‘Say Hello 2 Heaven’: afscheid van Chris Cornell

© REUTERS
Joost Devriesere
Joost Devriesere Auteur en journalist bij Knack Focus en Knack

Chris Cornell is vertrokken naar het superunknown dat hij ooit zo vurig bezong. ‘Met Cornell is de meest krachtige stem van de lusteloze grungegeneratie verdwenen’, zegt Knack Focus-journalist Joost Devriesere, die terugblikt op het leven en werk van de ‘man van vier octaven’ aan de hand van een aantal sleutelmomenten en -teksten.

There’s no time to keep it low

I’ve been deaf now I want noise

Uit Loud Love, Soundgarden (1990)

Hier staat ingevoegde content uit een social media netwerk dat cookies wil schrijven of uitlezen. U heeft hiervoor geen toestemming gegeven.
Klik hier om dit alsnog toe te laten

En noise, dat krijgen we. 1989 vloeit over in 1990. Van Pearl Jam is nog geen sprake en Nirvana heeft Smells Like Teen Spirit nog niet aan de mensheid geopenbaard. De hotste band uit de grauwe, troosteloze industriestad Seattle bestaat al sinds 1984 en klinkt heavy en heel erg seventies, met overduidelijke referenties aan de sound van Led Zeppelin en Black Sabbath. Zanger Chris Cornell is de blikvanger. Door zijn ontblote torso, tot aan de knieën afgeknipte jeans en helmboswuivende donkere krullen, dat zeker, maar vooral door zijn krachtige stem, met dat indrukwekkende bereik dat maar liefst vier octaven omspant.

***

Well I don’t mind stealing bread

From the mouths of decadence

But I can’t feed on the powerless

When my cup’s already overfilled

Uit Hunger Strike, Temple of the Dog (1991)

Hier staat ingevoegde content uit een social media netwerk dat cookies wil schrijven of uitlezen. U heeft hiervoor geen toestemming gegeven.
Klik hier om dit alsnog toe te laten

De familie van Andrew Wood besluit in maart 1990 de stekker uit de beademingsmachine te trekken. De 23-jarige zanger van Mother Love Bone ligt dan al drie dagen in coma na een overdosis heroïne. Zijn vriend Chris Cornell is er de kop van in en wil een passend eerbetoon. Hij trommelt Soundgarden-drummer Matt Cameron, wat leden van Mother Love Bone en ene Eddie Vedder op en stapt uit de studio met een plaat die misschien niet de beste, maar wel de meest hartverscheurende uit de grungeperiode is. Uit Temple of the Dog zou meteen na de opnames Pearl Jam ontstaan.

***

And you stare at me

In your Jesus Christ pose

Arms held out

Like you’ve been carrying a load

Uit Jesus Christ Pose, Soundgarden (1991)

Hier staat ingevoegde content uit een social media netwerk dat cookies wil schrijven of uitlezen. U heeft hiervoor geen toestemming gegeven.
Klik hier om dit alsnog toe te laten

1991 is voor eeuwig het jaar van Nirvana’s Nevermind en Pearl Jams Ten, maar ook Soundgarden bevestigt. Hun derde plaat is een bad motherfucker die, om gevoelige oortjes en de censuurcommissie ter wille te zijn, Badmotorfinger wordt gedoopt. Songs als Jesus Christ Pose en Room A Thousand Years laten een andere Cornell horen: zijn stem klinkt donkerder, zijn teksten minder vrijblijvend.

Voor het eerst wordt gefluisterd dat hij het moeilijk heeft om van de fles te blijven. Die depressieve stemming zet zich in 1994 door op Superunknown, dat Cornell wel een kort kapsel en zijn grootste hit oplevert: Black Hole Sun, dat vele jongeren verleidt tot wiegende slows en bandeloos tongworstelen maar uiteindelijk even romantisch blijkt als Perfect Day van Lou Reed. Niet dus.

***

Words get tangled on you tongue,

and you stumble on your feet when you miss somebody.

Uit Wave Goodbye, Chris Cornell (1999)

Hier staat ingevoegde content uit een social media netwerk dat cookies wil schrijven of uitlezen. U heeft hiervoor geen toestemming gegeven.
Klik hier om dit alsnog toe te laten

Anno 1996 ligt de grunge, mede door de dood van Kurt Cobain en een toevloed aan zielloze copycats als Bush en Candlebox, op apegapen. Soundgarden zoekt op zijn vijfde album Down on the Upside een nieuw geluid maar dat spreekt weinigen aan. Een jaar later houdt de band ermee op.

