'About Farewell' van Alela Diane: Sober en ontroerend

10/07/13 om 18:33 - Bijgewerkt om 18:33

Bron: Knack Focus

Op het nieuwe album 'About Farewell', waarop ze haar echtscheiding te boven komt, toont Alela Diane zich van haar meest mistroostige kant.

'About Farewell' van Alela Diane: Sober en ontroerend

Niet dat Alela Diane in het verleden de gewoonte had sunshine, lollipops and rainbows te bezingen. Maar op About Farewell, waarop ze haar echtscheiding te boven komt, toont ze zich wel van haar meest mistroostige kant.

Of is dit het zoveelste geval waarbij men de artiest verkeerdelijk met de privépersoon verwart? Want zingt Diane in het titelnummer niet: 'Once upon the other side it's best not to look back / That's what we say about farewell'? Vaststaat dat About Farewell in een dik halfuur tien sobere, ontroerende afscheidshymnes ophoopt.

Daarmee openbaart de plaat een doelgerichtheid die alle voorgangers - met hun vele natuurtaferelen toch voornamelijk de kinderen van een introvert bloemenmeisje - moesten ontberen. Stilistisch keert de uit Nevada afkomstige zangeres terug naar de arcadische schoot waaruit The Pirate's Gospel (2006) en To Be Still (2009) zijn geboren. Een goede zaak na Alela Diane & Wild Divine (2011), waarop ze een begeleidingsgroep inschakelde die haar songschrijftalent veeleer afplatte dan reliëf schonk. Dat haar ex (gitarist Tom Bevitori) in die band figureerde, zal wel mee de ommezwaai op About Farewell verklaren.

De titel van de plaat ontraadselt Diane al meteen in het eerste nummer, Colorado Blue. Een liefdesidylle verpietert in drieënhalve minuut. Het enige bed waarvan sprake is er een van sneeuw. 'Then you headed east and said her name / I read between the lines / I caught a plane to Denver / Your eyes had turned to stone / From that cold apartment window / I saw you fade into the snow.'

De gedempte countryfolk waarmee Alela Diana naam maakte, welt op About Farewell weer op uit tijdloze donkere wouden. Centraal staan als vanouds haar akoestische gitaar en vooral haar stem, helder als bergwater dat gevallen bladeren naar beneden spoelt. De bijkomende instrumentale inkleuring - fluit, strijkers, een zeldzaam kaal drumstel - is essentieel maar bescheiden. En de stemmenpracht op de achtergrond weerklinkt uit hetzelfde vredige dal waar die van Fleet Foxes hun eigen groenten telen.

Een willekeurig hoogtepunt is het beeld waarmee Before the Leaving opent. Het blijft lang op net- en trommelvlies plakken. 'There are four white walls in every damn hotel / A light by the bed, stains on the floor / And it's here I will wait out the storm / Killing time on the fringes again / Before the leaving'. Gezongen met trillende gelatenheid en verbeten verdriet. De artiest en de privépersoon in duet, wees daar zeker van.

Als een rustieke geurverstuiver blaast About Farewell een wolkje weemoed de kamer binnen. U zult de ramen potdicht willen houden.

Kurt Blondeel

Lees meer over:

Onze partners