PROGRAMMA VAN 30 JULI tot 5 AUGUSTUS
...

PROGRAMMA VAN 30 JULI tot 5 AUGUSTUSTrots, toch wel. Ik heb wel eens gezucht bij de gedachte dat ik die song m'n hele leven lang zou moeten blijven spelen. Tot Paul Despiegelaere ( ex-Machines en producer van De Mens en X!nk; nvdr.) me erop wees dat dat helemaal niet zo erg is en ik blij mocht zijn dat ik zo'n nummer héb. Achter Barbara Carrera wel, ja. De rest van die EP beschouw ik als een jeugdzonde. Waarschijnlijk had ik die uitdrukking ' tits for breakfast' in een of andere film opgevangen. Puberaal als ik was, moet ik gedacht hebben: daar zit een nummer in. Ik ben zo'n mens die constant in songtitels denkt. In die periode tekende EMI véél Belgische groepen. Maar in tegenstelling tot The Radios, Soulsister en Clouseau brachten wij geen popmuziek voor een publiek van 7 tot 77. Eigenlijk heb ik dat aan BJ Scott en Willy Willy te danken. Ze waren gevraagd om The Dock Of The Bay van Otis Redding te brengen. Omdat de viering rond het thema 'zee' draaide en When The Bottle Runs Dry een echt zeemanslied is, suggereerden ze mij óók te vragen. Ik vond het best grappig. Geestig, al verschilt dat gevoel niet zo erg van dat bij een caféoptreden. Voor mij is een podium een podium. Vergeet niet dat ik altijd live ben blijven spelen. Groepen genoeg: The Old Bastards, White Light White Heat, De Prendergasten, waarin ik me voor het eerst aan het Nederlands waag... Eerst had ik schrik van m'n uitspraak, maar als je onze pas opgenomen cd hoort, zou je zweren dat ik dictielessen heb genomen. Niet dus. Is dat niet normaal? Als ik tot in den treure was blijven doorgaan met The Wolf Banes, dán zou ik verbitterd zijn geraakt. Omdat ik voelde dat het bergaf ging met die groep vond ik het wijselijk om te stoppen. Ik heb nog geen moment spijt gehad van die beslissing. En wat die jonge generatie betreft, ik ben fan van Admiral Freebee en Triggerfinger. Het verbaast mij dat de groepen van tegenwoordig van meet af aan écht goed zijn. Wij leerden destijds met vallen en opstaan. Ik ben na 20 jaar nog altijd een even slechte gitarist. Eva is m'n nichtje. Vroeger woonden wij naast mijn tante. Als die 's avonds het huis uit moest, ging ik op de kleine Eva letten en intussen pintjes uit de ijskast stelen. ( lacht) Op een gegeven moment - toen ik dacht dat ik volwassen was geworden - wilde ik er van af, maar iedereen blíjft me zo noemen. Ik heb er dus mee moeten leren leven. lDOOR PETER VAN DYCK