'En den dokter, die heeft u dan toch gebeft?', vroeg de galantste toeschouwer ooit aan Julie Cafmeyer tijdens de première van Bad Woman. Cafmeyer had net over een bezoek aan de gynaecoloog en een onderzoek van haar (gezonde) vagina verteld. De hele zaal - Cafmeyer inclusief - verstijfde.

Tot dan had Cafmeyer, getooid in het kakigroene badpak waarmee ze eind juli op de cover van Humo prijkt, ons met veel power, bevalligheid, droge humor en een gouden mimiek verteld over openvallende kleedjes, zatte zoenen en andere gênante momenten op kerstavond, op reis in Wit-Rusland, Myanmar en Rwanda én tussen de lakens. Met letterlijk haar hele lijf, dansend op het opzwepende Bad Girls van M.I.A, legde ze uit waarom zulke momenten niet gênant zouden moeten zijn maar het wél worden omdat er nog steeds zo'n bekrompen vrouwbeeld bestaat. Iedereen hing aan haar lippen. We geloofden allemaal (even) dat Cafmeyer 'de vrouw' definitief kon verlossen van alles wat haar verstikt en verstrikt. Tot die ene man uit het publiek overging tot de grofste interventie ooit.

Tijdens die ene seconde nadat hij de vraag had gesteld, zag je Cafmeyer krimpen tot een onzeker meisje dat zich er plots van bewust werd dat ze slechts een badpak aan heeft en overgeleverd is aan vele blikken, waaronder een ongemanierd geile blik. Gelukkig was dat moment korter dan de tijd die u nodig hebt om onze beschrijving ervan te lezen. Met ingehouden woede diende Cafmeyer de man van repliek: 'Meneer, laten we doen alsof dit bij het stuk hoort. Uw reactie is de reden waarom ik deze voorstelling speel.'

Tijdens die ene seconde zag je Cafmeyer heel even krimpen tot een onzeker meisje.

Daarna spreidde ze - een tikkeltje minder overtuigend dan vóór de lompe opmerking - de benen open om Deborah de Robertis' performance in Musée d'Orsay (de vrouw exposeerde er in 2014 haar vulva, al liggend voor L'Origine du Monde, het schilderij waarop Gustave Courbet het onderlichaam van een naakte vrouw, met gespreide benen, portretteerde) na te spelen. Het leverde een mooi beeld op met een Cafmeyer die gehavender dan gewild en minder zelfzeker dan gewild de scène speelde. Nadien herpakte ze zich. Onder meer dankzij de toeschouwers die een 'doe-opdrachtje' kregen van Cafmeyer.

Dat participatieve luikje is een van 'de ideetjes' van Cafmeyer. 'Ik heb daar nog een ideetje bij', zegt ze geregeld tijdens de voorstelling. Vervolgens nodigt ze een toeschouwer uit om een pijnlijke of net ontroerende lezersbrief (als antwoord op een van haar columns in De Morgen) voor te lezen. Of ze vraagt assistentie van een toeschouwer bij een scène waarin ze het verrassend logische (en grappige) verband tussen kamerplanten en mannen toelicht.

Zulke interventies zorgen voor een komische toets en creëren een sfeertje van samenhorigheid dat Cafmeyer intussen als geen ander kan oproepen, wat ze al deed tijdens haar intieme kringgesprekvoorstelling De Therapie en Is this porn? No, this is love? waarin ze het publiek toesprak vanuit een knusse zetel op het podium.

Enkel die ene, ongeplande interventie tijdens de première van Bad Woman bracht haar van haar melk. Na de première, zo vertelde Cafmeyer ons, bedankte de man haar voor de voorstelling. En hopelijk ook voor het inzicht dat ze hem bijbracht...

Cafmeyer sloeg gensters met haar openhartige debuut De Therapie en doet dat nu met haar even openhartige maar veel zorgvuldiger geschreven, beter gecomponeerde, kleurrijker gespeelde en steviger gestoffeerde voorstelling Bad Woman.

Bad Woman speelt op 19, 20 en 21 september in De Studio tijdens het Love At First Sight 2019-festival te Antwerpen. Nadien is de voorstelling nog te zien in Tilburg en Gent (op 16 en 17 oktober). Alle info: loveatfirstsight.been juliecafmeyer.com