdanseres die na een traumatische gebeurtenis haar adoptiekind moest afstaan en haar huwelijk met een choreograaf (Larraín-habitué Gael García Bernal) in duigen zag vallen. Sindsdien doolt, droomt, danst, vrijt en bekvecht ze erop los in de hoop haar eigenwaarde terug te vinden, iets wat evenwel vaker met struikelen dan met opstaan gepaard gaat. Een licht experimentele, energieke ode aan millennials, vol seks, drugs, emotionele littekens en pompende reggaetonbeats.Filmfilosoof Terrence Malick is niet aan zijn beste decennium bezig. Met vier titels in acht jaar tijd toonde de hij zich dan wel productiever dan ooit, memorabele cinema leverde hij niet af. Met A Hidden Life vindt Malick zijn mojo terug. Voor het eerst sinds lang heeft hij een (min of meer) rechtlijnige, op feiten gebaseerde film geschreven, en richt hij zijn contemplatieve blik opnieuw afwisselend op verleden, hemel en aarde. Hoofdfiguur en martelaar met dienst in deze pastorale over geloof, idealisme en (zelf)opoffering is de inmiddels zalig verklaarde Franz Jägerstätter, een Oostenrijkse boer die tijdens de oorlog weigerde om de wapens op te nemen voor de nazi's en dat pacifisme in 1943 met de executiedood bekocht. Met voorsprong Malicks beste, meest engagerende werk in jaren.Met het lichtvoetige maar niet lichtzinnige Little Women laten regisseur Greta Gerwig en haar steractrices hun grootsheid zien, én die van het hondervijftig jaar oude boek van Louisa May Alcott. Gerwig, die haar regietalent al toonde met de coming-of-agefilm Lady Bird (2017), springt dartel heen en weer tussen de idyllische jeugdjaren van de vier zussen van het verarmde gezin March en de periode waarin ze als jonge vrouwen een leven voor zichzelf moeten uitvinden. Geen moment staat de fraai gefotografeerde film stil of zakt het hoge tempo in. Een wervelend kostuumdrama rond de eigentijdse thema's emancipatie, artistieke aspiratie en geld.In haar even dromerige als politiek gekleurde debuut focust Matsoukas op een zwarte jongen en meisje die mekaar ontmoeten in een luizig restaurantje. Wat begint als een teleurstellende Tinderdate neemt brutaal een bocht wanneer ze onderweg naar huis worden tegengehouden door een agressieve, witte flik, die sneller zijn wapen trekt dan om een rijbewijs vraagt. Het incident kent een fatale afloop, waarna de twee zich genoodzaakt zien om samen op de vlucht te slaan. Hoewel er een dosis geweld en gevaar in de film zit, is Queen & Slim hoegenaamd geen kinetische caper, maar eerder een sensueel in beeld geborstelde, broeierige roadmovie dwars door het hedendaagse Amerika, waar politiegeweld en racisme overal om het hoekje kunnen loeren.Dark Waters ontmaskert de Amerikaanse chemiereus DuPont als een giffabriek die winst boven mensenlevens plaatst. Het bedrijf achterhaalde in de jaren zestig al dat het met kankerverwekkende stoffen werkt, maar hield die informatie verborgen en bleef vervuild water lozen in de onmiddellijke omgeving van de fabriek in Parkersburg, West Virginia. Gevolg: dode koeien, een veeboer die het verband legt met de fabriek en naar een advocaat stapt en een juridische uitputtingsslag die jaren aansleept. Dark Waters doet het verhaal van de weinig charismatische maar heldhaftig volhardende advocaat Rob Bilott, vertolkt door Mark Ruffalo. Ook al wint Bilott historische rechtszaken en krijg je mee dat individuen wél wat vermogen tegen een moreel corrupt miljardenbedrijf, de algemene teneur van Dark Waters is boos en sinister. De kloeke klokkenluidersfilms The Insider en Erin Brockovich hebben er een broertje bij.De broers Josh en Benny Safdie volgen het geweldige Good Time op met Uncut Gems, een onwaarschijnlijk manische grootstadsthriller die je hartslag fel de hoogte injaagt. Komiek Adam Sandler is sensationeel als een ploertige juwelier uit Manhattan die geen seconde zijn mond houdt. Een ingewikkeld plan om een grote slag te slaan met een Ethiopisch opaal mislukt, maar tegenslag, lijfstraf en vernedering glijden van hem af als kogels op Superman. Hij weet dat alles goed komt, zolang hij maar hoger inzet en feller bluft. Of hij weet het niet, maar geniet van de kick van de redeloze risico's. In hun hoogst opwindende, hyperrealistische, nerveuze stijl laten de Safdies je de high ervaren van de gokker die geen flauw benul heeft van de nochtans hallucinante zinsverbijstering. Onversneden cinema, ook al brengt Netflix dit juweeltje in België niet uit op het grote scherm.Vier jaar nadat hij in Gent de Grand Prix won met zijn debuut Ixcanul, keert de Guatemalteek Jayro Bustamante terug met een film over een donkere episode uit de geschiedenis van zijn moederland. In La Llorona wordt een oude generaal veroordeeld voor zijn aandeel in een genocide die tijdens de burgeroorlog het leven kostte aan tienduizenden Maya's, onder wie veel kinderen. Hij verschanst zich in zijn huis, dat door een woedende massa wordt omsingeld. Gaandeweg krijgt de aan alzheimer lijdende generaal visioenen die de film een magisch-realistische dimensie geven. Aan het schemergebied tussen magie en harde werkelijkheid refereert ook de titel: La Llorona ('De huilende vrouw') is de naam van een mythe die in het subcontinent al eeuwen mondeling wordt doorgegeven, over een moeder die haar twee kinderen vermoordt en gedoemd is om eeuwig rond te zwerven.Met 1917 volgt Sam Mendes de modderige missie van twee jonge korporaals van de Eerste Wereldoorlog. Het eerste (!) zelfgeschreven scenario van de Oscarwinnende regisseur van American Beauty (1999) en de Bondsuccessen Skyfall (2012) en Spectre (2015) is een epische trip langs de menselijke kant van premoderne oorlogsvoering. Mendes dropt zijn kijkers onvoorbereid en zonder achtergrondinfo in het midden van de actie via een beklemmende videogame-aanpak: in realtime meereizen én meeleven met zwijgzame soldaten door de gruwel in schijnbaar één lange opname te tonen. Een opwindend oorlogsepos van een van de veelzijdigste regisseurs van de eenentwintigste eeuw.Films over kindsoldaten waren er al in alle maten en gewichten, maar zelden waren ze zo bedwelmend, vitaal, spookachtig en cinematografisch overrompelend als Monos. In zijn tweede langspeelfilm zoomt de Colombiaans-Ecuadoraanse filmmaker Alejandro Landes in op enkele tienerguerrillero's die een koe en een Amerikaanse gijzelaar moeten bewaken. Wanneer ze zonder commandant vallen, beginnen ze aan een survivaltocht door de Zuid-Amerikaanse jungle. Dat Landes zijn 'monos' ('apen' of 'kleintjes') spiegelt aan de burgeroorlog die al decennialang in Colombia woedt, is evident. Maar toch is dit geen politieke film. Waar het in deze trip écht om draait, zijn thema's als identiteit, groepsdruk, machtsgeilheid en ongefilterde lust for life. Een absolute must see voor wie van avontuurlijke, opwindende en originele cinema houdt.