Twee jaar later keert Cornell terug met Euphoria Morning, een prima soloplaat die weinigen zich herinneren omdat vrijwel niemand ze heeft gehoord. Wave Goodbye draagt hij op aan Jeff Buckley, die twee jaar daarvoor is overleden. Het kon een nummer van Buckley zelf geweest zijn.

***

Once upon a time I was of the mind

To lay your burden down

And leave you where you stood

And you believed I could

Uit Shadow on the Sun, Audioslave (2002)

Hier staat ingevoegde content uit een social media netwerk dat cookies wil schrijven of uitlezen. U heeft hiervoor geen toestemming gegeven.
Klik hier om dit alsnog toe te laten

Cornell maakt van de split van Rage Against the Machine gebruik om alle leden van die band minus zanger Zach de la Rocha te rekruteren voor zijn nieuwe groep, Audioslave. Naast drie behoorlijke platen, krachtige liveshows en een hernieuwde sterrenstatus levert hem dat accolades van Michael Mann op. In Collateral en Miami Vice gebruikt de regisseur in enkele sleutelscènes muziek van Cornell en zijn kornuiten. Dit zeer tot ongenoegen van vele filmfans, die vinden dat Cornells stem de magie uit die scènes zuigt. Zo is het altijd wat.

En dan is er nog You Know My Name, de theme song van de Bondfilm Casino Royale, die niet tot het beste werk van de zanger behoort. Dat heb je wel vaker met Bondsongs.

***

Oh, that bitch ain’t a part of me

No, that bitch ain’t a part of me

Uit Part of Me, Chris Cornell (2009)

Hier staat ingevoegde content uit een social media netwerk dat cookies wil schrijven of uitlezen. U heeft hiervoor geen toestemming gegeven.
Klik hier om dit alsnog toe te laten

Op de hoes van Scream, zijn derde soloplaat, staat Cornell op het punt om een gitaar te verbrijzelen. Goed idee, want het instrument stond tijdens de opnames toch maar stof te verzamelen in een hoekje van de studio. De hippe producer Timbaland weet Cornell namelijk te overtuigen om iets te maken wat niemand van hem verwacht: een r&b-plaat. Het slaat als een tang op een varken, en dat vinden ook pers en publiek: met het album krijgt Cornell, door Rolling Stone ooit uitgeroepen tot beste rockzanger ter wereld, alleen de lachers op zijn hand.

***

Feel the rhythm with your hands

(Steal the rhythm while you can)

Uit Spoonman, Soundgarden (1994)

Omdat zelfs Chris Cornell moet eten en drinken rolt het opzwepende Spoonman op 28 mei 2012 nog eens over een Belgische festivalweide. Op Werchter Boutique fungeert het heropgerichte Soundgarden als veredeld voorprogramma voor Metallica, dat er de twintigste verjaardag van zijn titelloze black album komt voorstellen. Een ondankbare taak, door de vier heren heel routineus uitgevoerd – al helpt het slechte geluid en het apathische publiek ook niet. Gitarist Kim Thayil drukte vorig jaar nog de wens uit om in 2017 Europa aan te doen voor een uitgebreide tournee met Pearl Jam. Het mocht niet zijn.

***

Please, mother of mercy

Take me from this place

and the long winded curses

I keep here in my head

Uit Say Hello 2 Heaven, Temple of the Dog (1994)

Hier staat ingevoegde content uit een social media netwerk dat cookies wil schrijven of uitlezen. U heeft hiervoor geen toestemming gegeven.
Klik hier om dit alsnog toe te laten

Kurt Cobain van Nirvana (27), Kristen Pfaff van Hole (27), Layne Staley van Alice in Chains (35), Scott Weiland van Stone Temple Pilots (48): een lang leven is de helden van de grunge niet beschoren. In de meeste gevallen lagen jarenlang drank- en drugmisbruik aan de basis. Ook de dood van Chris Cornell was volgens zijn management ‘onverwacht en plots’, waarmee het de deur wagenwijd openzet voor giswerk en indianenverhalen. Cornell dronk graag een stevige neut, dat klopt. Maar het doet er niet toe. Het enige wat telt is dat met Cornell de meest krachtige stem van de lusteloze grungegeneratie is verdwenen. De man achter de oerschreeuw in Say Hello 2 Heaven. Vooral die.

Partner Content