Recensie 'Manneken Pis'

29/01/14 om 15:42 - Bijgewerkt om 15:42

Bron: Knack Focus

Op zich lijkt het nieuwe één-programma 'Manneken Pis' een uit de voegen gegroeide rubriek, alleen krijgen mensen en verhalen hier de ruimte om volledig open te bloeien.

Manneken Pis ****

Elke dinsdag, één

Recensie 'Manneken Pis'

'Voor mij is dat geen zuster meer', fluisterde reporter Dieter Coppens tegen het einde van de eerste aflevering van Manneken Pis. In het nieuwe humaninterestmagazine op één stuurt Arnout Hauben zijn team van medewerkers uit op bezoek bij mensen die hij tegen het lijf is gelopen in Brussel, en een van die personen was zuster Anna. De jonge Italiaanse vrouw was ooit nog paaldanseres in een nachtclub geweest maar was na haar roeping een Romeins klooster binnen getreden. Alleen had ze niet helemaal afscheid kunnen nemen van haar vroegere roeping, en als non was ze een dansgroep begonnen met de toepasselijke naam Holy Dance, waarmee ze choreografieën ter meerdere eer en glorie van de Heer bedacht. En sommige van haar danspasjes waren zo werelds dat zelfs de reporter even het noorden kwijt raakte.

Een dansende non, het is een figuur die je zo ziet opduiken in Man Bijt Hond of Iedereen Beroemd, en op zich lijkt Manneken Pis ook een uit de voegen gegroeide rubriek uit een van die twee humaninterestprogramma's. Alleen krijgen de mensen en verhalen die daar maar een paar minuten aan bod zouden komen hier de ruimte om volledig open te bloeien en meer te worden dan een punchline. Per aflevering van Manneken Pis worden er immers slechts twee mensen gevolgd naar hun thuisland: Coppens ging naar zuster Anna in Italië, terwijl Maaike Neuville naar Georgië trok om er te helpen bij de druivenpluk. En bij het soldaat maken van enkele stevige flessen vodka en een varkenskop die met vis zat volgepropt, want de culinaire gewoontes in de voormalige Sovjet-staat waren niet bepaald verfijnd te noemen.

Doordat de twee bezoekjes door elkaar werden gemonteerd, leek Manneken Pis soms wat willekeurig heen en weer te springen, maar gelukkig zaten er genoeg mooie momenten in de reportages om je bij de les te houden. Vooral de onbevangenheid waarmee de twee reporters hun onderwerpen tegemoet traden werkte verfrissend: Dieter die aan de eettafel aan enkele nonnen toegaf dat hij zelf nooit overtuigd was geweest van het belang van het geloof en daarmee zeer oprechte reacties ontlokte bij de vrouwen, of Maaike die aan de Georgische feestdis tot amusement van de omstanders mee uit een grote hoorn dronk, het zorgde voor een erg aangenaam en sfeervol programma.

Met Ten Oorlog maakte productiehuis dechinezen vorig jaar een van de meest opvallende en beste reeksen van 2014, maar Manneken Pis daarmee vergelijken zou gezien de veel lichtere thematiek en aanpak oneerlijk zijn. Na de eerste aflevering is echter wel duidelijk dat qua pure human interest - het zoeken naar en verpakken van mooie menselijke verhalen - er in de volgende maanden weinig mooiere dingen te zien zullen zijn op de Vlaamse tv dan dit.

Stefaan Werbrouck

Onze partners