Er moet iets bijzonders in de lucht hangen aan de Franse kust. Mooneye reed de grens over om artwork te ontwerpen, en Sylvie Kreusch rees vorige zomer naar Normandië om aan een eerste langspeler te werken. Zo ook Antoine Wielemans. Al ging het er bij het schrijven van zíjn eerste soloplaat anders aan toe. Vergeet het dansen rond een kampvuur van Kreusch, Wielemans trok zich helemaal alleen terug in putje winter aan de kust van Normandië. Hij schreef er tot diep in de nacht muziek, terwijl het buiten stormde. Dat kan tellen als premisse van een eerste soloproject.

Soloproject, zegt u? Antoine Wielemans staat samen met Lionel Vancauwenberge aan het roer van Walloniës bekendste indieband Girls in Hawaii, ook wel de 'dEUS van beneden de taalgrens'. Na zestien jaar Girls in Hawaii, werd het tijd voor iets nieuws. 'Ik had nood aan een zijproject. Ik wou al lang nummers in het Frans schrijven, maar ik vond nooit de moed om het effectief te doen. Maar de laatste jaren - misschien word ik ouder - worden de teksten van nummers steeds belangrijker. Poëtische lyrics schrijven over wat je voelt, is nu eenmaal makkelijker in je moedertaal.'

En waar schrijf je je eerste Franse nummers beter dan in Frankrijk? Om aan de drukte van het leven in Brussel te ontsnappen, en om even niet afgeleid te worden door een vierjarig kind dat door het huis huppelt, zonderde Wielemans zich enkele weken af in een huisje aan de Normandische kust. Een beetje zoals Bon Iver en Paul McCartney deden, de eerste in de bossen van Wisconsin, de andere op een boerderij in Schotland. 'Isolatie werkt heel inspirerend. Ik kon zonder afleiding aan mijn muziek werken. Maar het was niet allemaal zo rooskleurig: je wordt eenzaam na een tijdje, en muziek schrijven kan een gevecht met jezelf zijn. Ik vind wat ik schrijf vaak shitty, tot ik even later opnieuw luister en besef dat het zo vreselijk nog niet is (lacht). (terug serieus) Ik had de reis lang op voorhand voorbereid, het was geen optie om met lege handen thuis te komen.'

T-shirt

Gelukkig pende hij een volledige plaat bijeen in Normandië. 'Het winterweer, het dorp en de kliffen van Normandië waren enorm inspirerend. Ik houd van het contrast tussen het knusse huis met open haard, en het barre stormweer buiten.' Ook op de clip voor eerste single Sel lijkt hij het frisjes te hebben, zo in een T-shirt. 'Het was koud, ja (lacht). Maar dat was wat ik wou. Ik wou het koud krijgen, en dat gevoel overbrengen. Daarbij, een dikke winterjas en sjaal zouden er net iets minder goed uitzien.'

Er wordt dan ook gefluisterd dat Wielemans achter de koude, melancholische nummers van Girls in Hawaii zit, terwijl Vancauwenberge de dansbare songs schrijft. 'Er zit altijd een zekere tristesse in mijn werk. Dat is nu eenmaal de emotie die ik het liefst zie in kunst. Maar ik probeer er iets moois, iets positiefs van te maken. Melancholie is droef zijn, maar op een mooie manier.'

Waar komt dat vandaan, dat hunkeren naar weemoed? 'Uit mijn tienerjaren, denk ik. Als puber zat ik niet goed in mijn vel en vluchtte ik in schilderkunst en muziek. Mijn favoriete artiesten van toen waren ook melancholisch, of boos. Ik had het gevoel dat ik iets met hen kon delen.'

Een tiener-Wielemans was echter niet ondersteboven geweest van Sel. 'Mijn ouders en mijn zus luisterden vaak naar la variété francaise, maar ik vond al die Franstalige muziek maar niks. Toen ik een paar jaar geleden Franse chansons begon te beluisteren, leek het alsof ik muziek herontdekte. Muziek is mijn werk, ik doe het elke dag en soms heb ik het er even mee gehad. Tot ik in het Frans begon te schrijven.'

