Om maar met de rijstpapieren schuifdeur in huis te vallen: de nieuwe Murakami verrast niet. Liefhebbers zullen niet ontgoocheld worden, sporadische lezers zullen opnieuw heimwee voelen naar de oude romans, toen het Murakami-universum nog verfrissend aanvoelde.
...

Om maar met de rijstpapieren schuifdeur in huis te vallen: de nieuwe Murakami verrast niet. Liefhebbers zullen niet ontgoocheld worden, sporadische lezers zullen opnieuw heimwee voelen naar de oude romans, toen het Murakami-universum nog verfrissend aanvoelde. Qua productiviteit kun je de Japanse publiekslieveling bepaald niet lui noemen, maar hij lijkt wel op zijn lauweren te rusten als het op originaliteit aankomt. Opnieuw krijgen we de obligate knullige underdog als anonieme verteller en opnieuw weet je na één hoofdstuk dat er hem héél wat avonturen te wachten staan en dat het niet mag verbazen als er een pratende kat in zijn tuin opdaagt. Tussendoor zal er eenvoudig gekookt en naar jazz geluisterd worden, er zal een oud verdriet opduiken en de antiheld zal, gewapend met gepaste tegenzin en laconieke humor, het magisch-realistische avontuur lijdzaam ondergaan. Dit eerste deel van De moord op Commendatore (het tweede deel, het slot, verschijnt later deze maand) voldoet aan alle bovenstaande kwalificaties, op de pratende kat na - dit keer is er een geschilderde kobold die enkel zichtbaar is voor de verteller, een gesjeesde kunstschilder wiens huwelijk net op de klippen is gelopen en die tot rust probeert te komen in een afgelegen huis in de bergen. Altijd een goed idee als je geplaagd wordt door liefdesverdriet: een verlaten huis betrekken, omringd door donkere bossen waaruit 's nachts griezelige geluiden opstijgen en waar mysterieuze tempels staan waaronder misschien Tibetaanse mummies begraven liggen. Spookverhalen te over in dit boek, en wat te denken van de excentrieke buurman die om de haverklap langskomt met rare voorstellen en uitgebreide causerieën over hoe boeiend het zou zijn om iemand in een vergeetput te gooien? Een normaal mens neemt dan de eerste de beste kogeltrein richting Tokio, maar onze held blijft er stoïcijns onder: een beetje lummelen, misschien een bodempje whisky drinken, een lokale lerares neuken, wat mijmeren over een dood zusje en vooral geen hartaanval krijgen als een schilderij plots tegen je begint te kletsen. Het rare is: hoe voorspelbaar ook, Murakami blijft bijzonder verslavend. Voor je het weet, ben je alweer honderd pagina's verder. Murakami is het equivalent van afhaalsushi op vrijdagavond: nooit echt verfijnd Japans, maar op het einde van de avond heb je wel zo'n volledige boot binnengestouwd.