'Arrival' op filmfestival Venetië: Hoe je met B-materiaal een film van A-niveau maakt

02/09/16 om 13:49 - Bijgewerkt om 13:47

Véél beter gemaakte, en beheerster vertelde sciencefictionfilms dan deze nieuwe van Danis Villeneuve over een buitenaardse invasie, zult u de komende tijd namelijk niet te zien krijgen. Met een knappe vertolking van Amy Adams.

'Arrival' op filmfestival Venetië: Hoe je met B-materiaal een film van A-niveau maakt

Amy Adams in 'Arrival'. © /

Aangezien Denis Villeneuve zich straks aan de langverwachte sequel op de futuristische klassieker Blade Runner mag wagen, dacht de Canadese regisseur van onder meer Prisoners (2013) en Sicario (2015) zijn scifi-spieren alvast wat te oefenen, en het resultaat van die arbeid mag er beslist wezen.

Véél beter gemaakte, en beheerster vertelde sciencefictionfilms zult u de komende tijd namelijk niet te zien krijgen dan deze vertelling over een linguïste (Amy Adams) en een mathematicus (Jeremy Renner) die door Uncle Sam worden gesommeerd om contact te leggen met aliens die op verschillende plekken op aarde zijn geland.

In tegenstelling tot die van pakweg Roland Emmerich of Michael Bay draait deze buitenaardse invasie eerder om ideeën (om wat ons mens maakt, om tijd en taal, om angst en vertrouwen) in plaats van om explosies, wat Arrival eerder in de slipstream van Interstellar dan van Independence Day parkeert maar daarom niet minder spannend maakt, maar dan zonder de epische bombast.

Bovendien toont Villeneuve - die het cerebrale van Kubrick aan het sentimentele van Spielberg tracht te koppelen - ook nu hoe je B-materiaal (net als alle goede scifi is ook Arrival een genre-pod voor politiek-sociale thema's van nu) visueel tot A-niveau moet tillen, met een beheerste, rigide en dwingende mise-en-scène (met zo weinig mogelijk digitale hocuspocus) en een strakke, hoogst originele production design (met biomorfe ruimtetuigen, octopus-achtige wezens) waar de dreigende sfeer van afdruipt.

Voeg daar nog een knappe vertolking van Amy Adams aan toe, als de moeder annex wetenschapster die zich tot heldin tegen wil en dank ontpopt, plus een scenario dat, naast enkele intelligente vragen en getrimde dialogen, ook een knappe plottwist in petto heeft, en je krijgt een genrefilm waarvoor de aliens best op aarde mogen landen zonder dat de mensheid zich hoeft te schamen. Nu die rommel van Emmerich en Bay nog verstoppen.

Onze partners