Dat Gentenaar Lukas Dhont met zijn debuutfilmGirleen pak prijzen won in Cannes, waaronder de prestigieuze Camera d'Or voor beste debuut. Dat hij de Belgische inzending is voor de Oscars, én dat hij nu ook nog eens werd bekroond met de Jo Röpcke Award vanKnack Focus. Alleen wie op een verre, verdorde planeet vertoefde, zal het de afgelopen weken en maanden zijn ontgaan, maar laat er geen twijfel over bestaan: de film is alle aandacht meer dan waard.
...

Dat Gentenaar Lukas Dhont met zijn debuutfilmGirleen pak prijzen won in Cannes, waaronder de prestigieuze Camera d'Or voor beste debuut. Dat hij de Belgische inzending is voor de Oscars, én dat hij nu ook nog eens werd bekroond met de Jo Röpcke Award vanKnack Focus. Alleen wie op een verre, verdorde planeet vertoefde, zal het de afgelopen weken en maanden zijn ontgaan, maar laat er geen twijfel over bestaan: de film is alle aandacht meer dan waard.In zijn eerste langspeler, de laatste productie van de afscheidnemende Dirk Impens, vertelt Dhont het ontroerende verhaal van Lara, een vijftienjarig meisje dat balletschool volgt en een carrière als ballerina ambieert. Al is een volwaardige vrouw worden - ze werd als jongen geboren - een nog grotere en dwingender droom. Dhont volgt haar persoonlijke, emotionele en fysieke traject op een even tactiele, tedere als genuanceerde manier, en liet zich daarbij inspireren door het levensverhaal van Nora Monsecour, die geboren werd als Aaron en inmiddels een professionele danseres is.Hoezeer Lara zich ook de gevangene voelt van haar lichaam: de focus ligt niet zozeer op de transgenderthematiek, wel op de universele problemen die de puberteit nu eenmaal met zich meebrengt. Hoe Lara uit de band wil springen, maar ook gewoon een girl next door wil zijn.Hoe ze de eerste verliefdheid ervaart, hoe ze omgaat met haar alleenstaande, liefdevolle pa, hoe ze keihard haar best doet op de dansschool, en hoe ze, met minstens evenveel vallen als opstaan, tracht haar eigen identiteit te vormen. Zonder ook maar één valse, sentimentele noot aan te slaan of in preekmodus te vervallen brengt Dhont het onomwonden en respectvol in beeld.Daarvoor kan hij bogen op een topensemble. Niet alleen is er het fraaie camerawerk van Frank van den Eeden (The Invader, Kid, Home), die Lara vaak dardenniaans dicht op de huid zit en gepast schippert tussen nu eens ongedwongen, dan weer gestileerd en poëtisch naturalisme. Ook de montage van Alain Dessauvage (Rundskop, D'Ardennen, Le fidèle) is precies goed en verweeft de huis-tuin-en-keukentaferelen van Lara en haar omgeving naadloos met enkele fysiek intense, perfect geritmeerde dansscènes die als een rode, metaforische draad door de film lopen. Bovendien spat het naturel van de acteurs af, met voorop revelatie Victor Polster - zelf een jonge aspirant-danser - die zich de transgenderrol van Lara zowel lichamelijk als psychisch volledig eigen maakt.Voor wie het na de lawine aan lofzangen in binnen- en buitenland nog steeds niet begrepen heeft: Girl is een pracht van een debuut van een Vlaamse regisseur die op zijn jonge leeftijd - Dhont is pas 27 - getuigt van verbazend veel maturiteit. Een grand plié uit respect.