Was het moeilijk om op je 36e de stem van een puberende prinses na te bootsen?

KELLY MACDONALD: Het tienertimbre ging vanzelf. Als mijn moeder de film voor het eerst bekijkt, zal ze schrikken: ik denk dat mijn 'Mom!' nog net hetzelfde klinkt als vroeger. Merida's opstandig toontje was een grotere uitdaging. Ik was tijdens mijn tienerjaren veel braver: ik heb nooit gerebelleerd, daar was ik veel te onzeker voor.
...

KELLY MACDONALD: Het tienertimbre ging vanzelf. Als mijn moeder de film voor het eerst bekijkt, zal ze schrikken: ik denk dat mijn 'Mom!' nog net hetzelfde klinkt als vroeger. Merida's opstandig toontje was een grotere uitdaging. Ik was tijdens mijn tienerjaren veel braver: ik heb nooit gerebelleerd, daar was ik veel te onzeker voor. MACDONALD:It was the chance of a lifetime. Ik droomde al heel lang van een carrière als actrice. Ik heb mijn ouders meermaals vervloekt omdat ze niet in Los Angeles woonden. (lacht) In ons milieu vond je immers niemand die met acteren zijn brood verdiende. Ik had dus veel over voor die rol. MACDONALD: Ik heb in verschillende films en series meegespeeld, maar het heeft enkele jaren geduurd voordat mensen me echt serieus begonnen te nemen. Toen vond ik dat verschrikkelijk, nu zie ik het als een zegen. Als ik het onmiddellijk tot Hollywoods next big thing had geschopt, hadden ze me ondertussen waarschijnlijk alweer uitgespuwd. MACDONALD: Het was een kwestie van geven en nemen. Ik ben erin geslaagd een paar uitdrukkingen binnen te smokkelen die alleen rasechte Schotten verstaan. Af en toe werd ik ook op de vingers getikt als ik te ver dreigde te gaan. Pixar maakt nu eenmaal familiefilms. (lacht)MACDONALD: Ik heb de rest van de cast nog niet ontmoet. Je werkt allemaal apart. Mijn eerste opnamesessie was niet voor de poes. Opeens stond ik daar moederziel alleen in een gigantische studio in Los Angeles. Met alleen Mark Andrews en de producenten die zaten toe te kijken. Er bestaan minder intimiderende werkomstandigheden. (lacht)MACDONALD: Wat mij betreft is het de moeilijkste vorm. De stemmen van de andere acteurs kreeg ik niet te horen, ik kon dus alleen gissen naar hoe ze klonken. Bovendien moest ik de alsmaar vreemdere geluiden voortbrengen: vallen, meppen, grommen, noem maar op. Ik heb vaak gedacht: waarom kan niemand anders dit doen? MACDONALD: Amerikaans is alweer een tijdje geleden. De laatste maanden switch ik tussen Brits, Schots en Iers. Alleen het Iers blijft me soms achtervolgen omdat de draaiperiode van een seizoen Boardwalk Empire zo lang is. Het gebeurt dat ik me met een Ierse tongval excuseer als ik op straat iemand omverloop. MACDONALD: Ben je gek! Het regent hier écht elke dag. Bovendien huiver ik als ik terugdenk aan mijn tijd op Skye. Dat schiereiland leek wel een decor uit Lord of the Rings. En dan heb ik het over het land van de slechteriken, het duistere Mordor. MACDONALD: Ik ben geen patriot. Ik vind dat Schotse nationalisme een beetje onnozel. Is er iets vervelender - en kneuteriger - dan kerels die constant 'Proud to be Scottish!' staan te scanderen? (S.T.)