'God heeft me verlaten toen ik de universiteit vaarwel zei', en 'James Joyce was apiece of shit'. Twee fragmenten uit het geanimeerde gesprek tussen ondergetekende en Cold Specks, twee jaar geleden, op het terras van het AB Café. De Canadese was naar Brussel afgezakt om te praten over I Predict a Graceful Expulsion, haar straffe, door sombere gedachtegangen en gospelfolk getekende debuutplaat. 'Ik ben geen morbide bitch', herhaalde ze toen tot drie keer toe, en ondertussen deed ze tussen pot en pint vrolijk een boekje open over zichzelf.
...

'God heeft me verlaten toen ik de universiteit vaarwel zei', en 'James Joyce was apiece of shit'. Twee fragmenten uit het geanimeerde gesprek tussen ondergetekende en Cold Specks, twee jaar geleden, op het terras van het AB Café. De Canadese was naar Brussel afgezakt om te praten over I Predict a Graceful Expulsion, haar straffe, door sombere gedachtegangen en gospelfolk getekende debuutplaat. 'Ik ben geen morbide bitch', herhaalde ze toen tot drie keer toe, en ondertussen deed ze tussen pot en pint vrolijk een boekje open over zichzelf. Wat een contrast met de Cold Specks die me anno 2014 aan de interviewtafel opwacht. Gekleed in een enkellang, donker gewaad, de haren in een soort Nubisch koninginnenkapsel gevlochten, handen sereen op de schoot gevouwen. Van de eenvoudig ogende, prettig gestoorde jongedame van die eerste keer geen spoor. Neuroplasticity, zoals haar tweede langspeler heet, is een heel andere plaat geworden en de metamorfose is ook fysiek compleet. Het is effe wennen.COLD SPECKS: Ik heb bijna al mijn demo's ingeblikt tijdens mijn verblijf, van zo'n drie maanden, in een oud boerderijtje bij Somerset, in het zuiden van Engeland. Ik zat er behoorlijk geïsoleerd, de dichtstbijzijnde stad was een uur stappen. Blijkbaar voel ik me pas goed genoeg om aan liedjes te werken wanneer ik helemaal afgezonderd ben, van elk menselijk contact. COLD SPECKS:(kurkdroog) Neen, het was wel degelijk een boerderij. De opnames zelf hebben we in Montreal gedaan, vlakbij waar ik nu woon. Handig, want ze hebben bijna vier maanden geduurd. COLD SPECKS: Klopt, ik vond het heel opwindend om van Toronto naar Engeland te verhuizen, maar Londen is een overweldigende stad. Het is er heel druk en drukkend, en aan bijna elk van de negen miljoen inwoners kleeft een zeker gevoel van tristesse. De recessie is er haast tastbaar. Dus ben ik weggegaan. It was too much too handle. COLD SPECKS: Yep, mayor crackhead! Hij is net als ik oorspronkelijk afkomstig uit het stadsdeel Etobicoke, we zijn de pride and joy van onze gemeenschap. (lacht) Ik moest optreden tijdens een traditioneel gebeuren waarop de burgemeester alle kerstlichtjes in de stad aansteekt. Hij werd uiteraard luid uitgejouwd en liep briesend weer het podium af. En toen moest ik enkele liedjes zingen. Dat was, euhm, speciaal. COLD SPECKS: Er staat geen enkele - letterlijk geen enkele! - akoestische gitaar op dit album. Ik heb ze allemaal buiten gegooid (lacht). Deze keer wilde ik de volste, zo weids mogelijke sound, en ik wilde me amuseren. De songs op mijn vorige plaat, opgenomen in twaalf dagen, gingen over een heel specifieke periode in mijn leven. Niet bepaald de beste. Toen ik op tournee vertrok om de plaat te promoten was die periode voorbij en sommige songs al drie, vier jaar oud. Dag in, dag uit voelde ik me een slechte actrice op het podium, en ik verveelde me te pletter. Het gewicht van verandering drukte elke dag een beetje meer op mijn schouders. Toen besefte ik het: we poppen allen tevoorschijn en we worden allen begraven, de tijd daar tussenin passeer je maar best op de meest genietbare manier. Dat doe je niet door twee keer dezelfde plaat te maken. Toen ik de mastertapes van de nieuwe plaat voor het eerst hoorde kon ik maar één ding denken: dit voelt wonderbaarlijk compleet. Of compleet wonderbaarlijk, daar wil ik vanaf zijn. (lacht)COLD SPECKS: Pardon? COLD SPECKS: Sorry, soms kan ik nogal grof zijn. Maar het klopt, dit moest vooral een avontuurlijke, speelse plaat worden. Om dat te bereiken moest