Dat The National deze zomer twee keer op Pukkelpop speelt, is al even bekend. Nu weten we ook wat de band rond Matt Berninger exact met die dubbele passage in Kiewit gaat aanvangen. De eerste set, op vrijdag 16 augustus, zal volledig rond de nieuwe plaat I Am Easy To Find draaien, die dit voorjaar uitkwam. De tweede, op zondag 18 augustus, wordt door de band in handen van de fans gelegd, die vanaf nu kunnen stemmen op hun drie favoriete National-songs.
...

Dat The National deze zomer twee keer op Pukkelpop speelt, is al even bekend. Nu weten we ook wat de band rond Matt Berninger exact met die dubbele passage in Kiewit gaat aanvangen. De eerste set, op vrijdag 16 augustus, zal volledig rond de nieuwe plaat I Am Easy To Find draaien, die dit voorjaar uitkwam. De tweede, op zondag 18 augustus, wordt door de band in handen van de fans gelegd, die vanaf nu kunnen stemmen op hun drie favoriete National-songs. Maar hoe kies je uit acht albums, twee ep's en nog een pak losse singles, waarvan de meeste van goede tot uitstekende kwaliteit? Weinig mensen die beter stemadvies kunnen geven dan Eppo Janssen, niet alleen programmator van Pukkelpop, maar ook medebezieler van radioprogramma Duyster, wellicht de eerste show op de Belgische radio waar plaats was voor The National. Janssen gaat voor Mistaken For Strangers, een nummer uit Boxer (2007). 'Het nummer draagt alle signature-elementen van de band in zich: de dissonante, Sonic Youth-achtige intro, de opzwepende drumpartij, de melodieuze gitaren en uiteraard de diepe stem en beeldende taal van frontman Matt Berninger. Telkens "Showered and blue-blazered, fill yourself with quarters" volgt, kan ik alleen maar denken hoe geniaal die woorden zijn en hoe mooi ze in de muziek zijn gelegd. "Another un-innocent, elegant fall into the un-magnificent lives of adults": dat boek wil je toch lezen? Die film wil je toch zien? Als Bob Dylan zijn Nobelprijs echt niet wil, mag hij 'm van mij aan The National schenken.' Janssens spitszuster Ayco Duyster, vandaag voor de microfoon van Radio 1 te vinden, kiest voor Terrible Love, de openingstrack van High Violet (2010) en de laatste jaren regelmatig afsluiter van The National-concerten. 'Een nummer over overweldigende angst en liefde en hoe die twee in al hun complexiteit met elkaar verbonden zijn. Zeker live is het super door de trage opbouw en de geweldige finale. It takes an ocean not to break: dat brul ik graag nog eens mee op Pukkelpop.'Ook het tweede nummer op High Violet, Sorrow, is een aanrader, en wel die van informateur Johan Vande Lanotte. Vooral de openingszinnen vindt de SP.A-politicus fantastisch: '"Sorrow found me when I was young. Sorrow waited, sorrow won". Beter kun je verdriet niet uitdrukken denk ik. Zo heb ik mij op bepaalde momenten van mijn jonge leven ook gevoeld door de dood van mijn broer.'Flo Windey , Studio Brussel-medewerker en influencer, geeft een verborgen parel mee uit de ep Cherry Tree (2004). 'All Dolled Up In Strapsgaat erover dat de persoon die jij graag ziet iemand anders graag ziet', legt ze uit. 'Daar zit een tekstregel in die ik zo schoon vindt: "The sun fell behind you and never stood up." Dat kun je je perfect inbeelden, het raakt mij elke keer. Ik luister het héél veel als ik heartbroken ben."'Bazart-roerganger Mathieu Terryn plukt er Graceless(Trouble Will Find Me, 2013) uit, ook al is High Violet zijn favoriete album van de band: 'Omdat het een The National-nummer pur sang is, met een waanzinnig goeie tekst. Er zijn er weinig slechte, natuurlijk. Maar wat het voor mij helemaal afmaakt, is de videoclip: mannen in maatpak die het zwijn uithangen aan een zwembad. Die clip had ik met Bazart ook wel willen draaien.' Indieband Geppetto and The Whales, die voor hun laatste album samenwerkte met enkele muzikanten van The National, stuurde bassist Jan Fransen uit. Die kwam terug met Fake Empire, 'het enige nummer dat ik kan spelen op piano.' 'Ik zag The National voor de eerste keer live op Pukkelpop 2008, als zestienjarige snotneus. Elk nummer van Boxer kon ik luidkeels meezingen.'We vroegen het ook aan Jan De Mars, al vijftien jaar promoverantwoordelijke voor The National in België en een dichte vriend van de band. Secret Meeting is zijn favoriet, en dan vooral door het licht anarchistische einde: 'Je hoort ze daar vanalles door elkaar roepen. Geen idee wat ze daar zingen, maar ik vind het fascinerend. Bij The National is het net fijn dat niet alles vastligt.'