Win tickets voor de finale van De Nieuwe Lichting, op 3/2 in de AB.
...

DAAN: Strakke band, en frontman Alexander Van Der Wallen kan zingen. Het verwondert me wel dat dit soort Scabs-achtige rock nog gemaakt wordt. Black Leather Jacket klinkt oud. Of niet oud genoeg. Niettemin: sympathiek groepje.JO FRANCKEN: Deze jongens lijken het plezier van het rocken net ontdekt te hebben. Het is die jeugdigheid die ik in een wedstrijd als De Nieuwe Lichting zoek. Wat ik wel nog mis in single Troublemaker is een goed uitgewerkt refrein.JARRI VAN DER HAEGEN: Ballen hebben ze wel. Ze gaan rechtdoor, zonder omkijken. Live kan dat werken, maar hun song is me iets te schreeuwerig, te in your face. Hij verrast me ook niet. Na twintig seconden heb ik het allemaal wel gehoord. Black Leather Jacket zal meer variatie aan de dag moeten leggen om zich te onderscheiden.DAAN: Dit vind ik veruit het tofste uit de reeks. De manier waarop hij zijn schorre stem laat samengaan met die gelaagde beats is neig. Hij zet in op melodie en harmonie, maar zijn muziek klinkt nooit te vol. Kai Wén mag gerust eens een beat voor mij bricoleren. Ik associeer Brugge wel niet meteen met hiphop. Zijn er daar misschien donkere, zweterige kelders waar ik geen weet van heb? (lacht)FRANCKEN: Hij heeft alles in huis, zelfs de productie doet hij zelf. Ik zou zijn single Deep hier en daar nog wat bijschaven - het tempo vind ik iets te traag - maar Kai Wén zou wel eens een van de artiesten van morgen kunnen worden.VAN DER HAEGEN: Ik hoor hier vroege The Weeknd in, maar dan opgenomen met FruityLoops in plaats van met goede studioapparatuur. (lacht) Er zit iets in, maar het is nog te pril, te braaf, te glossy. De Kendrick Lamars en Anderson Paaks van deze wereld zijn niet meer alleen met hiphop maar ook met jazz en electro bezig. Ik wacht in België nog op zo'n rapper die meer is dan een kermisattractie. Kai Wén weet wat hem te doen staat.DAAN: De songtitels zijn catchy en de refreinen steken er bovenuit. Dat hun sound dicht bij die van Vampire Weekend aanleunt, stoort me niet. Een beginnende artiest mag zich laten inspireren door zijn idolen, als hij op termijn maar zijn eigen stem vindt.FRANCKEN: Ik mis die eigenheid wel, die is belangrijk in popmuziek. The Lighthouse speelt heel erg volgens de regeltjes. Maar als StuBru hun single Hollywood straks vijf keer per dag draait, wordt het gegarandeerd een hit.VAN DER HAEGEN: Ja, die eigen smoel ontbreekt. De groep moet kritisch naar zichzelf durven te kijken en haar songs aan voldoende professionals laten horen. Dit is vrolijke, cleane indiepop die zo op de radio kan, daar niet van. En als ik hen op een festival zou zien spelen, zou ik een dansje durven te wagen.DAAN: Deze jongen doet me heel fel denken aan Jeff Buckley, en ik heb geen nieuwe Jeff Buckley nodig. Dat gezegd zijnde: Tamino is op zijn best als hij ingetogen zingt. Gaat hij voluit, dan gaat de mystiek verloren.FRANCKEN: We moeten niet meteen een stempel op hem gaan plakken omdat hij in één nummer een beetje als Buckley klinkt. Tamino is een innemende artiest met een sterke visie. Of het nu via De Nieuwe Lichting is of via een andere weg: hij gaat sowieso succesvol worden.VAN DER HAEGEN: Mijn absolute favoriet. Vorig jaar heeft hij in Edegem het voorprogramma