ik mijn menselijke kant uitschakelen en me helemaal toeleggen op de entertainer in mezelf. Op de duur raakte ik zelf geobsedeerd door het concept 'performance'. Ik kon enkel maar denken: ik wil geen soulzangeres zijn die continu haar zieltje bloot legt, fuck that! COLD SPECKS: Ik kan het blijkbaar niet laten. Ik heb ook optimistisch getinte teksten geschreven, hoor. En op sommige liedjes kun je zelfs dansen. Althans, ik hoop dat de mensen erop dansen. Dat zou fijn zijn. COLD SPECKS: Het was zelfs de eerste song die ik voor deze plaat geschreven heb. Het refrein vind ik nogal arrogant, cocky, een kant van mezelf die ik nog nooit had verkend. De titel is Latijn voor 'terugtrekken', 'vertrekken'. Het staat symbool voor verandering. COLD SPECKS: Echt? Oké, ik hou van Marianne Faithfull. Rob Ellis, die op mijn eerste plaat gedrumd heeft, heeft net haar nieuwe album geproducet. COLD SPECKS: Voor alle duidelijkheid: Rob is een producer en een drummer. Als producer was hij nooit bij de opnames van I Predict a Graceful Expulsion betrokken, wel als drummer. Hij is een van mijn dierbaarste vrienden, en zoals je zegt iemand die me zowel spiritueel als muzikaal geholpen heeft. Maar hij woont niet in Montreal, dus was hij er deze keer niet bij, nee. COLD SPECKS: Dit klinkt stom, maar het is zo: ik had het budget niet om hem een vliegticket en logies te betalen. Hey, we zitten in een crisis, mocht je het niet gemerkt hebben. COLD SPECKS: Ja, hoor. Heb ik je daarover verteld? Oh boy. Eigenlijk was het niet zo'n big deal, mijn ouders waren simpelweg ongerust, net zoals alle ouders zouden zijn als hun spruit plots zijn of haar school opgeeft. Toen ze eenmaal beseften dat ik een platencontract had en zo - en dus geen struggling artist was - zijn ze snel bijgedraaid. Ze komen naar mijn shows in Canada kijken, ik ga bij hen slapen wanneer ik in Toronto ben. It's all good in the hood. COLD SPECKS:(lacht) Klinkt als het emotionele kind dat ik toen was. Iedereen heeft recht op zijn quarter-life crisis, nee? Zeker in tijden zoals deze, waarin de kansen niet bepaald voor het grijpen liggen. Er loopt een hele generatie kids rond die completely fucked zijn, en ze weten het. Iedereen weet het. Echt deprimerend, een tijdbom is het. Dat is trouwens een van de redenen waarom ik terug naar Canada verhuisd ben, ik heb oprecht schrik dat de wereld binnenkort zal ontploffen. I feel a war coming. COLD SPECKS: Meen je dat? Maar natuurlijk! Kijk naar onze geschiedenis, we hebben nooit iets of iemand iets misdaan. Sterker nog, wij Canadezen hebben tout court nooit iets ingrijpends gedaan. (lacht)COLD SPECKS: Geen idee, I just go where I'm told. (lacht)COLD SPECKS: Als mens, ja. Het is een vriendelijke, warme dame die in haar eigen wereldje leeft. Maar als artiest voel ik me met niemand verwant, omdat ik vind dat mijn kunst slechts een deeltje van mijn persoonlijkheid uitmaakt. Ik ben een muzikant, maar daarnaast nog vele andere dingen. COLD SPECKS: Het is in elk geval mogelijk om de mens los te zien van het kunstwerk, of vice versa. COLD SPECKS:(glimlacht) Ik probeer zo stilletjes mogelijk mijn bestaan te lijden. Zo subtiel mogelijk. COLD SPECKS: Toch wel, ja. Subtiel is goed. Ik hoef het niet meer zo nodig alles in één keer op tafel te smijten. Ik heb uiteraard veel emotie en gevoel in mijn nieuwe plaat gestopt, maar het uit zich deze keer meer in geluid en sfeer. Minder in persoonlijke details. Ik ben misschien iets te veel een open boek geweest, in interviews, maar ook in de studio. Mijn persoonlijkheid en mijn verleden werden onderdeel van de strategie om platen te slijten. Dat voelde verkeerd. Vanaf nu probeer ik op mijn eigen, speciale manier de focus op de songs te leggen. Er staan er tien op Neuroplasticity, dat zou voldoende moeten zijn. Tot de volgende plaat verschijnt. NEUROPLASTICITY Verschijnt op 25/8 augustus via Mute / PIAS. Cold Specks concerteert op 20/9 in de AB Club. DOOR JONAS BOELCold Specks 'ER STAAT GEEN ENKELE - LETTERLIJK GEEN ENKELE! - AKOESTISCHE GITAAR OP DIT ALBUM. IK HEB ZE ALLEMAAL BUITEN GEGOOID.'