Er moet iets bijzonders in de lucht hangen aan de Franse kust. Mooneye reed de grens over om artwork te ontwerpen, en Sylvie Kreusch rees vorige zomer naar Normandië om aan een eerste langspeler te werken. Zo ook Antoine Wielemans. Al ging het er bij het schrijven van zíjn eerste soloplaat anders aan toe. Vergeet het dansen rond een kampvuur van Kreusch, Wielemans trok zich helemaal alleen terug in putje winter aan de kust van Normandië. Hij schreef er tot diep in de nacht muziek, terwijl het buiten stormde. Dat kan tellen als premisse van een eerste soloproject.Soloproject, zegt u? Antoine Wielemans staat samen met Lionel Vancauwenberge aan het roer van Walloniës bekendste indieband Girls in Hawaii, ook wel de 'dEUS van beneden de taalgrens'. Na zestien jaar Girls in Hawaii, werd het tijd voor iets nieuws. 'Ik had nood aan een zijproject. Ik wou al lang nummers in het Frans schrijven, maar ik vond nooit de moed om het effectief te doen. Maar de laatste jaren - misschien word ik ouder - worden de teksten van nummers steeds belangrijker. Poëtische lyrics schrijven over wat je voelt, is nu eenmaal makkelijker in je moedertaal.'En waar schrijf je je eerste Franse nummers beter dan in Frankrijk? Om aan de drukte van het leven in Brussel te ontsnappen, en om even niet afgeleid te worden door een vierjarig kind dat door het huis huppelt, zonderde Wielemans zich enkele weken af in een huisje aan de Normandische kust. Een beetje zoals Bon Iver en Paul McCartney deden, de eerste in de bossen van Wisconsin, de andere op een boerderij in Schotland. 'Isolatie werkt heel inspirerend. Ik kon zonder afleiding aan mijn muziek werken. Maar het was niet allemaal zo rooskleurig: je wordt eenzaam na een tijdje, en muziek schrijven kan een gevecht met jezelf zijn. Ik vind wat ik schrijf vaak shitty, tot ik even later opnieuw luister en besef dat het zo vreselijk nog niet is (lacht). (terug serieus) Ik had de reis lang op voorhand voorbereid, het was geen optie om met lege handen thuis te komen.'Gelukkig pende hij een volledige plaat bijeen in Normandië. 'Het winterweer, het dorp en de kliffen van Normandië waren enorm inspirerend. Ik houd van het contrast tussen het knusse huis met open haard, en het barre stormweer buiten.' Ook op de clip voor eerste single Sel lijkt hij het frisjes te hebben, zo in een T-shirt. 'Het was koud, ja (lacht). Maar dat was wat ik wou. Ik wou het koud krijgen, en dat gevoel overbrengen. Daarbij, een dikke winterjas en sjaal zouden er net iets minder goed uitzien.'Er wordt dan ook gefluisterd dat Wielemans achter de koude, melancholische nummers van Girls in Hawaii zit, terwijl Vancauwenberge de dansbare songs schrijft. 'Er zit altijd een zekere tristesse in mijn werk. Dat is nu eenmaal de emotie die ik het liefst zie in kunst. Maar ik probeer er iets moois, iets positiefs van te maken. Melancholie is droef zijn, maar op een mooie manier.'Waar komt dat vandaan, dat hunkeren naar weemoed? 'Uit mijn tienerjaren, denk ik. Als puber zat ik niet goed in mijn vel en vluchtte ik in schilderkunst en muziek. Mijn favoriete artiesten van toen waren ook melancholisch, of boos. Ik had het gevoel dat ik iets met hen kon delen.'Een tiener-Wielemans was echter niet ondersteboven geweest van Sel. 'Mijn ouders en mijn zus luisterden vaak naar la variété francaise, maar ik vond al die Franstalige muziek maar niks. Toen ik een paar jaar geleden Franse chansons begon te beluisteren, leek het alsof ik muziek herontdekte. Muziek is mijn werk, ik doe het elke dag en soms heb ik het er even mee gehad. Tot ik in het Frans begon te schrijven.'