Al bij al was 'EuroSonic digitaal', nu covid-19 evenementen met publiek onmogelijk maakte, een aanvaardbaar alternatief voor het Groningse showcasefestival. Maar uiteraard gaat niets boven 'the real thing'. De spanning en de ontlading van een échte liveshow ontbraken en voor clipjes hadden we YouTube al. Hopelijk kan het spotten van nieuwe bandjes volgend jaar dus weer zoals het hoort: in clubs en theaters, met uitgelaten toeschouwers en de volumeknop op tien. Dit onthielden we van de derde festivaldag.
...

Al bij al was 'EuroSonic digitaal', nu covid-19 evenementen met publiek onmogelijk maakte, een aanvaardbaar alternatief voor het Groningse showcasefestival. Maar uiteraard gaat niets boven 'the real thing'. De spanning en de ontlading van een échte liveshow ontbraken en voor clipjes hadden we YouTube al. Hopelijk kan het spotten van nieuwe bandjes volgend jaar dus weer zoals het hoort: in clubs en theaters, met uitgelaten toeschouwers en de volumeknop op tien. Dit onthielden we van de derde festivaldag. ARYA ZAPPAHaar diepe stem herinnert afwisselend aan Grace Jones en Marlene Dietrich, maar de excentrieke Berlijnse manifesteert zich ook als performance-artieste, videomaakster en mode-icoon. Haar lp Dark Windows is een soort droomdagboek waarin ze filosofeert over leven en dood. Met haar band produceerde Arya Zappa op EuroSonic een elektronische new wave-sound, die rijk was aan culturele referenties. Zo was Cut Grass een getoonzet gedicht van Philip Larkin en Falling een innerlijke monoloog over perceptie en zelfbedrog. Zappa's muziek bleef echter achter bij haar hoogdravende pretenties. Wie per se arty farty wil zijn, huurt, wat ons betreft, beter een museum af. VICTORIA CANALHoort een Spaans-Amerikaanse singer-songwriter die in L.A. woont en aan de Berklee College of Music studeerde nog wel thuis op een Europees showcasefestival? Moeilijke vraag, want Victoria Canal is een artieste van het kosmopolitische type, die, net als haar maatje Michael Franti, ook als een bevlogen activiste bekend staat. Ze werd geboren zonder rechter voorarm, al houdt dat haar niet tegen om piano te spelen en de podia in te palmen. Canal schrijft aardige liedjes die, in het beste geval, doen denken aan die van Norah Jones of het zachtste van Bonnie Raitt. Helaas werden die tijdens haar optreden dermate gladgestreken, dat ze vast kwamen te zitten in de 'middle of the road'. In ons boekje verdient zoiets een strenge bekeuring. ADWAITHGwenno en Gruff Rhys kent u mogelijk al, maar in de wereld van de Welshe popmuziek staat alweer een jonge garde te trappelen. De drie dames van het 'punk'-trio Adwaith (Welsh voor 'reactie') zingen afwisselend in hun eigen Keltische taal en het Engels en in de clips die we vooraf hadden bekeken kwamen ze met pittige, melodieuze songs op de proppen. Live misten ze echter de nodige gedrevenheid en hadden ze iets van een tandeloze wolf. Tijdens het slotnummer kwam er alsnog leven in de brouwerij. Alleen was het kalf toen al verdronken.JULIA BARDOEigenlijk komt ze uit Noord-Italië, maar Julia Bardo opereert al jaren vanuit Manchester waar ze een poosje deel uitmaakte van Working Men's Club, een platencontract versierde bij Wichita en een ep maakte met covers van onder anderen Silver Jews en LCD Sound System. Als solo-artieste spiegelt ze zich, naar haar eigen zeggen, aan het werk van Angel Olsen, Sharon Van Etten en Weyes Blood. Zelf hoorden we vooral een verwantschap met Natalie Merchant ten tijde van 10,000 Maniacs. Niets mis mee: Bardo beschikt over een mooie stem en fijne liedjes, al mist ze voorlopig de eigenheid om het écht ver te schoppen. LINA_RAÜL REFREEDe Spaanse producer Raül Refree maakte al een plaat met Lee Ranaldo van Sonic Youth en was ook de man achter het mondiale succes van Rosalía. Met de laatstgenoemde vertaalde hij de flamencotraditie naar de 21ste eeuw en iets soortgelijks doet hij nu met de Portugese fado. In de 'blues van de saudade' staan normaal vooral de gitaren