In ‘Us, (k)now’ vieren acht jonge actrices hun zwart zijn op een scène vol kunstgras én geschiedenis

2 / 5
hetpaleis
2 / 5

Voorstelling - Us, (k)now

Regisseur - Dalilla Hermans

Gezelschap - hetpaleis

Locatie - NTGent

Cast - /

Els Van Steenberghe
Els Van Steenberghe Els Van Steenberghe is theaterrecensent.

Nadat Dalilla Hermans in Her(e) (NTGent) de stem van de volwassen zwarte vrouw liet klinken, doet ze nu hetzelfde met de stemmen van zwarte tienermeisjes in Us, (k)now bij hetpaleis en NTGent.

‘Ik ben overwhelmed door emotions. Ik voel me super blij met deze midweek met alleen maar zwarte meisjes maar ik ben ook super gefrustreerd dat zo’n midweek nog nodig is.’ Met die woorden lucht een van de meisjes haar hart in de ‘dagboekkamer’ van het huis waar Dalilla Hermans samen met acht zwarte meisjes op ‘afrokamp’ ging. Het doel? Zonder schroom vertellen over wat het is om in deze wereld een zwarte vrouw te zijn.

hetpaleis
hetpaleis© Illias Teirlinck

Tijdens de voorstelling – in een decor bestaande uit een kunstgrasmat met daarop een gigantische tent, een kunstkampvuurtje en een totem – plukt Hermans veelvuldig uit de video’s die tijdens die midweek in de dagboekkamer gemaakt werden. In die video’s valt vooral op hoe geraakt de meisjes zijn wanneer zij bij elkaar dezelfde verhalen horen over racisme, wit onbegrip en witte vooroordelen.

Ludieker maar even veelzeggend zijn de video’s waarin in de living van het huis de meest swingende fragmenten uit Sister Act worden opgevoerd of wanneer één van de meisjes aan de ontbijttafel bekent dat ze pas kinderen op de wereld wil zetten als ze zeker weet dat haar kroost op school niet moeten meemaken wat zij meemaakte.

De zwarte medemensen onder het publiek joelen enthousiast en knikken instemmend, terwijl de witte medemensen er wat beduusd bij zitten. Tijd voor verandering.

De zwarte medemensen onder het publiek joelen enthousiast en knikken instemmend, terwijl de witte medemensen er wat beduusd bij zitten. Tijd voor verandering. Of, zoals de Amerikaanse filosofe Angela Davis het zei wiens quote tijdens de voorstelling in grote letters wordt geprojecteerd: ‘I’m no longer accepting the things I cannot change. I am changing the things I cannot accept’.

Hermans wil de zwarte vrouw een stem geven en slaagt daar met dit stuk met verve in. Opvallend is ook dat de meisjes allemaal hetzelfde felgele broekpak dragen. Geen individualisme maar sisterhood!

hetpaleis
hetpaleis© Illias Teirlinck

De voorstelling raakt je en schopt je een geweten, maar de voorstelling is sterker als kreet dan als theaterstuk. Hermans’ is nog maar toe aan haar tweede échte regie. Ze waagt zich door het regisseren van jongeren bovendien aan een huzarenstukje. Dat laat zich voelen. De meisjes zijn op hun sterkst wanner ze geen ingestudeerde zinnetjes moeten declameren maar samen over de scène mogen dansen. Dat het meest verlegen meisje de allerbeste danseres is, wordt getoond maar niet onderstreept. Sisterhood!

De voorstelling raakt ons en schopt je een geweten maar de voorstelling is sterker als kreet dan als theaterstuk.

Het siert Hermans dat ze de meisjes geen gekunstelde woorden in de mond legt. Maar het had de voorstelling sterker gemaakt wanneer ze haar pen een grotere rol had gegeven. Wanneer ze de meisjes tijdens de vele videofragmenten minder had laten zitten op scène – dan zakt de energie – en meer had gechoreografeerd zodat er geen ongmakkelijk gekruiste armen maar vooral krachtig reikende of dansende armen te zien zouden zijn. Sterke, zwarte armen die gezien moeten worden en samen de wereld kunnen vertimmeren tot een gelijkwaardiger plaats.

Us, (k)now van hetpaleis en NTGent is nog tot 24 april 2022 te zien. Alle info: hetpaleis.be

Hier staat ingevoegde content uit een social media netwerk dat cookies wil schrijven of uitlezen. U heeft hiervoor geen toestemming gegeven.
Klik hier om dit alsnog toe te laten

Fout opgemerkt of meer nieuws? Meld het hier

Partner Content