Niet twijfelen. Als u van An (lepra-overlevende bakt heerlijke dorayaki) en Radiance (blinde fotograaf vindt liefde) hield, zal u ook van de nieuwe film van Naomi Kawase houden. True Mothers is even zacht...

Niet twijfelen. Als u van An (lepra-overlevende bakt heerlijke dorayaki) en Radiance (blinde fotograaf vindt liefde) hield, zal u ook van de nieuwe film van Naomi Kawase houden. True Mothers is even zacht, mooi, meditatief en met evenveel metier gemaakt. Door een pasgeborene te adopteren vond een koppel gezinsgeluk. Door een pasgeborene onder dwang van haar ouders voor adoptie af te staan vond een ongewenst zwangere veertienjarige vooral ongeluk. Zonder te oordelen en met veel empathie voor zowel de gemarginaliseerde biologische moeder als de goedhartige adoptiemoeder tast de door het festival van Cannes doodgeknuffelde Japanse regisseuse de vraag af wat een echte moeder is. Grote nieuwe inzichten levert haar lang uitgerekte filmische mijmering helaas niet op, wel een traan en lichte heimwee naar Shara en The Mourning Forest, de beduidend intensere filmervaringen die Kawase in het eerste decennium van de 21e eeuw voorschotelde.