Twee pizza's met worst en pepperoni. Dat was de bestelling die de 46-jarige Brian Wells in de ochtend van 28 augustus 2003 binnenkreeg in pizzazaak Mama Mia's in Erie, Pennsylvania. Een paar uur later wandelde diezelfde Wells de plaatselijke bank binnen, in een overmaats T-shirt met het opschrift 'Guess' en een wandelstok. Van pizza's geen spoor. De wandelstok was een geweer - helemaal in Krimsonstijl - en onder het T-shirt zat een nekbom verborgen. Wells eiste geld en stapte met een buit van achtduizend dollar in zijn wagen.
...

Twee pizza's met worst en pepperoni. Dat was de bestelling die de 46-jarige Brian Wells in de ochtend van 28 augustus 2003 binnenkreeg in pizzazaak Mama Mia's in Erie, Pennsylvania. Een paar uur later wandelde diezelfde Wells de plaatselijke bank binnen, in een overmaats T-shirt met het opschrift 'Guess' en een wandelstok. Van pizza's geen spoor. De wandelstok was een geweer - helemaal in Krimsonstijl - en onder het T-shirt zat een nekbom verborgen. Wells eiste geld en stapte met een buit van achtduizend dollar in zijn wagen. Vluchten deed hij niet. Hij tufte naar de parking van de nabijgelegen Mc Donald's, waar de politie hem klemreed en op de knieën dwong. Wells werkte opvallend graag mee. 'Ik heb een bom rond mijn nek', brabbelde hij. Een paar agenten kwamen naderbij, trokken de kraag van zijn T-shirt wat verder open en riepen: 'Bom!' De dienders verschansten zich achter hun auto's, de wapens strak op Wells gericht. Het was wachten op de ontmijningsdienst, die - o ironie - in de file zat die de politie zelf had veroorzaakt door de straten rond de McDonald's af te sluiten. De ontmijners kwamen te laat. De bom ontplofte en Wells stierf kort daarna. Om de nekbom te bewaren als bewijsmateriaal, werd net voor de autopsie zijn hoofd eraf gesneden. 'Zo nauwkeurig mogelijk', vertelt de wetsdokter met dienst. Het was een van de vreemdste bankovervallen in de geschiedenis van de VS. Dat betekent wat in een land waar wel vaker een gek met een geweer staat te zwaaien. Uiteindelijk zou ene Marjorie Diehl-Armstrong door een volksjury veroordeeld worden als het brein achter de overval. Al bleek dat brein niet zo geniaal te zijn als de titel doet vermoeden. Marjorie was ooit een slimme, jonge vrouw met een muzikaal talent. Ze had ook een bijzondere aantrekkingskracht op mannen. Volgens getuigen kon ze hen dingen laten doen die ze zelf niet wilden. Vele zomers, winters en hersenkronkels later was Marjorie in een huis vol rommel, spullen, kattenstront en dode muizen beland. In haar diepvriezer lag het lijk van een man. Die zaak leek los te staan van de bankoverval, maar Bill Rothstein, de man met wie Marjorie een levenslange knipperlichtrelatie onderhield, wees haar aan als de hersenhoop achter beide zaken. 'Onzin', zou Marjorie blijven fulmineren. Niet zij, maar Bill was de slechte geest, de echte Evil Genius. Maar nog voor er een proces van kwam, was Bill gestorven. True crime is vaak ongeloofwaardiger dan de verzonnen misdaden in series. De feiten mogen dan nog te gek zijn om te bedenken, ze zijn wel echt gebeurd. Helemaal in de stijl van de baanbrekende podcast Serial trekken de makers in Evil Genius alle mogelijke sporen na. Net zoals bij Serial worden telefoongesprekken vanuit de gevangenis met Marjorie vermengd met interviews met mensen die Wells, Marjorie of Rothstein beweren te kennen. Nog meer dan bij Serial overlapt het verhaal van het hoe en waarom van de bankoverval met het persoonlijke relaas van de zoektocht van de verteller, Trey Borzillieri. Uitermate gefascineerd door de 'pizza bomber' beet die zich in zijn vrije tijd steeds feller in de zaak vast. Hij zette een jarenlange correspondentie met Marjorie op en legde de volledige 695 kilometer tussen New York en Erie af om de habitat van Marjorie en haar clubje marginale vrienden centimeter per centimeter uit te pluizen. Natuurlijk voegen de beelden veel - soms te veel - toe aan het verhaal, maar ook het omgekeerde is waar: Evil Genius toont aan hoe straf en uniek true crime-podcasts als Serial eigenlijk zijn.