Arieh Worthalter was amper 31 toen hij Mathias speelde, de begrip- en liefdevolle vader van het vijftienjarige transmeisje Lara in Girl. 'Te hard geleefd toen ik een twintiger was, waarschijnlijk', grinnikt hij. Hoewel Worthalter opgroeide in Antwerpen, was hij de laatste jaren vooral te vinden in theaterzalen onder de taalgrens. Of op de set van de Arte-scifireeks Transferts (2017) en de films Marie Curie (2016) van Marie Noëlle en Duelles van Olivier Masset-Depasse, dat op Film Fest Gent zijn Belgische première beleefde. De laatste keer dat u hem op het scherm Nederlands kon horen praten, was in een gastrol in de VTM-serie De bunker in 2014.
...

Arieh Worthalter was amper 31 toen hij Mathias speelde, de begrip- en liefdevolle vader van het vijftienjarige transmeisje Lara in Girl. 'Te hard geleefd toen ik een twintiger was, waarschijnlijk', grinnikt hij. Hoewel Worthalter opgroeide in Antwerpen, was hij de laatste jaren vooral te vinden in theaterzalen onder de taalgrens. Of op de set van de Arte-scifireeks Transferts (2017) en de films Marie Curie (2016) van Marie Noëlle en Duelles van Olivier Masset-Depasse, dat op Film Fest Gent zijn Belgische première beleefde. De laatste keer dat u hem op het scherm Nederlands kon horen praten, was in een gastrol in de VTM-serie De bunker in 2014. Regisseur Lukas Dhont had jou al een tijdje in de gaten, vertelde hij in Knack Focus. Maar in zo'n rol als die van Mathias had hij je nog nooit gezien. Arieh Worthalter: Lukas had in 2015 de kortfilm Jay parmi les hommes van Zeno Graton gezien. Daarin speel ik ook een vader, maar dan wel een zwaar getatoeëerde, agressieve macho die zijn zoon sterk wil maken. Mathias is zowat de antithese van die kerel. (denkt na) Ik was blij toen Lukas me vroeg, maar ik heb de rol bijna geweigerd. Omdat ik bang was. Bang? Worthalter: Ik kon me niet meteen indenken hoe ik Mathias kon neerzetten zonder in clichés te vervallen. Bij elke rol moet je je ook alle moeilijke vragen durven te stellen, en in dit geval was dat een behoorlijk beangstigend vooruitzicht, als 31-jarige zonder kinderen. Girl is in wezen een film met en door debutanten, de regisseur incluis. Jij was de enige hoofdrolspeler met ervaring. Worthalter: Niets is zo boeiend als werken met 'amateurs' of jongeren. Op die manier gebeuren altijd dingen die je zelden meemaakt met door de wol geverfde acteurs. Uit een gebrek aan ervaring ontstaan vaak hele mooie dingen: het accent ligt meer op de relaties tussen mensen, niet op de relaties tussen de personages. Het is veel minder van 'actie', 'cut' en 'ciao, ik kruip terug in mijn eigen hoekje'. Ik kan het niet goed verwoorden, maar Girl heeft ook iets veranderd in mijn hoofd, in mijn relatie met de wereld. Van hoeveel jobs kun je dat zeggen? Op een theaterstuk en De bunker na lijk je Vlaanderen links te laten liggen. Of is dat geen bewuste keuze? Worthalter: Plots zat ik in het Franstalige circuit. Een gevolg van mijn opleiding aan het Institut National Supérieur des Arts in Brussel. Maar ik stel geen exclusieven, hè. Wat was er mis met het Antwerpse Conservatorium naast de deur? Worthalter: Brussel was geen rationele keuze: ik wist gewoon niet echt wat ik met mijn leven wilde doen. Maar ik speelde al amateurtoneel sinds mijn vijftiende, dus toen mijn moeder opperde om in Brussel auditie te doen, heb ik dat maar gedaan. 'We zien wel', dacht ik. Kom, wie weet op zijn achttiende al wat hij wil doen? Lukas Dhont, om er maar eentje te noemen. Die wist het al op zijn achtste. Worthalter: En dat is fantastisch voor hem, maar het is geen must. Ik vind het zelfs heel gevaarlijk om jongeren met het idee op te zadelen dat ze alles moeten hebben uitgedokterd tegen hun achttiende. Mijn enige ambitie was léven. De reden waarom je doet wat je doet, volgt later wel. Over leven gesproken: in 2016 schreef je, samen met Vincent Hennebicq, de theatervoorstelling Wilderness. Geïnspireerd op een reis doorheen Noord- en Zuid-Amerika die je tussen 2013 en 2015 had ondernomen. Worthalter: Gewoon alles achterlaten, een nieuw leven induiken en in de natuur gaan leven. Into the Wild, maar dan met een vrolijker einde? Worthalter: Zo zou ik het zelf nooit noemen, maar mijn vrienden wel. (lacht) En ik kan moeilijk ontkennen dat iemand als Henry David Thoreau mij beïnvloed heeft. Die in Walden zijn jaren in een zelfgebouwd huisje in het bos beschrijft. Weg van alles, maar toch vooral van de prestatiemaatschappij. Worthalter: Dat, ja, en vrij letterlijk. Ik heb dus ook lang in een hut geleefd. Maar die tijd is voorbij. Ik ben niet meer zo woest als vroeger: ik hoef niet per se meer tegen een boom te schreeuwen. Dat is een metafoor, voor alle duidelijkheid. Min of meer. (grinnikt) Ik wilde gewoon léven als twintiger, weg van de maatschappij, weg van het moeten. Vandaag heb ik met cinema mijn nieuwe avontuur gevonden. Ik vertrek deze week weliswaar weer op reis, maar zo gek als toen zal het niet worden. Een veertiendaagse all-invakantie in Sharm-el-Sheikh? Worthalter: Dat zou pas gek zijn. Nee, gewoon twee maanden onbereikbaar voor de wereld. Wat? Voor mij is dat een vrij gewone vakantie. Voor Wilderness componeerde je ook zelf de muziek. Is dat meer dan een hobby? Worthalter: Ik kan niet acteren als ik daarnaast geen muziek in mijn leven heb. Ik heb er helaas te weinig tijd voor, maar voor elk nieuw film- of theaterpersonage probeer ik minstens één liedje te schrijven. Je kunt er niet echt een stijl opkleven, maar het zit ergens tussen jazz, folk, rock en blues. Ik neem die liedjes ook allemaal op bij me thuis, maar veel meer doe ik er voorlopig niet mee. Fijn idee toch: Arieh Worthalter, de soundtrack? Worthalter: Dat zou weleens het kerstcadeau voor mijn vrienden kunnen worden. Dan is dat meteen ook even uit mijn systeem.