'"Heb je je Tristan al gevonden?" Die vraag - een knipoog naar de geliefde van Isolde uit de legende - heb ik in mijn leven héél vaak gekregen', zegt Isolde Van den Bulcke. 'Toen ik een naam zocht voor mijn nieuwe project, dacht ik: waarom schenk ik mezélf niet gewoon een Tristan?'
...

'"Heb je je Tristan al gevonden?" Die vraag - een knipoog naar de geliefde van Isolde uit de legende - heb ik in mijn leven héél vaak gekregen', zegt Isolde Van den Bulcke. 'Toen ik een naam zocht voor mijn nieuwe project, dacht ik: waarom schenk ik mezélf niet gewoon een Tristan?' Onder het alias Tristan heeft Van den Bulcke, een 22-jarige jazzstudente aan het Gentse conservatorium, net een eerste single gelost. En Frank is meteen een intrigerende, jazzy ambientpopsong - het Vlaamse antwoord op Melanie De Biasio, zo u wilt. Van den Bulcke is niet aan haar proefstuk toe. Eerder liet ze zich als Siam al opmerken met soulpop à la Lykki Li - in 2014 was ze te horen op een track van Antwerps dj Merdan Taplak, een jaar later won ze het muziekconcours Oost.Best! 'Hoe tof dat ook was, ik beschouwde Siam als iets puberaals', zegt ze. 'Ik had geen ervaring met software als Ableton en deed dan maar beroep op producers die muziek voor mij konden schrijven, zoals Faisal, toen nog lang niet de grote naam die hij nu is. Dat Siam opgepikt werd - één nummer heeft het zelfs tot in een Soundcloudplaylist van Gorillaz geschopt! - vond ik onwezenlijk. Het was helemaal niet mijn ambitie, meer nog: ik had haast het gevoel dat ik het niet verdiende. Dus ben ik ermee gestopt.' Exit Siam, enter Tristan, een project waarvoor ze wél haar eigen muziek maakt en producet. 'Eind 2016 ben ik die nummers beginnen te schrijven. Frank - naar Frank Ocean, omdat er een synthklankje in zit dat me aan hem deed denken - was het eerste dat ik klaar had, en het geeft goed weer wat Tristan is: fragiel, maar ook bombastisch. Het is iets heel 'eigens', zeggen velen, en dat vind ik een groot compliment. Tristan is dan ook echt een verlengstuk van mezelf, mijn eigen taal. Eindelijk heb ik het gevoel dat ik muzikant ben, niet zomaar 'het zangeresje'.' En ook niet zomaar 'de vriendin van'? 'Nee! Lander en ik praten voortdurend over muziek, en ik leer veel van hem op technisch en ritmisch vlak. Eén keer heeft hij op mijn muziek gedrumd, maar dat paste niet. Het was 'te Lander'. Onze genres staan ver van elkaar af, en dat vind ik een hele geruststelling. (lacht)'