Een tweede puike surpriseplaat dit jaar, en weer geeft Taylor Swift alleman het nakijken (enkel qua winterjasdessin troeft Joachim Coens haar af). De feërieke kamerpop van Evermo...

Een tweede puike surpriseplaat dit jaar, en weer geeft Taylor Swift alleman het nakijken (enkel qua winterjasdessin troeft Joachim Coens haar af). De feërieke kamerpop van Evermore zet de lijnen die op zusterplaat Folklore waren uitgetekend dikker in de inkt, en zo verdwijnt de aanzet van sobere indiefolk vanzelf - de productie is hier bij momenten glossy te noemen. Compagnons Aaron Dessner en Jack Antonoff kregen nu het gezelschap van de rest van The National, en ook twee Haim-zusjes verruimen het kader. Bovenal is dit een knappe auteursplaat, waarop Swift haar obsessie met break-upsongs en het filmmedium kundig samenperst tot beeldrijke karakterschetsen, in situaties bepaald door overspel en zelfs moord. Enkele overgare tekstregels en een opgeblazen duet met Bon Iver knabbelen aan de sterren, maar het blijven er vier.