Mathias Coppens en neef Dieter trokken met een cameraatje en elk 100 dollar op zak van pool naar pool, op zoek naar de middernachtzon. Het resultaat ziet u in De Poolreizigers (vanaf 14/12 û 20.25 KanaalTwee).
...

Mathias Coppens en neef Dieter trokken met een cameraatje en elk 100 dollar op zak van pool naar pool, op zoek naar de middernachtzon. Het resultaat ziet u in De Poolreizigers (vanaf 14/12 û 20.25 KanaalTwee). De afstand tussen de twee polen is dan ook langer dan die tussen Zuid-Spanje en de Noordkaap. De twee series van The Road Ahead waren vingeroefeningen. Toen stonden Dieter en ik soms twee dagen aan een stuk vruchteloos te liften, en dat vonden we al zwaar. Maar deze keer hebben we écht heel erg afgezien, vooral in de jungle: de voortdurende angst, de vermoeidheid en ziekte... we zijn veel kilo's verloren. (lacht) We hebben een paar keer op het punt gestaan om er de brui aan te geven: we gingen kapot. Honderd dagen zijn heel intensief, maar achteraf haal je veel meer voldoening uit zo'n reiservaring - en het is interessanter om met een straf verhaal thuis te komen natuurlijk. (lacht) Tijdens de reis lag ik doodziek in een bootje dat ons vervoerde door de jungle: op een bepaald moment hoor ik een van die mannen tegen Dieter zeggen dat als ik het niet zou halen, ze me aan de boot gingen vastbinden. Zodat ik niet bij het eten zou liggen. (lacht) Het beste is dat ik Dieter daarop ook nog eens nichterig 'ja' zag knikken! We zijn met 100 dollar vertrokken. (lacht) In feite waren we beter af zonder vangnet. Ik ben ervan overtuigd dat Dieter en ik de reis nooit hadden afgemaakt als we wisten dat één telefoontje volstond om ons uit de miserie te halen. Hij opende alvast heel wat autoportieren. We waren een wagen nog maar ingestapt, en sommigen begonnen al hun levensverhaal. (lacht) Er was wel een probleem met onze working permit. Daarom zeiden we dat we allebei op het punt stonden om te trouwen, en dat we onze tocht filmden als bewijs aan onze vriendinnen dat we ons konden redden tijdens een wereldreis. Ik zweer het: er werd nooit iets in scène gezet. We zijn geen survivalexperten en al helemaal geen helden - we zijn schijtlaarzen die heel graag in onze zetel zitten. (lacht) Dieter en ik stralen een hulpeloze naturel uit en we wilden met het programma tonen dat de wereld niet gewelddadig is. Maar natúúrlijk waren we uit op sensatie. (lacht) Staf en ik zijn in hetzelfde geïnteresseerd en we wilden al heel lang iets samen doen. Maar terwijl hij op Ketnet bezig was, heb ik wat mijn eigen weg bewandeld, vooral achter de schermen. Maar meer kan ik momenteel nog niet zeggen over dat programma. Ik heb weinig voor VRT gewerkt, maar ik denk dat VTM het nu vooral moet hebben van een heel toffe vibe. Bert Geenen en Jan Verheyen stralen iets van een vaderfiguur uit, waardoor we vanzelf ook meer durven. Het is gemakkelijk te gedijen in een klimaat waar men heel dicht bij de presentatoren staat, terwijl er bij de VRT misschien een iets vastere structuur is. Het is een noodzaak voor productiehuizen. Alleen op creativiteit kun je niet doorgaan. Ik denk wel dat je een onderscheid moet maken in dat genre. Ik ken er het fijne niet van, maar Dina zou nooit toezeggen als ze het programma platvloers vond. Boer zoekt Vrouw is trouwens oorspronkelijk een Brits format, ontstaan vanuit het sociale drama van ongehuwde boeren. Ik vind de laatste plaat van Roland schitterend. En daarnaast luister ik nog steeds heel graag naar Satelliet Suzy van Noordkaap. Ik hou ook van Arno en Les Yeux de ma Mère, en Rozanne van Wim De Craene mag er ook altijd bij. ldoor GUNTER VAN ASSCHE'Eigenlijk ben ik een schijtlaars die graag in zijn zetel zit.'