gedaan van Tsar B (die Van der Haegen managet, nvdr.), en toen viel hij me al op. Er zit weemoed in zijn stem en zijn muziek intrigeert me. Hij wil wel nog te veel in één song stoppen. Terwijl het simpel is: hoe minder hij zijn best doet, hoe beter hij zingt. (lacht) DAAN: Charlotte Caluwaerts alias Tundra was de enige finalist die ik op voorhand kende, van de popband The Happy. Single Walking in the Dark vind ik alvast bijzonder. Lekker vreemde klanken.FRANCKEN: Caluwaerts heeft bij The Happy inderdaad al heel wat ervaring opgedaan, en dus staat Tundra van alle finalisten het verst. Daarom voelt dit voor mij niet echt als een ontdekking aan, en grijpt het me minder hard aan.VAN DER HAEGEN: Interessant nummer, ik wil meteen méér van haar horen. Het doet me denken aan hedendaagse eightiespop die ik tof vind, zoals Nite Jewel. Alles zit erin, al mag het voor mij nog een beetje coherenter.DAAN: (tien seconden ver in single A Smile My Face Has Banned) Ik ga dit moeten afzetten. Dit is écht niet mijn confituur. Veel te zoet. Ik geloof dat Me & The Critters meer kans zou maken in het Nederlands. Ik & De Beestjes bekt beter, niet? (lacht)FRANCKEN: Als platenbaas zou ik Me & The Critters verzoeken nog vier nummers door te sturen. Op basis van deze ene single valt de band nauwelijks op. Er mag nog een hoek af.VAN DER HAEGEN: Goeie stem, aardig opgenomen. Jammer dat zanger Jelle Van Troostenberghe de tekst niet zelf geschreven heeft. Eigen verhalen vertellen is net wat een singer-songwriter moet doen. Wie akoestische songs à la Bon Iver wil maken, moet iets teweegbrengen, voor magie zorgen. Dat doet hij voor mij niet.DAAN: Een mooie stem, experimentele instrumentatie en memorabele oeh-oehs: Ludoviq heeft potentieel. Wat wel nog ontbreekt, is een sterke compositie. De eerste anderhalve minuut van zijn inzending is interessant. En dan gaat het plots nergens meer naartoe.FRANCKEN: Ik vind Ludoviq de minste van de acht. Zijn nummer The Reminiscent begint en eindigt met een opeenstapeling van effecten, en de productie is erg druk. Vermoeiend om naar te luisteren.VAN DER HAEGEN: Deze jongen heeft nochtans geen onaardige soulstem. En hij heeft al ervaring van bij The Voice, opnames met Hans Francken, backings bij De Grungblavers... Dat zijn heel verschillende dingen, en dat hoor je aan zijn song. Hij weet niet wat te kiezen. Wil hij een entertainer zijn die covers brengt of gaat hij voor eigen songs? Make up your mind, Ludoviq.DAAN: Die beat komt hard binnen, zeg. Zoiets verwacht ik dus van een jonge wolf: urgentie. Amazumi's muziek kun je onmogelijk negeren. Het helpt dat ze een tijdje in Londen heeft gewoond. Haar Britse accent maakt haar muziek nog oprechter. Amazumi mag gerust eens een strofe komen spuwen op een van mijn nummers. FRANCKEN: Dit blies mij meteen van mijn stoel. Het refrein is machtig, de ritmes zitten goed, de stem klopt. De bassen hadden nog iets krachtiger gemogen, maar dit is exact wat we nodig hebben: een jonge artieste met ballen.VAN DER HAEGEN: Het lijkt wel of we naar Azealia Banks zitten te luisteren. Amazumi maakt ietwat chaotische, maar wel gedurfde hiphop. Er zit pit in, een punkattitude zelfs. Gladde hits interesseren haar duidelijk niet. Dit meisje rapt rechtdoor, weg van de platgetreden paadjes. Cool!