JARRI VAN DER HAEGEN: Justine Bourgeus van Tsar B heeft mij gecontacteerd. Op aanraden van Jergan Callebaut, van het electrocollectief Vuurwerk, mailde ze me één van haar songs. Ze stelde zich voor als de violiste van School is Cool die zelf wat muziek had gemaakt, en vroeg zich af of ik er eens naar wilde luisteren. ''De violiste van': het zal wat zijn', dacht ik. Ik verwachtte me aan typische vioolmuziek. Maar toen ik er die avond na mijn werk naar luisterde, werd ik omvergeblazen. Wauw! Ik geef een song altijd tien tot twintig seconden de tijd. Als ik dan nog mee ben, ben ik overtuigd. Bij de muziek van Tsar B gebeurde dat. Niet veel later spraken we af, en bleek het ook qua muzikale visie en op persoonlijk vlak te klikken met Justine.
...

JARRI VAN DER HAEGEN: Justine Bourgeus van Tsar B heeft mij gecontacteerd. Op aanraden van Jergan Callebaut, van het electrocollectief Vuurwerk, mailde ze me één van haar songs. Ze stelde zich voor als de violiste van School is Cool die zelf wat muziek had gemaakt, en vroeg zich af of ik er eens naar wilde luisteren. ''De violiste van': het zal wat zijn', dacht ik. Ik verwachtte me aan typische vioolmuziek. Maar toen ik er die avond na mijn werk naar luisterde, werd ik omvergeblazen. Wauw! Ik geef een song altijd tien tot twintig seconden de tijd. Als ik dan nog mee ben, ben ik overtuigd. Bij de muziek van Tsar B gebeurde dat. Niet veel later spraken we af, en bleek het ook qua muzikale visie en op persoonlijk vlak te klikken met Justine. Ook Charlotte Adigéry, alias WWWater, wist me vrijwel onmiddellijk te overtuigen. Nadat ik Soulwax' Belgica-soundtrack gehoord had, waarop zij meezingt, ben ik haar gaan researchen en ontdekte ik dat ze ook een eigen project had, WWWater. Ik vroeg haar of ze daar eens een videootje of demootje van wilde opsturen, waarop ze mij een opname van een kleinschalig caféconcert bezorgde. De kwaliteit kon niet slechter - mijn scherm sloeg groen, paars én blauw uit. Ik zag en hoorde amper iets. Maar wat ik hoorde - die stem, die akoestische drums - klonk héél interessant. Wat later stuurde ze me nog enkele nummers door via Soundcloud. Die klonken goed, dus boden Justine en ik haar een slot in het voorprogramma van Tsar B aan, in de AB Club. Charlotte zegde toe. Na die show was ik nog harder overtuigd van haar talent, en gunde zij mij het vertrouwen om haar te mogen managen.VAN DER HAEGEN: Mensen die Charlotte dit jaar aan het werk gezien hebben, weten dat ze er live al echt staat. De muziek zelf hebben we de tijd gegeven om te groeien, door ze enkel tussen de vier muren van de studio te laten leven. Dat wordt tegenwoordig niet vaak meer gedaan. De meeste artiesten brengen eerst een single uit, dan pas volgen er shows, dan een album. In het geval van WWWater was er geen single. Pukkelpop, Deep in the Woods, het voorprogramma van Warhaus, de passage bij de Radio 1 Sessie van Eefje de Visser: die mooie shows zijn er organisch gekomen. Ze waren de ideale 'voorbereiding' op 2017. De doelstelling voor dat jaar is het niveau van de liveperformances door te trekken naar de opnames. Als dat lukt, kan WWWater volgens mij tot de top gaan behoren. Maar ik vind het altijd heel moeilijk in te schatten wanneer een artiest zal doorbreken. Daar komen heel veel verschillende factoren bij kijken.VAN DER HAEGEN: Toeval is een factor, maar vooral ook de strategie die je hanteert, het profiel dat je uitbouwt voor je artiest. Beslissen wat je wel en niet doet, is een moeilijke maar belangrijke afweging. Het voordeel dat ik had is: ik heb niet alleen Tsar B op de kaart kunnen zetten, maar ook mezelf als manager. Met haar ben ik nu een jaar bezig. Als je ziet wat ze al allemaal bereikt heeft, is dat best indrukwekkend te noemen, vind ik. Als je geen goede strategie uitdenkt, laat je kansen