Ach, dat noorden, dat is toch allemaal valse romantiek?

Sien Volders: Tegenover de natuur kun je verschillende posities innemen. Je kunt het filosofisch bekijken en net zoals Henry David Thoreau een hutje aan een meer bouwen om op twintig minuten stappen van je moeder die wekelijks je was doet diep te gaan nadenken. Heel anders is de call of the wild van Jack London. Daarbij ruk je je volledig los uit de maatschappij. In de verhalen Love of Life en To Build a Fire schrijft London over mensen die vechten tegen d...

Sien Volders: Tegenover de natuur kun je verschillende posities innemen. Je kunt het filosofisch bekijken en net zoals Henry David Thoreau een hutje aan een meer bouwen om op twintig minuten stappen van je moeder die wekelijks je was doet diep te gaan nadenken. Heel anders is de call of the wild van Jack London. Daarbij ruk je je volledig los uit de maatschappij. In de verhalen Love of Life en To Build a Fire schrijft London over mensen die vechten tegen de honger en de weersomstandigheden, iets heel anders dan de zoete romantiek over het leven in de Zuid-Franse natuur of zo. Hoe weinig romantisch het echte leven in het noorden is, mag blijken uit het feit dat ieder jaar een heel aantal jongeren John Krakauers Into the Wild koopt, zonder enige voorbereiding de wildernis in trekt en daar net niet omkomt. Dus beste boekhandelaar, als je Into the Wild verkoopt aan een jong iemand, stop er dan Love of Life en To Build a Fire bij. Anders komt dat niet goed. Volders: Als mij gevraagd wordt wie mijn favoriete romanpersonages zijn, kom ik praktisch altijd bij mannen uit: Isac uit Knut Hamsuns Hoe het groeide of Houtekiet van Gerard Walschap. Misschien ligt dat niet aan mij, maar aan de literatuur, die in het verleden heel erg mannelijk was. Sterke vrouwen als Anna Karenina en madame Bovary zijn toch eerder negentiende-eeuwse mannenfantasieën dan echte vrouwen? Misschien komen Sarah en Mary precies daarom wel wat sterker uit de verf, als compensatie voor het verleden. Volders: De grootste fiddler is ongetwijfeld Bill Stevens. Van hem staat het een en ander op YouTube. De eerste pelsjagers die naar de Yukon trokken, kwamen van de Orkney-eilanden. Ze brachten hun fiddle en hun traditionele muziek mee, die een symbiose aanging met de muziek van de mensen die er al woonden. Die Athabascan fiddle music bestaat nog steeds, al wordt de druk van buitenaf steeds groter. Zo hoorde ik over een fiddler die kloeg dat zijn kleinzoon alleen nog naar Eminem luistert. Die man was daar echt het hart van in omdat hij besefte dat als zijn kinderen en kleinkinderen de traditie niet doorgeven ze gewoon zal sterven.