1 Waarom een nieuw boek over Doel?
...

1 Waarom een nieuw boek over Doel? Jeroen Janssen: Ik heb eigenlijk nooit afscheid kunnen nemen van het dorp. De omgeving is intrigerend door de nabijheid van de Schelde, de haven en de kerncentrale en ik vind er een rust die ik op mijn werkplek in Ledeberg niet vind. Ik teken graag op locatie en dan is Doel perfect: niet te ver en niet te dichtbij. Het idee voor een nieuw boek ontstond toen geruchten de ronde begonnen te doen dat Doel opnieuw woongebied zou worden, wat later bevestigd is door een rechterlijke uitspraak. Op hetzelfde moment trokken de bewoners die twintig of dertig jaar gevochten hadden om het dorp te behouden vreemd genoeg één voor één uit Doel weg. Over die paradox wilde ik vertellen. 2 Hoe werk je concreet? Janssen: Ik ga naar Doel met mijn tekengerei en mijn schetsboek. Ik teken er plaatsen met een verhaal of mensen die me iets te vertellen hebben. Ik teken dus alleen op locatie, ik zit letterlijk midden in mijn onderwerp. Op de trein of de fiets terug naar huis begin ik te schikken in mijn hoofd. Thuis scan ik mijn werk in en dan begint de collage. Ik knip en plak tot ik tevreden ben over de pagina's. Ik herteken niets en werk de schetsen ook niet verder af. Op die manier kan ik de sfeer van de locatie goed weergeven. Ik werk eigenlijk met momenten die ik achter elkaar zet. De lezer kan die met elkaar verbinden om zijn eigen conclusies te trekken. Ik wil daar zelf niet te expliciet in zijn. Als ik het oneens ben met een spreker, zal ik dat er wel bij noteren, maar ik hou de lezer niet bij het handje. 3 Is Doel veranderd in de vijf jaar sinds je eerste boek? Janssen: Er is iets meer hoop dat het dorp kan blijven. Er bestaat nu een dialoog tussen de haven, die eigenaar is van bijna alle huizen, en de bewoners. Daar zijn ook nieuwkomers bij, jonge mensen, soms met heel kleine kinderen, wat een nieuwe dynamiek geeft aan het dorp. Ze weten wel dat hun verblijf in Doel waarschijnlijk niet voor de rest van hun leven zal zijn, ze willen waarschijnlijk ook niet tot het uiterste gaan om er te blijven, maar ze willen er wel het beste van maken. De sfeer is dus duidelijk positiever dan vijf jaar geleden. Gelukkig is het vandalisme ook verminderd. Vroeger was dat dagelijkse kost, nu zijn de leegstaande huizen dichtgemaakt met metalen platen. Er is ook meer beveiliging, wat meer rust brengt. Dat roept de vraag op of het vandalisme geen opgezet spel was. Opeens is het blijkbaar mogelijk om Doel veiliger te maken, wat al die jaren onmogelijk leek.