schieten of durf je niet hoog genoeg in te zetten. Toen Tsar B twee songs uit had, wilden we haar in de AB Club programmeren. Concertpromotoren overtuigen op basis van twee nummers, dat is niet evident. Maar ik ben blijven volharden, en uiteindelijk hebben we die AB Club-show een maand op voorhand weten uit te verkopen. Met enkel wat kleine concertjes en voorprogrammaatjes hier en daar, zouden we nooit gestaan hebben waar we nu staan. Soms moet je een sprong dúrven te wagen. VAN DER HAEGEN: Voor mij kent muziek geen grenzen. De meer traditionele managementgedachte is: laten we in eigen land beginnen en zorgen dat we daar voet aan wal krijgen, om vervolgens uit te breiden naar andere markten. Maar waarom kan er niet metéén internationaal gedacht worden? Ja, het is moeilijker, duurder en je kunt op je bek gaan, maar niet geschoten, is altijd mis. De muziek van Tsar B wordt intussen gesteund door een aardig lijstje prestigieuze internationale magazines, radiozenders en websites, zoals The Fader en BBC Radio 1. Dat geeft je meer gewicht naar andere landen toe. En als er veel aandacht is rond een bepaalde artiest, moet er ook wel een markt voor zijn. Wie weet komen er dus nog mooie opportuniteiten uit het buitenland.VAN DER HAEGEN: Ik denk dat veel artiesten dat anno 2016 vanzelf al zijn. Kijk maar naar Stromae, dat is iemand die al het creatieve naar zijn hand wil zetten. Wie weet beter hoe alle puzzelstukjes in elkaar passen dan de artiest zélf? Ik zou het geforceerd vinden mocht ik degene zijn die tegen Justine zegt welk kledingstuk ze moet dragen en met welke andere artiesent ze moet samenwerken voor een fotoshoot of videoclip. Naast de muziek zijn het wel die videoclips, dat artwork en de fotografie die bepalen hoe je door de buitenwereld bekeken wordt. Die dingen nemen je als muziekfan mee in het universum van de artiest, ze doen een soort mystiek rond de muzikant ontstaan. Artiesten zijn zich daar anno 2016 bewust van, en worden meer en meer ondernemers. Die vrijheid moet je hen als manager ook kunnen geven.VAN DER HAEGEN: Dat zie ik evenmin als werk. Ik heb veel verantwoordelijkheden, en er is vaak tijdsdruk mee gemoeid, maar muziek is en blijft mijn passie. Iemands carrière mee uitbouwen, vind ik bijgevolg gewoon heel leuk om te doen. Ik sta elke dag met alle plezier van de wereld op om deze job te beoefenen. Voor de zoveelste keer om tien uur 's avonds een concert bijwonen, is voor mij dan ook geen enkel probleem. VAN DER HAEGEN: Ik denk dat mijn studies en mijn achtergrond als advocaat wel nuttig geweest zijn, ja. De aanpak, de stiptheid, het papierwerk: daar krijg je ook als manager mee te maken. Ik ga niet beweren dat ik zonder die ervaring een betere of slechtere manager geweest zou zijn, maar ze heeft me wel een soort realiteitszin gegeven. Ik kan meedromen met artiesten, maar zie óók de andere van het verhaal: het financiële plaatje en het langetermijndenken. VAN DER HAEGEN: Of je een goede manager bent, heeft niets met leeftijd te maken. Jonge managers denken volgens mij wel meer digitaal en pikken nieuwe trends sneller op. Ze zijn actief bezig met streaming, met de laatste hypes en veranderingen in de muziekwereld. Anderzijds beseft de jonge generatie wel dat ze nog veel te leren heeft, terwijl de oudere generatie meer kan terugvallen op zijn ervaring en zijn uitgebreide netwerk. VAN DER HAEGEN: Nee! Als ik thuis ben, luister ik de hele tijd naar muziek. Op de trein naar een concert: idem dito. Ik zou er voortdurend over kunnen praten. De businesskant, de festivalwereld, de marketingaanpak: er is voor mij méér dan de muziek alleen. De muziekindustrie is een sector die op heel veel gebieden leeft en waarin veel mogelijk is. Ik zie het zo: als manager beschik je over een wit doek dat je volledig naar believen kunt beschilderen.