Wim Opbrouck start zijn carrière in 1996 bij de Blauwe Maandag Compagnie van regisseur Luk Perceval en speelt onder meer mee in de legendarische theatermarathon Ten oorlog (1997). In 1998 verhuist hij met Perceval mee naar het Antwerpse stadstheater Toneelhuis. Opbrouck toont er aan Vlaanderen - dat nog schuddebuikte van de In De Gloria- en Het eiland-kolder - dat hij ook donkere rollen de baas kan. In Knack Focus liet hij in 2008 optekenen dat hij allesbehalve fluitend door het leven gaat. 'Als ik een clown ben, dan is net een sombere.'
...

Wim Opbrouck start zijn carrière in 1996 bij de Blauwe Maandag Compagnie van regisseur Luk Perceval en speelt onder meer mee in de legendarische theatermarathon Ten oorlog (1997). In 1998 verhuist hij met Perceval mee naar het Antwerpse stadstheater Toneelhuis. Opbrouck toont er aan Vlaanderen - dat nog schuddebuikte van de In De Gloria- en Het eiland-kolder - dat hij ook donkere rollen de baas kan. In Knack Focus liet hij in 2008 optekenen dat hij allesbehalve fluitend door het leven gaat. 'Als ik een clown ben, dan is net een sombere.' In 2005 vraagt regisseur Johan Simons hem om tot het ensemble van NTGent toe te treden. Simons is een van Opbroucks beste vrienden. Dat, én het feit dat Gent dichter bij Opbroucks thuishaven Harelbeke ligt, waren de redenen om 'ja' te zeggen. Hij debuteerde als NTGent-acteur in Simons' De Asielzoeker. Maar zijn eerste, echte hoogtepunt is het country-avontuur met NTGent-collega Els Dottermans. De twee podiumbeesten reizen van 2006 tot 2009 met hun countryshow Ik val... val in mijn armen door Vlaanderen en Nederland. Voor de voorstelling vertaalde onder meer Frank Van der Linden verschillende countryklassiekers naar het Nederlands. Zo werd The Lemonheads' Into Your Arms bewerkt tot Recht in uw arms. De voorstelling bewandelt het pad dat Opbrouck naar eigen zeggen het liefste neemt: 'Het lachen dat heel dicht bij het huilen aanleunt, dat is het pad dat ik vaak bewandel', klinkt het in 2005 in Knack Focus. Intussen laat Opbrouck zich ook bij NTGent opmerken als karakteracteur. In 2008 speelt hij mee in Johan Simons' bewerking van Louis Paul Boons Vergeten straat. Dat deze voorstelling in 2015 wordt hernomen door een cast die bestaat uit mensen met een beperking toont een ander facet van Opbrouck: hij wil meer doen dan stralen in de spotlights. Hij wil die spotlights ook gebruiken om kwetsbare mensen letterlijk en figuurlijk een podium te geven. Daar is ook Aïda* een voorbeeld van. Met die voorstelling start Opbrouck zijn carrière als artistiek leider van het Gentse stadstheater. Hij deelt de scène met het personeel van NTGent. Samen zongen ze Verdi's klassieker. Opbrouck is een atypische leider. Zijn 'bureau' is zijn smartphone en hij blijft intussen spelen. Hij speelt onder meer in Kinderen van de zon, een van dé succesvoorstellingen van NTGent, in een regie van Ivo van Hove. Rood (2013)Opbrouck is naast een begenadigd acteur ook een sterk tekenaar. Toen hij artistiek leider van het NTGent werd, tekende hij de muren van de foyer eigenhandig vol. En in 2013 kruipt hij in de huid van één van zijn helden: Mark Rothko. In 2015 geeft hij het artistiek leiderschap terug aan Johan Simons en neemt hij afscheid zoals hij begon: met een muzikale voorstelling. Een ode aan de vrede, dit keer. Tijdens wat zijn laatste jaren als NTGent-acteur blijken te zijn, gooit Opbrouck zich in enkele heerlijke experimenten. Hij laat zich regisseren door Alain Platel in En avant marche!, een pakkend eerbetoon aan de fanfare waarin Opbrouck de onstuimige danser in zichzelf ontdekt. Hij neemt afscheid van het NTGent in vrijheid. Letterlijk. Samen met de Nederlandse acteur en zielsverwant Wilfried de Jong maakte hij een voorstelling wars van alle codes en conventies. Eentje over je vrij voelen. In deze aflevering van Zomergasten kondigt hij, al dan niet bewust, zijn afscheid van NTGent aan. Het Gentse stadstheater maakte - kalmpjes uitgedrukt - een turbulent jaar mee. De Zwitserse regisseur Milo Rau werd intussen verkozen tot de nieuwe artistieke leider en moet het gezelschap vanaf het voorjaar van 2018 in rustiger vaarwater brengen, én een koers bepalen die relevant is voor de stad en haar dynamiek. Rau is een van de meest interessante politieke theatermakers, die geen blad voor de mond neemt en de realiteit onderzoekt vanop de scène. Hij kondigde ook aan dat in juni 2018 elk vast acteurscontract herbekeken en eventueel stopgezet zou worden, om ruimte te maken voor een meer diverse acteursploeg. Rau en Opbrouck strijden beiden vanop het toneel voor een betere wereld. Rau doet dat op een haast journalistieke manier, Opbrouck op een onstuimige, warmhartige manier, zich wentelend in de grote verhalen en de grote klassiekers van toen en nu. Voor de man die in Knack Focus liet optekenen 'Waarom zou je genoegen nemen met de werkelijkheid als je iets beters kan fantaseren?' is Rau misschien niet de artistieke leider in wiens werk hij kan thuiskomen als speler en maker. En wat nu met Opbrouck? Dit najaar duikt hij letterlijk de taarten in tijdens Bake Off Vlaanderen op Vier, de Vlaamse tegenhanger van The Great British Bake Off. En hij kondigde tijdens Zomergasten aan meer sociaal-artistieke werk te gaan maken. Daarmee trekt hij de lijn door die hij tijdens zijn periode in NTGent uitstippelde en verkende. En zo staan er die sociaal-artistieke sector hartverwarmende, onstuimige tijden te wachten.