Hij kan zo'n beetje alles: harmonieus croonen als Marvin Gaye en Curtis Mayfield, jazzy of bluesy licks morsen op gitaar, psychedelische hymnes bedenken, korrelige r&b uit...

Hij kan zo'n beetje alles: harmonieus croonen als Marvin Gaye en Curtis Mayfield, jazzy of bluesy licks morsen op gitaar, psychedelische hymnes bedenken, korrelige r&b uit analoge drumcomputers persen, een aardig mondje Spaans... Nick Hakim wéét dat zijn auditieve collages daardoor soms wazig en rommelig klinken, maar hij verkiest bewust de spontaniteit van ezelsoren boven een gladgestreken smoel en glossy klankpalet. Op zijn debuut Green Twins (2017) bewees de New Yorker al dat hij de kunst van subtiel geschakeerde, uit fluistertonen gewonnen torch songs beheerst, en dat de oneffen puntjes de sluimerende sensualiteit in zijn liedjes er niet minder fraai om maken. Ook dit tweede album baadt in de warme gloed van een zondagmiddagzon, aarzelend, en nog een beetje tipsy.