Jimi Hendrix stak zijn gitaar in brand op het podium, Ozzy Osbourne van Black Sabbath beet (per ongeluk) in een vleermuis en Donita Parks van de Amerikaanse grungeband L7 gooide een gebruikte tampon naar ongeduldige fans. Aan het lijstje muzikanten-met-bizarre-stunts mag je vandaag Hi Hawaii toevoegen.

Je kent de band van drummer Jens Bouttery (Thunderblender, Jens Maurits Orchestra en theatercollectieven Wunderbaum en BOG.) en contrabassist en toetsenist Lennart Heyndels (How Town, Ben Sluijs) misschien onder het moniker Geroezemoes. Die bandnaam werd wegens 'te schattig' en 'niet bepaald gemakkelijk om mee naar het buitenland te trekken' overboord gekieperd. 'Hi hawaii' rolt nu eenmaal eenvoudiger over de tong ten zuiden van de taalgrens. Als een verbastering van 'Hi, how are you' is de naam bovendien een knipoog naar het gelijknamige album van de Amerikaanse singer-songwriter Daniel Johnston, waar het duo 'grote fan' van is. Net zoals Kurt Cobain, trouwens.

Bouttery en Heyndels leerden elkaar kennen toen die eerste aan het Brusselse conservatorium studeerde. Ze sleten samen hun avonden in de beruchte en ondertussen verdwenen Brusselse jazzclub Bravo en werden als duo gevraagd door jazzy of minder jazzy projecten. Zo speelden ze met Jef Neve en Lander Gyselinck en verzorgden ze de ritmesectie voor Warhaus en Admiral Freebee. Samen vormen Bouttery en Heyndels een ritmesectie met een grote liefde voor popsongs, ironie, en cinema. Dat is meteen ook Hi Hawaii in een notendop.

Strakke broekjes

De clip voor Saturday, de bijzonder catchy eerste single van Hi Hawaii's langspeeldebuut The List dat in februari volgend jaar uitkomt op jazzlabel W.E.R.F.-records, is geïnspireerd door Roy Andersson. De Zweedse regisseur palmde met zijn troosteloze beeldtaal en droefkomische scenario's heel wat prestigieuze filmprijzen in. Net zoals de films van de Zweed, is Saturday een reflectie op de banaliteit van het bestaan.

Maar dan een pak vrolijker dan wat Roy 'geluk tonen is niet interessant' Andersson gewoon is. In de clip voor Saturday zitten Bouttery en Heyndels als secretaressen uit Mad Men op een kantoor stempeltjes te drukken, koffie te slurpen en telefoontjes te beantwoorden, tot ze prompt beginnen te vliegen. Voor de opnames huurde het duo en regisseur met dienst Suze Milius een stuntbedrijf in, dat de muzikanten in klimgordel en aan katrollen de lucht in hees. Cameraman Jules Debrock incluis. 'We moesten even wennen aan de strakke broekjes', zegt Bouttery. 'De bloedtoevoer naar de benen wordt nogal afgesneden, je mag er niet uit vallen natuurlijk.'

Dat gestunt is een stiekeme jongensdroom van Bouttery en Heyndels. Welke tiener wil er nu niet door de lucht vliegen en heldhaftig een gitaar vastgrijpen? Al zeggen we er graag snel bij dat het duo meer gemeen heeft met Soulwax (je hoort geen gitaar maar een modulaire synthesizer) en met de oneliners van de Gentse poppunkband Dirk, dan met pakweg de vuurkanonnen van Rammstein.

We zeggen er ook graag bij dat dat vliegen niet zomaar een groteske stunt is. Het symboliseert een gevoel van vrijheid. Hoe het moet voelen wanneer je eindelijk terug op café kan zonder om de haverklap tegen een plexiglazen scherm te botsen, bijvoorbeeld. Of wanneer het zaterdag is en je eindelijk ontsnapt aan de wekelijkse sleur. Want ook muzikanten hebben stempeltjes te drukken, een boekhouding en verzekeringen in orde te brengen. Zeker als de kans bestaat dat je cameraman tijdens de opnames van je nieuwste videoclip met al zijn materiaal naar beneden tuimelt.

