Het moederschap is niet alleen rozengeur en maneschijn, maar het heeft in elk geval een diepgaande en blijvende impact op je leven. Dat ervoer Ephameron aan den lijve toen haar zoon geboren werd. Op haar eigen minimalistische en poëtische manier bouwt ze in Nooit meer alleen aan een beeld van het leven met kind. Waar ze in haar eerdere boeken vertrok van eigen ervaringen, verzamelde ze deze keer talri...

Het moederschap is niet alleen rozengeur en maneschijn, maar het heeft in elk geval een diepgaande en blijvende impact op je leven. Dat ervoer Ephameron aan den lijve toen haar zoon geboren werd. Op haar eigen minimalistische en poëtische manier bouwt ze in Nooit meer alleen aan een beeld van het leven met kind. Waar ze in haar eerdere boeken vertrok van eigen ervaringen, verzamelde ze deze keer talrijke getuigenissen van vrouwen en mannen over hun kinderwens of het gebrek eraan, over de emotionele weerslag van zwangerschap en bevalling en over de eerste jaren met kroost. Die verhalen versneed ze tot fragmenten waarmee ze aan het puzzelen ging. De zeven hoofdstukken van Nooit meer alleen zijn artistieke impressies vanuit telkens een ander standpunt: een paar moet lang wachten om zwanger te worden, een moeder heeft door een keizersnede en een lang ziekenhuisverblijf de geboorte veel minder positief ervaren dan ze verwacht had, een jong gezin voelt zich thuis opgesloten omdat ze het een te grote onderneming vinden om met een baby op stap te gaan. Ephameron suggereert hun verhalen in expressieve zinnetjes die ze in de marge van de pagina's plaatst. Het verband tussen de tekstfragmenten en de link met de kleine close-ups van kindergezichtjes, abstracte vlekken, kindertekeningen en de occasionele ronde buik moet de lezer zelf maken. Veel blijft onuitgesproken en Ephameron zet witruimte en panoramische landschappen in als vertragend element. Zo wordt duidelijk waar het haar om te doen is. Ze wil geen gebeurtenissen vertellen, maar de emotionele impact ervan op de lezer overbrengen. Daarvoor bedient ze zich van een nieuwe techniek. In plaats van haar kenmerkende lijntekeningen en collages is Nooit meer alleen gevuld met stoere aquarellen, waarvan het palet niets gemeen heeft met de pastelkleuren die clichématig met een babyperiode worden geassocieerd. Haar illustratietechniek wordt zo een statement dat het boek krachtig samenvat.