Pure verontwaardiging, geboren uit wanhoop, woede en lijden. Niets om zich mee in een zonnige zaterdagvoormiddag te nestelen, denkt men dan. Geen onrecht in binnen- en buiten...

Pure verontwaardiging, geboren uit wanhoop, woede en lijden. Niets om zich mee in een zonnige zaterdagvoormiddag te nestelen, denkt men dan. Geen onrecht in binnen- en buitenland of Ezra Furman vaart ertegen uit met een hoofd zo rood als zijn lipstick (hij is gendervloeibaar, weet u nog). Hij schreeuwt wat er geschreeuwd moet worden en maakt daarbij alle kabaal dat binnen zijn mogelijkheden ligt. Passionele negativiteit heet dat concept, mosterd die Furman bij de overleden garagepunker Jay Reatard haalde. Naast rauwe punkhymnes zoals ook Titus Andronicus die van het karkas snijdt, hoor je een Tom Petty of Springsteen met grove korrel passeren, en uiteraard eert Furman zijn doowopliefde weer. Deze twaalf naakten zijn een belevenis, ook bij de ochtendkoffie en -krant.