• FOR A FEW DOLLARS MORE (Sergio Leone, 1965)
  • THE GOOD, THE BAD & THE UGLY (Sergio Leone 1966)
  • ONCE UPON A TIME IN THE WEST (Sergio Leone, 1968)

De samenwerkingen van Leone en Morricone zijn legendarisch. Wie herkent niet meteen de schreeuwerige stemmen, de elektrische gitaar en de klappende zwepen uit The Good, The Bad and the Ugly? Of Charles Bronsons mondharmonica uit Once Upon a Time in the West? Morricone componeerde de muziek voor die laatste film zelfs nog voor hij gedraaid werd. Een visionair werk.

  • THE THING (John Carpenter, 1982)

Een buitenbeentje in Morricone's catalogus, want de enige film waarvoor regisseur Carpenter niet volledig zelf de muziek maakte. Morricone experimenteerde hier naar hartenlust met dreigende synthklanken. Het gerucht doet de ronde dat Carpenter teleurgesteld was met wat zijn held had afgeleverd, en dat hij een groot stuk van Morricone's bijdrage uit de film heeft geknipt.

  • L'UCCELLO DALLE PIUME DI CRISTALLO (Dario Argento, 1970)

Niet Morricone's eerste bijdrage aan een Italiaanse slasherfilm, beter bekend als 'giallo', maar wel een soundtrack die een nieuwe standaard zette voor alles wat in het genre zou volgen. Een verleidelijke mix van atonale en tonale klanken, popinvloeden, avant-gardistische improvisaties en sleazy lounge. Morricone op zijn experimenteelst.

  • NAVAJO JOE (Sergio Corbucci, 1966)

Die andere Sergio ging met alle eer lopen, maar Morricone's bijdrage aan het werk van Sergio Corbucci mag er ook zijn. De muziek voor Corbucci's western Navajo Joe nam Morricone op onder het pseudoniem Leo Nichols. Het hoofdthema bevat een van zijn meest bombastische en opwindendste vocale experimenten ooit.

  • LE CLAN DES SICILIENS (Henri Verneuil, 1969)

Van The Untouchables (1987) tot Once Upon a Time in America (1984): ook de gangsterfilm was een consistent thema in Morricone's carrière. Le clan des siciliens zette de toon. Alessandro Alessandroni, die de schreeuwerige stem leverde voor The Good, the Bad and the Ugly, bewijst hier opnieuw zijn kunde als fluit- en mondharpspeler van dienst.

  • THE MISSION (Roland Joffé, 1986)

Morricone heeft één officiële Oscar in de wacht gesleept, in 2016 voor Quentin Tarantino's The Hateful Eight, maar werd veel vaker genomineerd, onder meer voor Terrence Malicks Days of Heaven (1978) en Giuseppe Tornatore's Malèna (2000). Zelf is de componist van mening dat hij het gouden beeldje ook had moeten krijgen voor Roland Joffés The Mission. Maar toen was Herbie Hancock hem voor met zijn soundtrack voor Round Midnight.

De samenwerkingen van Leone en Morricone zijn legendarisch. Wie herkent niet meteen de schreeuwerige stemmen, de elektrische gitaar en de klappende zwepen uit The Good, The Bad and the Ugly? Of Charles Bronsons mondharmonica uit Once Upon a Time in the West? Morricone componeerde de muziek voor die laatste film zelfs nog voor hij gedraaid werd. Een visionair werk. Een buitenbeentje in Morricone's catalogus, want de enige film waarvoor regisseur Carpenter niet volledig zelf de muziek maakte. Morricone experimenteerde hier naar hartenlust met dreigende synthklanken. Het gerucht doet de ronde dat Carpenter teleurgesteld was met wat zijn held had afgeleverd, en dat hij een groot stuk van Morricone's bijdrage uit de film heeft geknipt. Niet Morricone's eerste bijdrage aan een Italiaanse slasherfilm, beter bekend als 'giallo', maar wel een soundtrack die een nieuwe standaard zette voor alles wat in het genre zou volgen. Een verleidelijke mix van atonale en tonale klanken, popinvloeden, avant-gardistische improvisaties en sleazy lounge. Morricone op zijn experimenteelst. Die andere Sergio ging met alle eer lopen, maar Morricone's bijdrage aan het werk van Sergio Corbucci mag er ook zijn. De muziek voor Corbucci's western Navajo Joe nam Morricone op onder het pseudoniem Leo Nichols. Het hoofdthema bevat een van zijn meest bombastische en opwindendste vocale experimenten ooit. Van The Untouchables (1987) tot Once Upon a Time in America (1984): ook de gangsterfilm was een consistent thema in Morricone's carrière. Le clan des siciliens zette de toon. Alessandro Alessandroni, die de schreeuwerige stem leverde voor The Good, the Bad and the Ugly, bewijst hier opnieuw zijn kunde als fluit- en mondharpspeler van dienst. Morricone heeft één officiële Oscar in de wacht gesleept, in 2016 voor Quentin Tarantino's The Hateful Eight, maar werd veel vaker genomineerd, onder meer voor Terrence Malicks Days of Heaven (1978) en Giuseppe Tornatore's Malèna (2000). Zelf is de componist van mening dat hij het gouden beeldje ook had moeten krijgen voor Roland Joffés The Mission. Maar toen was Herbie Hancock hem voor met zijn soundtrack voor Round Midnight.