Jimi Hendrix stak zijn gitaar in brand op het podium, Ozzy Osbourne van Black Sabbath beet (per ongeluk) in een vleermuis en Donita Parks van de Amerikaanse grungeband L7 gooide een gebruikte tampon naar ongeduldige fans. Aan het lijstje muzikanten-met-bizarre-stunts mag je vandaag Hi Hawaii toevoegen.Je kent de band van drummer Jens Bouttery (Thunderblender, Jens Maurits Orchestra en theatercollectieven Wunderbaum en BOG.) en contrabassist en toetsenist Lennart Heyndels (How Town, Ben Sluijs) misschien onder het moniker Geroezemoes. Die bandnaam werd wegens 'te schattig' en 'niet bepaald gemakkelijk om mee naar het buitenland te trekken' overboord gekieperd. 'Hi hawaii' rolt nu eenmaal eenvoudiger over de tong ten zuiden van de taalgrens. Als een verbastering van 'Hi, how are you' is de naam bovendien een knipoog naar het gelijknamige album van de Amerikaanse singer-songwriter Daniel Johnston, waar het duo 'grote fan' van is. Net zoals Kurt Cobain, trouwens.Bouttery en Heyndels leerden elkaar kennen toen die eerste aan het Brusselse conservatorium studeerde. Ze sleten samen hun avonden in de beruchte en ondertussen verdwenen Brusselse jazzclub Bravo en werden als duo gevraagd door jazzy of minder jazzy projecten. Zo speelden ze met Jef Neve en Lander Gyselinck en verzorgden ze de ritmesectie voor Warhaus en Admiral Freebee. Samen vormen Bouttery en Heyndels een ritmesectie met een grote liefde voor popsongs, ironie, en cinema. Dat is meteen ook Hi Hawaii in een notendop.De clip voor Saturday, de bijzonder catchy eerste single van Hi Hawaii's langspeeldebuut The List dat in februari volgend jaar uitkomt op jazzlabel W.E.R.F.-records, is geïnspireerd door Roy Andersson. De Zweedse regisseur palmde met zijn troosteloze beeldtaal en droefkomische scenario's heel wat prestigieuze filmprijzen in. Net zoals de films van de Zweed, is Saturday een reflectie op de banaliteit van het bestaan.Maar dan een pak vrolijker dan wat Roy 'geluk tonen is niet interessant' Andersson gewoon is. In de clip voor Saturday zitten Bouttery en Heyndels als secretaressen uit Mad Men op een kantoor stempeltjes te drukken, koffie te slurpen en telefoontjes te beantwoorden, tot ze prompt beginnen te vliegen. Voor de opnames huurde het duo en regisseur met dienst Suze Milius een stuntbedrijf in, dat de muzikanten in klimgordel en aan katrollen de lucht in hees. Cameraman Jules Debrock incluis. 'We moesten even wennen aan de strakke broekjes', zegt Bouttery. 'De bloedtoevoer naar de benen wordt nogal afgesneden, je mag er niet uit vallen natuurlijk.'Dat gestunt is een stiekeme jongensdroom van Bouttery en Heyndels. Welke tiener wil er nu niet door de lucht vliegen en heldhaftig een gitaar vastgrijpen? Al zeggen we er graag snel bij dat het duo meer gemeen heeft met Soulwax (je hoort geen gitaar maar een modulaire synthesizer) en met de oneliners van de Gentse poppunkband Dirk, dan met pakweg de vuurkanonnen van Rammstein.We zeggen er ook graag bij dat dat vliegen niet zomaar een groteske stunt is. Het symboliseert een gevoel van vrijheid. Hoe het moet voelen wanneer je eindelijk terug op café kan zonder om de haverklap tegen een plexiglazen scherm te botsen, bijvoorbeeld. Of wanneer het zaterdag is en je eindelijk ontsnapt aan de wekelijkse sleur. Want ook muzikanten hebben stempeltjes te drukken, een boekhouding en verzekeringen in orde te brengen. Zeker als de kans bestaat dat je cameraman tijdens de opnames van je nieuwste videoclip met al zijn materiaal naar beneden tuimelt.