Jungle is een band vol verrassingen. Nadat het eerste project van producers en jeugdvrienden Josh Lloyd-Watson en Tom McFarland stilletjes van de radar verdween, herrezen ze in 2013 als J en T van de nieuwe neo-soulformatie Jungle. Met hun achternamen werd ook het verleden vergeten.

Vissen

De eerste plaat van Jungle werd tegen de verwachtingen in een succes, ook nummer twee For Ever deed het goed en als het coronavirus andere plannen had, had nummer drie al bijna het licht gezien. 'We hebben zes maanden aan een nieuwe plaat geschreven voor de lockdown begon', zegt Lloyd. For Ever werd geschreven toen Lloyd en McFarland een relatiebreuk moesten verwerken. Op het nieuwe album is Jungle naar eigen zeggen 'opnieuw een vlinder'. 'Toen we even niet konden samenzitten, werkte ik aan eigen nummers.'

Ik denk niet dat iets ons nog verrast. Behalve Kanye West.

Dat brengt ons bij de volgende verrassing: niemand wist dat J Lloyd solowerk zou uitbrengen. Hoewel: 'Nou ja, een verrassing... ik denk niet dat iets ons nog verrast. Behalve Kanye West', zegt Lloyd. (Lacht) Hij bracht de lockdown door in Londen. Op drie creatieve dagen in april blikte hij veertig minuten aan nieuw materiaal in, dat werd de mixtape Kosmos. Ook samples van een digitale familiebijeenkomst op de plots heel populaire app Houseparty kreeg er een plaats (Gotta work harder), net zoals Jungle op het eerste album piepende deuren en het geknisper van chips verwerkte.

Waar Jungle choreografen en dansers inhuurde voor de videoclips, koos Lloyd voor zijn mixtape wat daar ongeveer het verst van staat: beelden van een hoop dansende twintigers op raves in het Verenigd Koninkrijk in de jaren negentig. Daar was hij zelf niet bij, Lloyd was toen nog een kleuter.

Noem Kosmos geen album, het is een mixtape, want 'de songs werden allemaal na elkaar geschreven en in één sessie opgenomen.' Een mixtape die in één keer geschreven is, hoor je ook in één keer te beluisteren. 'Het is een journey.' Een tocht van loslaten en van acceptatie. 'Ik heb niet veel aan de opnames gesleuteld, ik wou de nummers ruw houden. Ik wou de kraan opendraaien en zien wat uit m'n onbewuste komt. Eens ik in een creatieve headspace zit, komt de muziek vanzelf naar me toe.'

Hoe geraak je daar? 'Oh man. That's the million-dollar question, isn't it? Als je er eenmaal in zit, voel je je terug een kind. Kinderen hebben een ongelofelijke verbeelding, ze geloven dat alles mogelijk is. Volwassen zijn te bang voor wat anderen denken. Creativiteit is zoals vissen: je moet bij het meer zijn. Als je er niet bent, als je niet met de borstel in de hand voor een canvas zit, ga je nooit een schilderij maken. Je moet accepteren wat er natuurlijk gebeurt.'

Hippie

Zoals we de lockdown moesten accepteren. 'Precies. Ik heb veel nagedacht over onze angst om de controle te verliezen. We zijn allemaal bang om beoordeeld te worden door anderen, bang dat anderen ons niet leuk vinden. Maar dat kunnen we helemaal niet controleren, dus waarom steken we zoveel energie in piekeren? Heel soms kom je iemand tegen die zichzelf perfect vindt. Die liegt.' (Lacht) 'En daarbij, wat wil die bewijzen?'

Heel soms kom je iemand tegen die zichzelf perfect vindt. Die liegt.

