Eind 2017 was ik nog danig onder de indruk van Gilles De Coster die in een kale ruimte strafpleiters in de ogen keek. Tot bleek dat die tafel, die twee stoelen, dat metalen frame, die waterkan, de camera die inzoomt op de zweetdruppels die zich op slapen en bovenlip vormen, kortom, de hele sfeer een doorslagje was van het Nederlandse programma Kijken in de ziel. Sinds het ontstaan van VTM dertig jaar geleden kijkt niemand hier nog naar de Nederlandse televisie. Blijkbaar menen makers dat ze dan ook onvermeld en ongestoord leentjebuur mogen spelen.
...