ORAL FIXATION VOL. 2
...

ORAL FIXATION VOL. 2 SONY/BMG Shakira, de Jennifer Lopez van Colombia, wordt zelfs door haar illustere schrijvende landgenoot Gabriel García Márquez bejubeld, al is het niet duidelijk of dat ingegeven is door muzikale interesse, patriottisme of testosteron. In eigen land en in de hele Spaanstalige wereld is Shakira al ruim tien jaar een gevierde ster. Vier jaar geleden mikte ze met haar eerste Engelstalige album Laundry Service, (aangepraat door manager Emilio en petemoei Gloria Estefan) met succes op een nog grotere markt. Sindsdien was het windstil rond de Colombiaanse, maar nu laat ze opnieuw van zich horen met twee cd's op enkele maanden tijd. Het Spaanstalige Fijacion Oral, vol. 1 vormt een heilige tweevuldigheid met het Engelstalige Oral Fixation, vol. 2. Op Fijacion staat ze afgebeeld als Madonna met Kind; op Fixation als Eva met Appel. Wie we horen denken dat Shakira een hitmachine is, geven we gelijk, en een album is in dat geval een neveneffect. Maar ze is wel een artieste die zelf een grote inbreng heeft in het creatieve proces, als tekstschrijfster en componiste. Ze is geen geblondeerde latin-barbie die spreekt en zingt op commando. Oral Fixation opent vervaarlijk met Gloria Spiritui Sancto, waarin ze in Avril Lavigne-stijl flink van jetje geeft. Stormachtige meidengitaarpop met opgestroopte mouwen waar Noord-Amerika plat voor gaat. Latino passe-partout Carlos Santana passeert in Illegal, maar blijft gelukkig op de achtergrond, want het nummer zelf is een gevoelige soulballade die aanslaat precies omdat Santana sober blijft. Shakira gooit zich in alle mogelijke bochten om iedereen te behagen en toch haar eigen achtergrond te respecteren. Ze heeft een Colombiaanse moeder en een Libanese vader, en is dol op Anglo-Amerikaanse pop en rock van Led Zeppelin, The Cure, The Police, The Beatles en Nirvana. In Animal City lepelt ze die hele zooi in één trechter: Arabische gezangen, Braziliaanse regenwoudpercussie, Madonnapop, mariachi-blazers, en een op hol slaande stem à la Alanis Morissette. Een mengeling die toch overeind blijft, want het refrein raast door je lijf als Katrina door New Orleans. Rode draad in Shakira's teksten zijn stukgelopen relaties, en klachten over hoe egoïstisch mannen wel zijn. 'Tell me what's the use of a 24 inch waist if you don't touch me?', zingt ze in het mooie, zwierig melancholische Your Embrace. Nog ontboezemingen? 'Told you I felt lucky with my humble breasts. Well, I don't.', in het stoere Costume makes the Clown. Maar vrees niet dat kommer, kwel en navelstaarderij dit album regeren. Hey You is olijke sixtiespop, en Timor, met kinderkoor, is feel good Gwen Stefani-wegwerppop waar je geen vlieg kwaad mee doet. Oral Fixation vol. 2 heeft zijn bevlogen momenten, maar ze beslissen de wedstrijd niet. Eddy Hendrix