NITE VERSIONS
...

NITE VERSIONS (PIAS) Any Minute Now werd in 'toonaangevende' Britse bladen als Q en NME op vernietigende kritieken getrakteerd. De recensenten gingen daarbij wel erg kort door de bocht. Typisch voor de Engelse muziekpers: van nuance hebben ze geen kaas gegeten. Trendy bands die ze ooit de hemel in prezen, maken ze enkele jaren later met evenveel plezier een kopje kleiner. Akkoord, Any Minute Now was geen instant-klassieker van het kaliber Much Against Everyone's Advice, maar de verwijten die Soulwax in het gezicht gesmeten kreeg, getuigden van pure vooringenomenheid. Veelzeggend was de slotzin in Q: ' Come on, chaps, any chance of doing that bit where you mix Salt 'N Pepa with The Stooges? Please'. In dezelfde teneur besloot Uncut z'n bespreking: ' Don't give up the night job'. Blijkbaar hebben sommigen het moeilijk met het dubbelleven dat de broers Dewaele, als deejays én rockartiesten, leiden. Misschien viel Any Minute Now daardoor tussen twee stoelen: té dance georiënteerd voor de die-hard rockfan, en vice versa. Het mossel-noch-vissyndroom, dus. Dan is Nite Versions, waarop het duo het gros van het materiaal van Any Minute Now met behulp van elektronische middelen totaal herschept, zeker eenduidiger. Deze plaat sluit nauwer aan bij 2 Many DJ's, de gedaante waarin ze in Groot-Brittannië meer bekendheid genieten. Vergeet niet dat het de pre-Danger Mouse mash-up cd As Heard On Radio Soulwax Pt. 2 was die wereldwijd deuren opende. Zelf spreekt het Dewaele-tweespan tegen dat er een businessplan achter schuilt, maar ontkennen dat het nieuwe remix-album tegemoetkomt aan het 2 Many DJ's-publiek zou flauw zijn. Nite Versions vormt onmiskenbaar een tweeluik met Any Minute Now, wat extra onderstreept wordt door het intrigerende artwork van Trevor Jackson (Playgroup). Het is twee keer dezelfde plaat, maar letterlijk en figuurlijk telkens in een ander likje verf gezet. Nu, Nite Versions kan ook best op zichzelf staan. Stephen en David tonen andermaal hun lef: de meeste remix-platen zijn meestal bewerkingen door derden, op een onsamenhangend hoopje gegooid, maar de zonen van Zaki hebben hier zélf alle tracks onder handen genomen. Ze keerden ze binnenstebuiten, en mixten ze vloeiend aan elkaar, als ging het om een deejayset. Dat Soulwax met het album bovendien live op tournee gaat, is ook een uniek gegeven. Zoiets hebben we Buscemi deze zomer al eens zien doen, maar verder? Een bonus is dat op Nite Versions drie 'nieuwe' nummers een onderkomen vonden: culthit NY Lipps die een huiselijke ruzie tussen Stephen en vriendin Nancy Whang op een sample van Lipps Inc. 's Funky Town zet, het op maat van het gelijknamige festival gesneden I Love Techno, en de Daft Punk-cover Teachers. Als er al gitaren op deze schijf staan, zoals Teachers en Miserable Girl, dan zijn ze zwaar gemanipuleerd. De Gentenaars maken van de freaky soundeffecten een heuse spielerei in naar de eighties lonkende tracks als Accidents And Compliments en KracK - ze komen hier zelfs trefzekerder over dan de originelen. Minder drastisch hertimmerd is Slowdance: onder de vrijage met de Giorgio Moroder-sound zit de oorspronkelijke song nog verscholen. E-Talking onderging een transformatie tot opzwepende stamper dankzij het gelaagde ritme, de donderbas en de geïsoleerde oneliners. Another Excuse, net als NY Lipps gepuurd uit NY Excuse en het resultaat van een perfecte symbiose met DFA, zet op schitterende wijze een punt achter deze nachttrip van een cd - zonder meer één van de opwindendste technotracks die we de laatste tijd mochten aanhoren. Nite Versions mag dan niet als een volwaardige nieuwe Soulwax-cd beschouwd worden, dat zegt niets over de hoge entertainmentwaarde ervan. Een elektroplaat om lekker op loos te gaan. Peter Van Dyck