Waarom Emily Henry de Taylor Swift van de literatuur is

Ze schreef op zes jaar tijd zes nummer 1-romans, verkocht er wereldwijd tien miljoen van en liet gen Z stormlopen voor een genre dat achterhaald leek. Deze week verschijnt People We Meet on Vacation, de eerste van de vijf geplande verfilmingen. Maak kennis met romanceschrijver Emily Henry.

Emily Henry was 26 toen haar eerste roman verscheen. Ze was net afgestudeerd en had een geestdodende job bij een telecombedrijf in haar geboortestad Cincinnati. Elke ochtend voor het werk kroop ze achter haar computer om te werken aan een donker coming-of-ageverhaal met een magisch randje. Drie jaar later had ze vier youngadultboeken geschreven, zat ze in een creatieve dip en voelde ze een identiteitscrisis opborrelen.

Dan beslist ze op een dag om te schrijven waar ze zin in heeft. Zes weken later heeft ze een eerste versie klaar van de romcom Beach Read. Het wordt een wereldhit.

Beach Read is een roman over twee rivaliserende schrijvers die voor elkaar vallen op vakantie. Hij komt uit in mei van het coronajaar 2020, wanneer vrijwel alle stranden gesloten zijn en iedereen nood heeft aan afleiding. En aan intimiteit. Emily Henry wordt het zonnige tegengif voor huidhonger: Beach Read gaat viraal op TikTok, vliegt meer dan één miljoen keer over de toonbanken en kampeert een jaar lang op de bestsellerlijst.

Daarna gaat het alleen maar harder voor Henry. People We Meet on Vacation (2021), Book Lovers (2022), Happy Place (2023), Funny Story (2024) en Great Big Beautiful Life (2025) belanden elk op nummer één, goed voor een wereldwijd totaal van tien miljoen verkochte boeken. Een publicatie van Emily Henry – of EmHen voor het fandom – is elk jaar een evenement met feestjes, cocktails en merchandising. Vijf romans, met uitzondering van haar laatste, worden verfilmd. Deze week verschijnt een eerste verfilming op Netflix, People We Meet on Vacation.

Zoete broodjes

Het recept van haar romans is simpel: een authentiek verhaal over twee imperfecte mensen, bekeken vanuit een vrouwelijk perspectief. Haar personages zijn ambitieus en intelligent, maar geen supervrouwen die én goed zijn in hun job én stijlvol én cool én sportief. Meer nog: de vrouwen in het EmHen-universum zijn vrij basic. Ze luisteren naar popmuziek. Ze houden van koffie. Lezen boeken. En ze hebben allemaal een rugzakje, hetzij vanwege familiestrubbelingen of door voorgaande relaties. Opvallend: hetzelfde geldt voor de mannen. In het genre staan ze bekend als ‘cinnamon rolls’, zoete kaneelbroodjes. Ze zijn de wensdroom van een nieuwe generatie vrouwen die ingelezen is in trauma en genderstudies: ze zijn mannelijk, maar kijken naar Bridget Jones, ze zijn stoer, maar emotioneel intelligent. En als het hen te veel wordt, gaan ze in therapie.

En dan is er nog een cruciale stijlbreuk: de seks. Niet zo lang geleden was E. L. James’ Fifty Shades of Grey-trilogie nog het referentiepunt voor het genre. Romances waren synoniem met kinky seks, onverwachte pijpbeurten en vluggertjes in de lift. Henry breekt daarmee. Ja, personages hebben seks, maar niet zonder eerst grenzen af te bakenen, te kussen op date, over anticonceptie te praten en toestemming te vragen. Een voorzichtige aanloop naar consensuele seks met wederzijds respect: Henry bewijst dat ook dat spannend kan zijn.

Maar het indrukwekkendste aan haar parcours is dat ze de romance weer cool maakte. Chicklit, zoals het ooit genoemd werd, werd gezien als een niet serieus te nemen genre. Het was frivool, te licht, en vooral te vrouwelijk. In Beach Read erkent een vrouwelijke auteur dat vooroordeel: ‘Als je al mijn Jessica’s zou vervangen door Johns, weet je wat je dan krijgt? Fictie. Gewoon fictie. Maar omdat ik een vrouw ben die over vrouwen schrijft, sluit ik kennelijk de helft van de wereldbevolking uit als potentiële lezer. Ik schaam me daar niet voor. Ik ben er pissig om.’

Alleen: vijf jaar later ziet het landschap er helemaal anders uit. Terwijl de boekenverkoop keldert, kent de romance een explosieve groei dankzij auteurs als Sarah J. Maas (A Court of Thorn and Roses), Alison Espach (The Wedding People) en Henry. In de Verenigde Staten verdubbelde de verkoop van romances en steeg de opbrengst naar 1,4 miljard dollar per jaar. Net zo opmerkelijk is dat de gêne verdween. Jonge vrouwelijke lezers, veelal gen Z, schamen zich niet om boeken te lezen waarin er volop geflirt, gekust en lepeltje-lepeltje gelegen wordt. In Vulture verklaart een boekenverkoper het als volgt: ‘Mensen begrijpen vandaag dat de maatschappelijke opinie over romances geworteld was in misogynie, in plaats van in discussies over kwaliteit. Daarom trekken ze zich nu minder aan van de mening van anderen.’

Het past binnen een bredere tendens in de popcultuur, waarbij zogenaamde meisjeszaken eindelijk hun ruimte opeisen. Taylor Swift, Sabrina Carpenter en Olivia Rodrigo domineren de hitlijsten en omarmen hun girliness. Romcoms als Nobody Wants This en One Day vinden hun weg naar eindejaarslijstjes. Het werd tijd dat ook literatuur haar Taylor Swift kreeg.