Dag 1 van We Are Open in de Trix: beats, botsauto’s en de Belgische Kanye

SAM RENASCENT in het 'bommahuis' waar hij in Wembley woont. 'Londen is niet de eerste keer dat ik gezegd heb: ik ben weg, bye.' © ALEXANDER POPELIER
Nicolas D'Exelle Medewerker KnackFocus.be

Wie dit weekend het talent van morgen wilde ontdekken, moet naar We Are Open in de Antwerpse Trix. Ook wij gingen nieuwe acts spotten en kwamen uit bij heel veel elektronica. Op deze talenten zetten wij alvast ons geld in.

Borokov Borokov

Wie? Het best bewaarde geheim van de nedertronica. Arne Omloop, Boris Van den Eynden, Noah Melis en Yorgos Tsakiridis voor de vrienden.

klinkt als een stijlvolle botsautomix.

Beluister Dansende Mensen en schud de benen maar los, of wat had u gedacht?

Kraftwerk op steroïden, psychedelische gabbermuziek of hoe Take On Me van A-ha in 2145 zou klinken. We zijn nog steeds niet zeker wát we hebben gezien, maar het werkte wonderwel. Het viertal speelde met allerlei knopjes, liep rond als ervaren springkonijnen en spuwde tussendoor met bier.

Songs als Had Ik Maar Wat Meer Vakantie, Appelsap en Comfort Zone deden wat ze moesten doen: ons met diepe bassen en snedige beats om de oren slaan.

‘Hadden ze dit niet beter om 3 uur ’s nachts geprogrammeerd?’ Ook het publiek besefte dat Borokov Borokov is gemaakt om zweterige kelders te doen ontploffen, en liefst na een pintje of tien. Tot op het volgende feestje.

Hier staat ingevoegde content uit een social media netwerk dat cookies wil schrijven of uitlezen. U heeft hiervoor geen toestemming gegeven.
Klik hier om dit alsnog toe te laten


Tristan

Wie? Zangeres en songschrijfster Isolde Van Den Bulcke, vroeger soulzangeres Siam, nu het aanstormende talent van de ambientpop

Klinkt als een kruisbestuiving tussen Melanie De Biasio en Chromatics

Beluister debuutsingle Frank en probeer uw emoties onder controle te houden.

Isolde Van Den Bulcke – een Isolde die zich Tristan laat noemen, u heeft hem ongetwijfeld – liet er geen gras over groeien en toonde in opener en eerste single Frank meteen dat ze over een engelenstem beschikt, eentje van het soort dat het publiek moeiteloos inpakt en de rest van de band het nakijken geeft.

Tristans overige songs waren veelbelovend en hadden een eigen identiteit, met daslijnen waar Serge Gainsbourg jaloers op zou zijn, een tikkeltje jazz in de percussie en dromerige synthesizers. Intieme popsongs en instrumentale uitspattingen wisselden elkaar mooi af, al misten de ruwe bolsters af en toe wat structuur. Toch: laat Van Den Bulcke nog wat finetunen, en ze levert een steengoede debuutplaat af.

Hier staat ingevoegde content uit een social media netwerk dat cookies wil schrijven of uitlezen. U heeft hiervoor geen toestemming gegeven.
Klik hier om dit alsnog toe te laten


Sam Renascent

Wie? Samuel Vekeman, de Congolese Antwerpenaar die vanuit thuisbasis Londen sleutelt aan frisse, elektronische pop.

Klinkt als de Belgische Kanye

Beluister het opzwepende Kobotama, een song die Stromae ongetwijfeld graag had geschreven

‘Ik was zenuwachtig, maar dankzij jullie heb ik alleen nog maar zin om te dansen!’ En dat deed hij, samen met een publiek dat uit de hand van Sam Renascent at alsof de zanger en songwriter deze act al jaren opvoert. Overigens geen zenuwen te bespeuren: Vekeman kwam, zag en overwon met een natuurlijke flair waar vele frontmannen voor zouden tekenen.

Op het podium werd hij vergezeld door drums en elektronica, een simpele bezetting die opvallend groots klonk. We hoorden zowel trap, reggaeton als hiphop doorschemeren in een verzameling nummers die barsten van de energie. Single Kobotama klonk grootser dan op plaat, en ook het fragiele Lucy maakte indruk. Zanger, rapper, entertainer: een man om in de gaten te houden.

Hier staat ingevoegde content uit een social media netwerk dat cookies wil schrijven of uitlezen. U heeft hiervoor geen toestemming gegeven.
Klik hier om dit alsnog toe te laten

Stikstof

Wie? Brussels hiphopcollectief

Klinkt als old school hiphop voor new school kids

Beluister Frontal en ‘bounce with us

‘Fuck N-VA!’ Stikstof is een band met een missie, en die missie is maatschappijkritisch uit de hoek komen. Het drietal ondersteunde zijn doorleefde teksten met dreigende beats en puike visual. Verstaanbaar was het niet altijd, maar de flow van Zwangere Guy – één van Brussels’ finest – trok de boel weer recht wanneer het schip iets te veel achterover ging leunen.

Frontal klonk uitmuntend, maar soms leek de zaal iets te groot om compleet los te gaan. Voor overlast zorgden ze nét niet, maar wat niet is kan nog komen.

Hier staat ingevoegde content uit een social media netwerk dat cookies wil schrijven of uitlezen. U heeft hiervoor geen toestemming gegeven.
Klik hier om dit alsnog toe te laten


Blackwave.

Wie? Jay Walker en Willem Ardui, samen een van de Belgische hiphoprevelaties van 2017.

Klinkt als de vaderlandse Childish Gambino of Anderson Paak, mét een eigen smoel.

Beluister Elusive (Still), de meest soulvolle hiphop van het afgelopen jaar

Blackwave. wéét waar het mee bezig is. De perfect uitgemeten hiphop liet niets aan het toeval over, klonk dansbaar en kreeg de handjes in de lucht. De chemie tussen Walker en Ardui zat duidelijk goed: als twee ervaren rotten kronkelden ze over het podium, met een uitstekende combinatie tussen zang en rap.

Big Dreams was een eerste meezingmoment, maar het hoogtepunt was het breekbare Elusive (Still), waarbij gastzanger David Ngyah zich ontpopte tot een reïncarnatie van Charles Bradley. Blackwave. spreads the love, en daar kunnen wij niet tegen zijn.

Hier staat ingevoegde content uit een social media netwerk dat cookies wil schrijven of uitlezen. U heeft hiervoor geen toestemming gegeven.
Klik hier om dit alsnog toe te laten

Partner Content