Toen we jullie deze zomer op de festivals bezig zagen, was er van de gypsy, jazzy sound van weleer amper nog een spoor. Het herrezen Absynthe Minded is een klassieke rockgroep!

Bert Ostyn: Dat krijg je natuurlijk als je een violist wegneemt en er een gitarist bij neemt. In onze begindagen wilden we effectief swingen als Django Reinhardt en zijn Quintette du Hot Club de France, maar we zijn nooit écht een gypsyjazzband geweest, hè. Ons derde album There Is Nothing was al een rockplaat, Jungle Eyes is dat ook.
...

Bert Ostyn: Dat krijg je natuurlijk als je een violist wegneemt en er een gitarist bij neemt. In onze begindagen wilden we effectief swingen als Django Reinhardt en zijn Quintette du Hot Club de France, maar we zijn nooit écht een gypsyjazzband geweest, hè. Ons derde album There Is Nothing was al een rockplaat, Jungle Eyes is dat ook. Al is het niet al classic rock wat de klok slaat: de analoge synths en keyboards zorgen toch voor een eigentijdser sound. In de kern draait Absynthe Minded om goeie songs. Dat is altijd zo geweest. Op dat vlak breken we niet met het verleden. OSTYN: Een misstap wil ik het niet noemen - het was leuk om in volledige artistieke vrijheid die vreemde, donkere plaat te maken die ik altijd al had willen maken - maar het was in zekere zin wel een rare egotrip, ja. (lacht)En vooral: toen dat album af was en de tournee erop zat, ben ik mezelf tegengekomen. Ik trok de studio in om coole songs op te nemen, om vervolgens thuis te komen en alles weer te veranderen. Voor elke stap vooruit nam ik er twee achteruit. Dat kon zo niet verder, dus ben ik met bassist Sergej Van Bouwel beginnen te praten over Absynthe Minded. We hebben vrij snel beslist de groep opnieuw op te richten. Een euforisch gevoel had ik daar toen niet bij. Er zat voor mij gewoon niks anders op.