Het aperitief werd voor de gelegenheid geserveerd door Barely Autumn, de band van zanger, gitarist en songwriter Nico Kennes. De man bedenkt verstilde, herfstige liedjes die weifelen tussen weemoed en melancholie en samen met zijn drie gezellen mikte hij zijn emotionele pijlen recht naar ons hart. Zeker, zijn introverte indiepop was bestoven door Eels (Losing Ground), Grandaddy (Abortion) en Sophia (het prachtige Go Your Way), maar als u het ons vraagt valt op zulke voorbeelden weinig af te dingen. Vooral ook omdat Barely Autumn die invloeden op een persoonlijke manier verwerkt. De groep, die over kwikzilveren melodieën beschikt, rolde bij momenten overigens ook vervaarlijk met haar spierballen, zoals in het door kregelige gitaren voortgestuwde en met postrock flirtende Coming Home.
...