centraal, maar zangeres Lina lapt de oude regels gezwind aan haar laars: ze laat Refree haar smachtende levensliederen subtiel inkleuren met piano en analoge synths en blaast zo de klassiekers van fadokoningin Amália Rodrigues nieuw leven in, zonder afbreuk te doen aan hun emotionele betekenis. Dat leverde een ingetogen maar pakkende set op, van een duo dat, zo te horen, niet bang was om door de Lusitaniërs van heiligschennis te worden beschuldigd. YELLOWSTRAPSSoul, jazz, softfunk, dromerige r&b, hiphop,elektronica, het Belgische duo Yellowstraps maakt er een heerlijk stoofpotje van. De broers Yvan en Alban Murenzi werden geboren in Oeganda en kwamen via Rwanda in Brussel terecht, waar ze samen liedjes begonnen te schrijven. Dat resulteerde in verscheidene lp's, ep's en allianties met onder anderen Primero, Blackwave en Dvtch Norris. Hun inzending voor EuroSonic was eigenlijk een live-opname van een concert in de Botanique, met meezingende toeschouwers in Take Over en Lalala. Yellowstraps beperkte zich op het podium tot gitaar, stem en voorgeprogrammeerde beats en keyboards, maar dat volstond om tot een zwoele swing te inspireren. Zeer ontwapenend. RIMONIn het lijstje van de optredens waar mediamensen het meest naar uitkeken stond Rimon helemaal bovenaan. De zangeres uit Eritrea, die opgroeide in Amsterdam, wist in 2018 al enkele internationale rimpels te veroorzaken met haar r&b-single Grace, die zelfs door Amerikaanse muzieksites werd opgepikt. Rimon is inmiddels het slaapkamerstadium ontgroeid, beschikt over een puike band, compleet met backingkoortje, en toonde met nummers als Feed Me dat ze zeker geen eendagsvlieg is. In haar muziek hoorde je niet alleen echo's uit dancehall en hiphop, haar stem deed bij momenten ook denken aan de grote Dionne Warwick. En dat is geen gering compliment. SLIFTDat psychedelische spacerock ook in het Franse Toulouse geen loos begrip is, werd duidelijk tijdens de set van Slift, een flink uit de kluiten gewassen powertrio dat tot dusver twee in fuzz en wahwah gedrenkte langspelers uitbracht. Stormachtig gitaargeweld, een ritmesectie waar je een wolkenkrabber op kon bouwen, naar de vroege Pink Floyd verwijzende synthlagen, het klonk allemaal dol chaotisch, wild en energiek. Geen voer voor het bejaardentehuis, kortom. Alleen jammer dat de zangpartijen systematisch verzopen in het zo goed als ondoordringbare auditieve moeras. Geschift of geSlift? Aan u de keuze. UNDER THE REEFS ORCHESTRAEén van de beste concerten op EuroSonic dit jaar was zonder twijfel dat van het Brusselse Under the Reefs Orchestra. Geen orkest, maar een instrumentaal trio dat in meerdere muzikale werelden thuis bleek te zijn. Met sax, drums en een door Jim O'Rourke en John Fahey bevruchte gitaar reisde het gezelschap heen en weer tussen postrock, krautrock en experimentele jazz. Het ene moment ingetogen en poëtisch, het andere grillig en agressief, maar nooit voorspelbaar. Twee van de leden zijn overigens ook actief bij Ottla en Flat Earth Society, bands die net als UTRO geen muzikale grenzen kennen. Fans van Compro Oro, Nordmann of Kosmo Sound kunnen dus met een gerust gemoed het debuut van de drie Brusselaars in huis halen. En hopelijk krijgen we hen binnenkort weer op een écht podium te zien. ENOLA GAYWie zijn geschiedenis kent, weet dat de Enola Gay in 1945 enkele dodelijke bommetjes dropte boven Japan. Ook de gelijknamige postpunkband uit Belfast is van het explosieve type. Net als Idles en Girl Band zitten de heren niet om een fikse dosis tyfusherrie verlegen, maar ze zijn zeker ook beïnvloed door grofkorrelige techno en andere vormen van leftfield-elektronica. Tijdens zijn EuroSonic-set bouwde het kwartet een intrigerende, metalige wall of sound, waar de frontman zijn sociaal geëngageerde teksten overheen rapte. Zijn monotone 'rants' begonnen ons na een poosje echter danig op de zenuwen te werken. Van een gezelschap dat zich Enola Gay noemt, hadden we toch iets meer trefzekerheid verwacht.