Bon Iver schreef zijn debuutalbum For Emma, Forever Ago op zijn eentje in Noord-Amerikaanse bossen en ook voor eenzaat Kevin Parker van Tame Impala is solitude bliss. Of toch wat muziek maken betreft, en ze zijn niet alleen. Sylvie Kreusch trok zoals half Vlaanderen deze zomer de grens over naar Frankrijk. Geïsoleerd in een onbekend dorpje in Normandië schreef ze haar langspeeldebuut. Uiteindelijk logeerde ze drie maanden op een boerderij van vrienden waar het gezelschap bij volle maan gevoelens op briefjes schreef, kampvuren bouwde en koeien in de ogen keek.

Koeien? 'Koeien zijn heel aandachtige dieren. Als een kudde je opmerkt, staren ze je collectief aan. We hebben een soort Zweedse zang geleerd die de dieren naar je toe doet komen (lacht). Het werkt echt.' Voor de geïnteresseerden: de techniek heet Kulning en wordt in Scandinavië gebruikt om vee bijeen te roepen. De hoge tonen weergalmen door bergweides en kunnen zo ook afgedwaalde en geïsoleerde dieren bereiken. De Kevin Parkers onder de koeien, als je wilt.

Valentino

'We hebben ook een keer goed getript, maar ik weet niet of ik dat mag zeggen'. Verder gebruikte de Antwerpse artieste haar tijd in Frankrijk vooral om na te denken en muziek te schrijven. 'Ik begon te reflecteren over dingen die ik heb meegemaakt, heartbreak, en mensen die ik de voorbije jaren ben tegengekomen. Dat was confronterend, maar ik had die tijd nodig om te schrijven en te healen.'

De plaat, die volgend jaar verschijnt, is dan ook heel persoonlijk geworden. Nog intiemer dan we van Kreusch gewoon zijn. 'In het echte leven vermijd ik confrontatie, in muziek kan ik kwijt wat ik anders nooit zou durven zeggen. Het album is een soort geheim dagboek geworden dat ik dan toch met de wereld ga delen. Ik heb nu al stress voor de release. (lacht) Maar er zitten ook lichtere nummers tussen.'

Boe Marion
© Boe Marion

Zoals Just a Touch Away, de eerste single die met tribale percussie en onheilspellende vocals in de lijn ligt van haar debuutep Bada Bing! Bada Boom!. De bijbehorende videoclip werd opgenomen in een bibiotheek van vrienden, fotograaf Joost Vandebrug en stylist Tom Eerebout. Eerebout verzorgde naar goede gewoonte de styling en stak Kreusch net zoals in de clip voor Flaunt it, try it! in een jurk van Valentino. 'Aangezien we tijdens de lockdown geen groot team konden inhuren, hebben we de clip thuis met een Iphone opgenomen. Ik lijk zo dichter bij het publiek te staan.'

Socrates

Dicht bij een publiek willen zijn is ook waar het nummer over gaat. Na maanden zonder shows speelde Sylvie Kreusch een eerste keer in het Brusselse cultuurhuis Pilar, dit weekend staat ze een tweede keer op het podium van De Kreun. 'Het is heel gek om na al die tijd terug op te treden. Ik was zenuwachtig. Het is zoals lang geen seks hebben: je denkt dat je bent vergeten hoe het moet, maar voor je het weet geraak je terug verslaafd. (lacht) Is dat een goede vergelijking? Ja, dat is hét voorbeeld.'

Maar Just a Touch Away gaat ook over het verlangen iemand die je graag hebt aan te raken. 'Ik dacht altijd dat ik iemand was die niet graag knuffelde, maar ik was mis. In het nummer probeer ik wat ze "Miss Rona" noemen met een spell uit de wereld te drijven.' Voeg daar briefjes bij volle maan aan toe, en je begrijpt waarom Kreusch zich een 'voodoo child' noemt en journalisten het enthousiast over 'sjamaanpop' hebben.

Heksenpop zonder zwarte katten of slijmerige padden, dan wel. Sylvie Kreusch adopteerde deze zomer een hond. Socrates of 'Kratje' krijgt een rol op haar plaat, en ook in toekomstige videoclips zijn er 'veel honden' te bespeuren. En koeien? 'Daarvoor moet ik eens terug naar Normandië.'

