Vierendertig minuten lang was Studio Tarara de perfecte nostalgietrip richting 1993. Bart Kaëll was weer jong. De radio speelde Crazy van Seal, Whatever van Oasis en I'm Allowed van Buffalo Tom. Er werd gepraat over Familieraad en Waagstuk. Vrouwen droegen jeansbroeken van Chipie. Rad van fortuin-winnaars kochten videorecorders voor 22.000 Belgische frank. Mensen hadden een antwoordapparaat en luisterden daar daadwerkelijk naar. Je mocht nog binnen roken. Het publiek lachte als een vrouw 'een lege doos' genoemd werd en grote borsten met een belfort vergeleken werden. Het leven was simpel en iedereen was goedgezind. En toen trok Jean Van Hoof, het personage van Peter Van Den Begin, zijn onderbroek naar beneden, haalde zijn penis boven en vroeg Babs, de kleedster, om te kijken.
...