Chaotische tijden vragen om satirische duiding, en de enige manier om aan te tonen dat de hedendaagse keizers geen kleren aan hebben, is hen in al hun dwaasheid en incompetentie te kijk zetten. Het is wat Spitting Image al in 1984 probeerde te doen. Het politieke spel doorprikken door de zwakheden en kleine kantjes van de hoofdpersonages, toen Margaret Thatcher en Ronald Reagan, karikaturaal uit te vergroten en op te blazen. Soms spits, vaak plat en weinig subtiel.
...

Chaotische tijden vragen om satirische duiding, en de enige manier om aan te tonen dat de hedendaagse keizers geen kleren aan hebben, is hen in al hun dwaasheid en incompetentie te kijk zetten. Het is wat Spitting Image al in 1984 probeerde te doen. Het politieke spel doorprikken door de zwakheden en kleine kantjes van de hoofdpersonages, toen Margaret Thatcher en Ronald Reagan, karikaturaal uit te vergroten en op te blazen. Soms spits, vaak plat en weinig subtiel. De tijden zijn veranderd. De machthebbers ook. Terwijl je Margaret Thatcher en Ronald Reagan nog van redelijkheid kon verdenken, is dat bij clowneske figuren als Donald Trump en Boris Johnson veel minder het geval. Hoe maak je satire van een politieke arena die de meest uitzinnige verhalen uitbraakt? 'Shifting baselines', hoe onze norm van wat we aanvaardbaar en normaal vinden verschuift met het groteske van de realiteit, dat is misschien wel de langdurige schade waarmee Trump ons heeft opgezadeld. Ooit was een Amerikaanse president die een affaire had met een pornoster onverzoenbaar met het met familiewaarden opgetuigde universum van Republikeinen. Ondertussen is Trump de roestige ketting waarmee ze zich aan de macht vastklampen. En worden alle bewijzen van schimmige deals met dictators, corrupte contacten en schaamteloos nepotisme met de mantel der machtshonger bedekt. Geen betere tijd voor scherpe, politieke satire, zou je denken. Maar ook geen moeilijker tijd. Al in 2019 dachten Law en co. het stof van de poppen te schudden. Toch duurde het nog een jaar voor de nieuwe afleveringen van het gereanimeerde Spitting Image er waren. Machthebbers persifleren die incompetentie en leugens tot het nieuwste normaal hebben verheven, bleek niet zo voor de hand te liggen. Omdat overdrijven geen optie was, kozen de makers voor de naakte aanpak en kleedden ze hun hoofdpersonages uit tot op het bot. Trump als lompe ploert, Johnson als ruggengraatloze windhaan, Poetin als vilein tuig. Minstens zo goed, of bijna beter, zijn de persiflages van de medewerkers van Johnson. Zijn genadeloze minister van Binnenlandse Zaken Priti Patel als een vampier die de bevolking als een bloedvoorraad beschouwt. Zijn gluiperige adviseur Dominic Cummings als buitenaards wezen dat zeer graag de baby van Johnson wil opeten en niet goed begrijpt waarom mensen die sterven aan covid-19 zo'n probleem zijn. De ontmenselijking van het beleid wordt letterlijk genomen, en dat werkt. Meestal. Als de tweets van Trump lijken op hersenscheten, dan tonen ze zijn aars die vanonder de deken kruipt en op zijn telefoon tokkelt. Spitting Image heeft altijd een voorkeur voor het burleske gehad. Grappig? Niet echt. To the point? Misschien wel. Ooit werd Spitting Image bedacht om te spotten met de kronkels van het Britse koningshuis. Die traditie wordt voortgezet. Prins Andrew en zijn foute vrienden zijn een dankbaar onderwerp van vermaak, net als de zoektocht van de gevallen royals Meghan en Harry naar een inkomen om hun levensstijl toch enigszins prinselijk te houden. In de Britse boulevardbladen bepaalt dat zo'n beetje de nieuwscyclus, maar wie geen vaste lezer is van de royaltyrubriek snapt misschien de grap wel, maar voelt ook onverschilligheid. Dat laatste is niet het geval bij Greta Thunberg. Ze is de nors kijkende weervrouw van dienst, met slechts één weersvoorspelling: 'Het wordt heet.' Pijnlijk accuraat en, met een blik op de wegkwijnende natuur, allerminst grappig. Humor is een wapen tegen onmacht. Net daarom moest ik er hardop om lachen.