Antiharddrugs, antiplastic, anti-Theo Francken. Roméo Elvis out zich op zijn solodebuut Chocolat als moraalrapper. Én als gevoelige ziel, want hij kijkt meer dan ooit in eigen boezem. 194 is de spijtbetuiging na een heroïne-uitspatting, met En silence verwerkt hij de dood van twee pôtes. Maar zwaar op de hand wordt het nooit, vanwege de blockbusterproductie. Inderdaad: stonden zijn duoplaten met producer Le Motel nog met één been in de underground, dan richt Roméo Elvis zich nu tot de mainstream. Soleil is daar het beste bewijs van: bubblegumrap in arenaformaat, en een potentiële wereldhit. Ook hiphopballad Perdu is dat, met dank aan die batterij strijkers, dat vrouwenkoor én Damon Albarn. Plat op de buik gaat Big Roméo evenwel nergens. Daarvoor is 3 étoiles te punk en Kuneditdoen, met Zwangere Guy, te veel connerie. En zo is Chocolat als een doos pralines: toegankelijk, verrassend, lékker.

Roméo Elvis ****

Chocolat

hiphop

Universal

Stream

Perdu