Bon Iver schreef zijn debuutalbum For Emma, Forever Ago op zijn eentje in Noord-Amerikaanse bossen en ook voor eenzaat Kevin Parker van Tame Impala is solitude bliss. Of toch wat muziek maken betreft, en ze zijn niet alleen. Sylvie Kreusch trok zoals half Vlaanderen deze zomer de grens over naar Frankrijk. Geïsoleerd in een onbekend dorpje in Normandië schreef ze haar langspeeldebuut. Uiteindelijk logeerde ze drie maanden op een boerderij van vrienden waar het gezelschap bij volle maan gevoelens op briefjes schreef, kampvuren bouwde en koeien in de ogen keek.Koeien? 'Koeien zijn heel aandachtige dieren. Als een kudde je opmerkt, staren ze je collectief aan. We hebben een soort Zweedse zang geleerd die de dieren naar je toe doet komen (lacht). Het werkt echt.' Voor de geïnteresseerden: de techniek heet Kulning en wordt in Scandinavië gebruikt om vee bijeen te roepen. De hoge tonen weergalmen door bergweides en kunnen zo ook afgedwaalde en geïsoleerde dieren bereiken. De Kevin Parkers onder de koeien, als je wilt.'We hebben ook een keer goed getript, maar ik weet niet of ik dat mag zeggen'. Verder gebruikte de Antwerpse artieste haar tijd in Frankrijk vooral om na te denken en muziek te schrijven. 'Ik begon te reflecteren over dingen die ik heb meegemaakt, heartbreak, en mensen die ik de voorbije jaren ben tegengekomen. Dat was confronterend, maar ik had die tijd nodig om te schrijven en te healen.'De plaat, die volgend jaar verschijnt, is dan ook heel persoonlijk geworden. Nog intiemer dan we van Kreusch gewoon zijn. 'In het echte leven vermijd ik confrontatie, in muziek kan ik kwijt wat ik anders nooit zou durven zeggen. Het album is een soort geheim dagboek geworden dat ik dan toch met de wereld ga delen. Ik heb nu al stress voor de release. (lacht) Maar er zitten ook lichtere nummers tussen.'Zoals Just a Touch Away, de eerste single die met tribale percussie en onheilspellende vocals in de lijn ligt van haar debuutep Bada Bing! Bada Boom!. De bijbehorende videoclip werd opgenomen in een bibiotheek van vrienden, fotograaf Joost Vandebrug en stylist Tom Eerebout. Eerebout verzorgde naar goede gewoonte de styling en stak Kreusch net zoals in de clip voor Flaunt it, try it! in een jurk van Valentino. 'Aangezien we tijdens de lockdown geen groot team konden inhuren, hebben we de clip thuis met een Iphone opgenomen. Ik lijk zo dichter bij het publiek te staan.'Dicht bij een publiek willen zijn is ook waar het nummer over gaat. Na maanden zonder shows speelde Sylvie Kreusch een eerste keer in het Brusselse cultuurhuis Pilar, dit weekend staat ze een tweede keer op het podium van De Kreun. 'Het is heel gek om na al die tijd terug op te treden. Ik was zenuwachtig. Het is zoals lang geen seks hebben: je denkt dat je bent vergeten hoe het moet, maar voor je het weet geraak je terug verslaafd. (lacht) Is dat een goede vergelijking? Ja, dat is hét voorbeeld.'Maar Just a Touch Away gaat ook over het verlangen iemand die je graag hebt aan te raken. 'Ik dacht altijd dat ik iemand was die niet graag knuffelde, maar ik was mis. In het nummer probeer ik wat ze "Miss Rona" noemen met een spell uit de wereld te drijven.' Voeg daar briefjes bij volle maan aan toe, en je begrijpt waarom Kreusch zich een 'voodoo child' noemt en journalisten het enthousiast over 'sjamaanpop' hebben.Heksenpop zonder zwarte katten of slijmerige padden, dan wel. Sylvie Kreusch adopteerde deze zomer een hond. Socrates of 'Kratje' krijgt een rol op haar plaat, en ook in toekomstige videoclips zijn er 'veel honden' te bespeuren. En koeien? 'Daarvoor moet ik eens terug naar Normandië.'