1 In de twee laatste verhalen van de bundel stel je de vraag wat de schrijver aan moet met de coronacrisis. Wat moet een schrijver aan met de coronacrisis?
...

1 In de twee laatste verhalen van de bundel stel je de vraag wat de schrijver aan moet met de coronacrisis. Wat moet een schrijver aan met de coronacrisis? Roos van Rijswijk: Dat ik het in feite niet weet. Wat heeft fictie nog voor zin als je in een wereld leeft die uit de fictie weggerukt lijkt? Ik haal dikwijls inspiratie uit wat ik meemaak of om me heen zie. Vandaag is dat vaak gekoppeld aan de pandemie. Het zou dan toch raar zijn om die in mijn schrijven te ontwijken? De vraag is alleen of ik daar wel zin in heb. Ik hoor mensen vaak zeggen dat ze, zodra de pandemie achter de rug is, er niets meer over willen horen of lezen. Is dat echt wel zo, vraag ik me dan af. Mensen zoeken toch altijd duiding en zingeving? En waar vinden ze die? In kunst. Alle grote gebeurtenissen hebben een weg gevonden in de kunst, de wereldoorlogen natuurlijk, maar ook 9/11. 2 Vandaar ook dat je schrijft: 'Het is niet het vertellen dat niet meer kan. Ontsnappen is de onmogelijkheid'? Van Rijswijk: Als schrijver kun je in feite niet ontsnappen aan de pandemie, terwijl ik me goed kan voorstellen dat mensen graag een boek lezen waarin er even geen sprake van is. Ikzelf ook trouwens. Als lezer sta ik hier dus anders in dan als schrijver. Ik zit wat gewrongen met die tweespalt in mezelf. Maar in verhalen kan het, kwam ik tot het besluit, omdat je als schrijver weet dat je je lezer in dat genre niet te lang met iets opzadelt. In verhalen kun je het over onderwerpen hebben waar je geen heel boek mee zou willen vullen, maar waar je toch even wat over kwijt kunt. 3 Is dat ook de reden waarom er in je verhalen zo veel gewandeld wordt, over kerkhoven en door ziekenhuisgangen, omdat we nog nooit zo veel gewandeld hebben als vandaag? Van Rijswijk: Niet echt, daar is een andere reden voor. In mijn eerste verhalen zaten mijn personages nog stil, maar hoe meer ik schreef, hoe beperkter ik dat begon te vinden. Dus laat ik ze nu bewegen, wat me de kans geeft meer te tonen van de wereld die ik voor hen verzonnen heb, en het levert een prettiger leeservaring op. En misschien heeft het er wel mee te maken dat ik zelf ook moeilijk stil kan zitten, natuurlijk. (lacht)