Daar is Windman weer

Begin deze eeuw schoof Tom Barman dEUS bijna drie jaar opzij om Any Way the Wind Blows (2003) te draaien, een muzikale mozaïekfilm met de toen nog onbekende Sam Louwyck als Windman en een jonge Matthias Schoenaerts als Chouki. Barman is er gerust in dat zijn geprezen debuut de tand des tijds heeft doorstaan. 'Toen Any Way the Wind Blows tien jaar oud was heb ik hem met een bang hart herbekeken maar ik zag niets om beschaamd over te zijn. De tijd is mijn film genadig geweest.'

Is dit nu later?

Antwerpen, zijn parking en de rest van de wereld zijn sterk veranderd sinds 2003, maar Barman hoedt zich voor nostalgie. 'De sfeer in Any Way the Wind Blows is helemaal niet onbezorgd. Sommige personages jagen zich verschrikkelijk op, andere juist helemaal niet. Ook toen was het leven geen walk in the park: 9/11 echode nog na, de Irakoorlog was bezig. De film eindigt wel met een feest maar je moet niet denken dat je de jonge mensen vandaag moet uitleggen hoe of waar ze moeten feesten. Ik merk wél dat het een film is van een man van dertig. Vandaag ben ik ouder en kijk ik met een ander gevoel en een grotere bezorgdheid naar de wereld.'

Cartoon's

De première van Barmans gerestaureerde stadsfilm is de voor de hand liggende climax van de feestelijkheden bij het veertigjarige bestaan van de Antwerpse bioscoop Cartoon's. Barman gaf in zijn film een mooie rol aan Eric Kloeck, de onlangs overleden cinefiele oprichter van Cartoon's. 'De Cartoon's is de rode draad door mijn leven. Daar heb ik mijn filmopleiding gekregen: ik heb er tal van prachtfilms gezien. Ik heb er ook gewerkt als kaartjesscheurder en projectionist. Zo'n gezellige cinema's met een persoonlijke aanpak die de betere film verdedigen, moeten beschermd worden. Je mag er niet zomaar van uitgaan dat ze wel zullen blijven bestaan. De beste bescherming blijft: er regelmatig naar toegaan.'

Nieuwe wind

Weldra waait de wind opnieuw. 'Ik ben de laatste hand aan een filmscenario aan het leggen. Geef me nog enkele weken. Ik hoop dat de preproductie begin volgend jaar kan starten. Het wordt een Engelstalige film.' Veel meer wil Barman er niet over kwijt. 'Anders beland ik in dezelfde situatie als met Any Way the Wind Blows: dat er te veel over de film geluld wordt nog voor er ook maar één scène gedraaid is.'

Waarom een opvolger nu al vijftien jaar op zich laat wachten, is even simpel als bonjour. 'Ik heb ondertussen acht platen gemaakt. Als je zelf het scenario schrijft, neemt een film maken al snel vier jaar in beslag. Ik had geen goesting om meteen aan een nieuwe te beginnen en stortte me weer op de muziek. Het embryonale idee voor die volgende film dateert van een jaar of twee na Any Way the Wind Blows. Eigenlijk heb ik niet zo lang gewacht, ik heb de film gewoon nogal lang laten rijpen.'