1 Waarom fascineert Collina je?

Hij heeft het arbitreren op de kaart gezet voor onze generatie, of toch bijzonder visueel gemaakt. (lacht) Eerst zou Frank Raes het interview doen, maar hij vond dat we Collina beter in zijn moedertaal konden aanspreken. Zo kwamen ze dan bij mij terecht, want ik heb Italiaans gestudeerd. Collina was in het begin heel erg op zijn hoede. Hij was natuurlijk bang dat we het over zijn fout tegen Mbo MPenza zouden hebben, in Bulgarije-België.
...

Hij heeft het arbitreren op de kaart gezet voor onze generatie, of toch bijzonder visueel gemaakt. (lacht) Eerst zou Frank Raes het interview doen, maar hij vond dat we Collina beter in zijn moedertaal konden aanspreken. Zo kwamen ze dan bij mij terecht, want ik heb Italiaans gestudeerd. Collina was in het begin heel erg op zijn hoede. Hij was natuurlijk bang dat we het over zijn fout tegen Mbo MPenza zouden hebben, in Bulgarije-België. Mijn gesprekjes met de Italiaanse ploeg tijdens Euro 2000. Ik hoste toen twaalf dagen rond in Geel, waar de Italianen hun trainingskamp hadden. Er was een unieke warme sfeer en er werd voetbalgeschiedenis geschreven, met de opkomst van Totti. François Collin (sportcommentator van De Standaard; nvdr.) zal het niet graag horen, maar ik heb toen zwaar gesupporterd voor de Italianen. Een Noorse verdediger van Manchester United. Ik heb zijn naam uit mijn geheugen gewist, maar het was een ongelooflijke eikel. We stonden twintig minuten naast elkaar, maar toch slaagde hij erin me straal te negeren. Jong en enthousiast als ik was heb ik toen alles geprobeerd, maar die mens zei geen woord. Een ge-wel-di-ge blunder. (lacht) Op zondagochtend werk ik vaak tegen de klok, want 's middags wil ik zelf gaan voetballen. En zo zei ik een keer dat Sint-Truiden een wedstrijd verloren had, terwijl het eigenlijk omgekeerd was. Dat klinkt banaal, maar voor voetballiefhebbers is zoiets onvergeeflijk. Ik heb toen kwade telefoontjes gekregen waar ik écht niet goed van was. Mijn Gazzetta dello Sport zou ik niet kunnen missen. Voetbal is God in Italië, en dus staat ook de verslaggeving er op een hoog niveau. De krant wordt wel op van dat mottig roze papier gedrukt, maar hun wedstrijdverslagen zijn briljant. Af en toe sleuren ze er Dante zelfs bij, maar toch lijkt het nooit vergezocht. Straf! Nederland-Italië, op Euro 2000. Ik denk dat iedereen zich die wedstrijd nog herinnert, zelfs voetbalhaters. Het was toen dat de Nederlanders al die strafschoppen misten. Niemand kon zijn ogen geloven. De sfeer was waanzinnig in het stadion. De sidderingen liepen over mijn rug. Als kind: de hele tijd! De Rode Duivels op de wereldbeker... ik kon dat echt niet aan. (lacht) Wat me ongelooflijk gepakt heeft, was de goal van Maradona in de wedstrijd Napels-Lazio Roma. Zwakke match, maar door die goal kreeg ik tranen in de ogen, en besloot ik om Italiaans te studeren. Maradona zou me trouwens nog steeds kunnen doen huilen, maar helaas niet meer om sportieve redenen. Ik ga liefst voorbij aan biografieën. Als we écht geloven dat sport 'de belangrijkste bijzaak' is, kunnen we er ook maar beter geen boeken over schrijven, vind ik. Aan de andere kant: de biografie van Mohammed Ali zou me wel interesseren. Zeker nu ik Ali van Michael Mann gezien heb - grandioze film. Rocky is nooit aan mij besteed geweest, want ik háát Sylvester Stallone. Ik was nogal een geval apart als kind. Elke kaskraker, elke hype van die tijd liet ik bewust aan mij voorbijgaan. Intussen heb ik die schade grotendeels ingehaald, maar Rocky blijf ik negeren. Ach, dat is wat overtrokken. Ik ben gewoon heel kritisch opgevoed, en ik heb het soms moeilijk met gezag. Als kind had ik dat al. Op het veld had ik vaak problemen met scheidsrechters - ik had altijd het gevoel dat me onrecht werd aangedaan. Dat fanatieke is er nooit helemaal uitgegaan. Ik word al ambetant als ik 's morgens op vakantie mijn Gazzetta niet kan lezen. (lacht) l GUNTER VAN ASSCHE