Hij kan het dan wel goed uitleggen, de controle loslaten is ook voor Lloyd niet gemakkelijk. 'Life is a journey, man. Ik werk eraan. Ik probeer gelukkig te zijn en op zoek te gaan naar innerlijke vrede. Naar een gevoel van liefde. Klinkt allemaal erg hippie, dat weet ik.' (Lacht)

Jungle is een band vol verrassingen. Nadat het eerste project van producers en jeugdvrienden Josh Lloyd-Watson en Tom McFarland stilletjes van de radar verdween, herrezen ze in 2013 als J en T van de nieuwe neo-soulformatie Jungle. Met hun achternamen werd ook het verleden vergeten. De eerste plaat van Jungle werd tegen de verwachtingen in een succes, ook nummer twee For Ever deed het goed en als het coronavirus andere plannen had, had nummer drie al bijna het licht gezien. 'We hebben zes maanden aan een nieuwe plaat geschreven voor de lockdown begon', zegt Lloyd. For Ever werd geschreven toen Lloyd en McFarland een relatiebreuk moesten verwerken. Op het nieuwe album is Jungle naar eigen zeggen 'opnieuw een vlinder'. 'Toen we even niet konden samenzitten, werkte ik aan eigen nummers.'Dat brengt ons bij de volgende verrassing: niemand wist dat J Lloyd solowerk zou uitbrengen. Hoewel: 'Nou ja, een verrassing... ik denk niet dat iets ons nog verrast. Behalve Kanye West', zegt Lloyd. (Lacht) Hij bracht de lockdown door in Londen. Op drie creatieve dagen in april blikte hij veertig minuten aan nieuw materiaal in, dat werd de mixtape Kosmos. Ook samples van een digitale familiebijeenkomst op de plots heel populaire app Houseparty kreeg er een plaats (Gotta work harder), net zoals Jungle op het eerste album piepende deuren en het geknisper van chips verwerkte.Waar Jungle choreografen en dansers inhuurde voor de videoclips, koos Lloyd voor zijn mixtape wat daar ongeveer het verst van staat: beelden van een hoop dansende twintigers op raves in het Verenigd Koninkrijk in de jaren negentig. Daar was hij zelf niet bij, Lloyd was toen nog een kleuter.Noem Kosmos geen album, het is een mixtape, want 'de songs werden allemaal na elkaar geschreven en in één sessie opgenomen.' Een mixtape die in één keer geschreven is, hoor je ook in één keer te beluisteren. 'Het is een journey.' Een tocht van loslaten en van acceptatie. 'Ik heb niet veel aan de opnames gesleuteld, ik wou de nummers ruw houden. Ik wou de kraan opendraaien en zien wat uit m'n onbewuste komt. Eens ik in een creatieve headspace zit, komt de muziek vanzelf naar me toe.' Hoe geraak je daar? 'Oh man. That's the million-dollar question, isn't it? Als je er eenmaal in zit, voel je je terug een kind. Kinderen hebben een ongelofelijke verbeelding, ze geloven dat alles mogelijk is. Volwassen zijn te bang voor wat anderen denken. Creativiteit is zoals vissen: je moet bij het meer zijn. Als je er niet bent, als je niet met de borstel in de hand voor een canvas zit, ga je nooit een schilderij maken. Je moet accepteren wat er natuurlijk gebeurt.'Zoals we de lockdown moesten accepteren. 'Precies. Ik heb veel nagedacht over onze angst om de controle te verliezen. We zijn allemaal bang om beoordeeld te worden door anderen, bang dat anderen ons niet leuk vinden. Maar dat kunnen we helemaal niet controleren, dus waarom steken we zoveel energie in piekeren? Heel soms kom je iemand tegen die zichzelf perfect vindt. Die liegt.' (Lacht) 'En daarbij, wat wil die bewijzen?'Hij kan het dan wel goed uitleggen, de controle loslaten is ook voor Lloyd niet gemakkelijk. 'Life is a journey, man. Ik werk eraan. Ik probeer gelukkig te zijn en op zoek te gaan naar innerlijke vrede. Naar een gevoel van liefde. Klinkt allemaal erg hippie, dat weet ik.' (Lacht)