VRAAG HET AAN VINCENT BYLOO
...

VRAAG HET AAN VINCENT BYLOO Terechte vraag, Martine. Ik heb het nagevraagd en blijkbaar plant de muziekredactie geen recensie van Niels' debuut. Maar wie ben ik om te twijfelen aan het oordeel van de muziekredactie? Dat zijn intelligente mensen, Martine, sommigen hebben zelfs hun middelbaar afgemaakt. Ze onderscheiden moeiteloos een Gibson van een Fender, kunnen de platen van Pink Floyd ordenen op lengteduur en dreunen zonder één aarzeling de first én second engineers van alle Neil Youngplaten op, in chronologische én alfabetische volgorde. Om maar te zeggen: de muziekredacteurs van Knack Focus vallen al eens in de prijzen op prestigieuze muziekquizzen - vorig jaar nog knap runner-up geworden op het Popkampioenschap van Oostrozebeke. Anderzijds, beste Martine, ben ik het volkomen met je eens dat Niels' muziek een eerlijke kans verdient. Het is niet omdat hij een programma heeft gepresenteerd met als titel Is er wifi in Tahiti? (in plaats van Is er wifi óp Tahiti?) dat er geen volwaardige liedjesschrijver in hem schuilt. Liedjesschrijver, jawel, want vergis je niet: de muziek op zijn soloplaat is dan wel gecomponeerd door Miguel Wiels, de teksten heeft Niels helemaal zélf geschreven. En sinds Bob Dylan er een Nobelprijs mee heeft gewonnen, weten we welke literaire allure songteksten kunnen hebben. Mogelijk ook die van Niels. Dus, Martine: wat is er eerlijker en objectiever dan een van Niels pennenvruchten gewoon integraal aan de lezer ter beoordeling voor te leggen. Jij dus. Nemen we thans het titelnummer Speeltijd, een melancholische mijmering over een schoolvriendje van weleer. 'Ik weet nog hoe het wasSamen in de klasBij meester MathiasMet een veel te grote boekentasLiepen we in de pas' Het rijmt, Martine, altijd een goed begin. 'Wat later werd ik zesNooit echt bij de lesDe meester had weer stressMaar jij sprong voor me in de bresAl was het geen succes' En dat blijft maar rijmen. Flink zo, Niels. 'We waren dertien jaarHadden beatlehaarJe speelde goed gitaarEn maar meisjes stelen van elkaarM'n grote steunpilaar in het middelbaar' Nu krijgen we zelfs binnenrijm, dat moet van Shakespeare geleden zijn. Lap, nu doe ik het zelf ook. Best aanstekelijk, dat rijmen. 'En dan je eerste jobStuderen zat er opJa, daar dronken we opEn toch was dan plots je geld weer opHad jij een nieuwe mop en ik een houten kop' Nooit geweten dat er zoveel woorden rijmden op '-op'. Benieuwd of hij het volhoudt tot het einde. Komaan, Niels. 'De jaren zijn voorbijPlots ben ik je kwijtEn dat voor altijdNee, daar waren we echt niet op voorbereidToch heb ik geen spijt van onze mooie tijdEn ik mis je voor het eerst' Ai. Zonde. > Nu je het zegt, Veerle. Maar geef toe: de gelijkenissen tussen die twee zíjn treffend. Ze dragen allebei een stoppelbaardje en cowboyboots, ze kruipen al eens graag op een podium om hun inzichten over Amerika te delen en ze worden allebei graag the boss genoemd, ook al zijn ze dat niet in het echt. Stuur uw vragen naar Vincent Byloo: vraaghetaanvincent@knack.beMartine Vercruysse, Deerlijk; Veerle Van Rentergem, Laarne