‘Huis’ van LOD: de schoonheid van een donker hoofd

© Koen Broos
Els Van Steenberghe
Els Van Steenberghe Els Van Steenberghe is theaterrecensent.

Inne Goris is een van de meest intrigerende (jeugd)theatermakers. Een exemplaar dat de aandacht van wie dan ook weet vast te houden met golven stilte en flitsen donkerte. Zo blijkt ook uit Huis.

Onze wandeltip van de week: wandel eens naar én tijdens Huis van LOD Muziektheater. Huis is een zintuiglijk luisterspel dat je enkel op kousenvoeten mag betreden. Voor je het weet, liggen die kousenvoeten op het diepgrijze, hoogpolige tapijt waar je vingers gretig doorheen graaien terwijl je op een van de dikke, witte hoofdkussens zit die op het tapijt en rond een betongrijs huis liggen.

Dat huis domineert de ruimte. Het lijkt aangesneden met een taartmes en in vier gelijke hoeken verdeeld. Die hoeken staan een beetje uit elkaar zodat je doorheen het huis kan kijken én wandelen.

Er is een kamer waar een gedekte tafel onder een laagje ijs ligt. Misschien wel het laagje ijs dat rond het hart van de moeder en de dochter ligt? De moeder vertelt haar verhaal in de koptelefoon die elke jonge toeschouwer krijgt. De dochter vertelt haar versie van het verhaal in de koptelefoon die de volwassen toeschouwers dragen. De vader is afwezig en dat is net het probleem van moeder en dochter…

Voor je het weet, voel je je vingers graaien door het diepgrijze, hoogpolige tapijt terwijl je op een van de dikke, witte hoofdkussens zit die op het tapijt en rond een betongrijs huis liggen.

Terwijl de vertelstem zich in je oren nestelt en de zon traag rond het huis lijkt te cirkelen, dwaal je door die secuur in donkere tinten vormgegeven kamers. Er is een meisjesslaapkamer, een verlaten badkamer waar schelpen in de wasbak groeien en een kamer waar het toegangsgat zodanig klein is dat enkel de kinderen zich erin wagen. Dit is de kamer waar de kinderen even pauze (mogen) nemen van de volwassenen.

Inne Goris treedt met deze voorstelling een seizoenstrend bij waar volwassenen en kinderen eenzelfde voorstelling op een andere manier moeten beleven. Ze vult die trend meteen het slimst én het mooist in. Slim omdat ze volwassenen en kinderen niet scheidt maar hen gewoon samen van de voorstelling (en elkaar) laat genieten. Ook al krijgen ze door de koptelefoon een andere versie van het verhaal te horen.

Bovendien is dit een van de visueel allermooiste voorstellingen die Goris, een vrouw met een voorliefde voor verstild toneel in installatie-achtige decor, ooit maakte. Je waant je er, dankzij het zachte klankenlandschap van Wouter Snoei, in een huis aan zee. Het huis lijkt een somber hoofd waar het gebrek aan warmte alle herinneringen aan een bloeiend bestaan deed bevriezen.

Alles oogt strak, maar de installatie is met zo veel zorgvuldigheid en details (speelgoedhertjes, miniatuurboompjes, foto’s, ‘dorre’ zeep, piepkleine poppetjes die uit kieren en gaten loeren, …) afgewerkt dat er genoeg te ontdekken valt tijdens het uurtje luisteren. Dit alles maakt Huis tot beklijvend (jeugd)theater op een duizelingwekkend hoog visueel én literair niveau.

u003cemu003eHuis u003c/emu003eis zeldzaam kostbaar theater dat je omhult als een tere cocon. Theater als pauze van het leven, als vertoeven in een stil, donker huis waar je hoofd helder van oplicht. Wauw.

Want de tekst die de wezenloze moeder en dochter uitspreken, bestaat niet zomaar uit wat bijeengeharkte zinnen uit interviews met kinderen (en ouders). De tekst van Laura Broekhuysen is, net als het decor en de soundscape, een zorgvuldig afgewogen geheel van woorden die als details samenklitten tot grotere, poëtische gehelen en intieme, filosofische gedachten. Gedachten zoals ‘Als het kouder, of warmer, of natter, of droger wordt, dan moeten we mee veranderen. Anders barsten we’ of ‘Mama, de zee hangt vast. ik kan ze niet tot bij jou dragen.’ Je aanhoort ze stil, terwijl je kijkt naar een klein, bebloemd twijgje dat uit een baksteen groeit en je vingers het hoogpolige tapijt strelen.

Huis is zeldzaam kostbaar theater dat je omhult als een tere cocon. Je mag wegzakken in de (visuele en verbale) schoonheid van een somber hoofd. Het is theater als pauze van het leven. Het is als vertoeven in een stil, donker huis waar je hoofd helder van oplicht. Wauw.

Huis van LOD speelt op 11 en 12 april in CC De Factorij in Zaventem. Info vindt u hier.

Smaakmaker:

video1.0Vimeohttps://vimeo.com/HuisLOD music theatrehttps://vimeo.com/lodmusictheatre0pro

Hier staat ingevoegde content die informatie op uw apparaat wil opslaan en/of openen. U heeft hiervoor geen toestemming gegeven.
Klik hier om dit alsnog toe te laten
640360177Daar staat het huis.
Je kent het van de buitenkant.
Je hoort wel eens wat, maar weinig.
Iemand die tot tien telt. Gestommel. Gesnurk.
Als je eromheen loopt dan word je niet veel wijzer.

Je bent nieuwsgierig.
Wie woont hier?

Als je eens stiekem naar binnen kon glippen.
Misschien staat de deur wel op een kier.
Hoe zacht kun je sluipen?
Hoe snel kun je wegkruipen?

Verzamel je geluiden?
Uit elke kamer een oor vol?

Sst!
Hoorde je mij?
Rara, waar ben ik?
Hoor je me snurken? Hoor je me neuriën?
Zie je mijn knieën? De punt van mijn neus?

Ik kan overal wel zitten.
Ik ken dit huis. Ik ben dit huis.
Ik sluip zo langzaam als een stoel, nog zachter dan je gedachten.
Kom!

Zoek je me, vind je me?

Ik was de moeder, jij was het kind.
Of was het andersom?

Inne Goris nodigt de toeschouwer uit in een huis. Met een koptelefoon op verken je iedere ruimte. Wie woont er? Wat doen ze? Waar wachten ze op?

>> http://www.lod.be/nl/producties/huis1https://i.vimeocdn.com/video/679803132_640.jpg640360https://i.vimeocdn.com/filter/overlay?src0=https%3A%2F%2Fi.vimeocdn.com%2Fvideo%2F679803132_640.jpg&src1=http%3A%2F%2Ff.vimeocdn.com%2Fp%2Fimages%2Fcrawler_play.png2018-01-23 16:40:08252414685/videos/252414685

Fout opgemerkt of meer nieuws? Meld het hier

Partner Content