Jamie Lidell komt van ver. Na zijn groene jaren als underground elektronica-icoon siert hij nu de slaapkamermuur van menige bakvis. Lang stilzitten is er niet bij voor het vleesgeworden Duracellkonijn, al maakt hij op zijn nieuwe album ook plaats voor introspectie.
...

Jamie Lidell komt van ver. Na zijn groene jaren als underground elektronica-icoon siert hij nu de slaapkamermuur van menige bakvis. Lang stilzitten is er niet bij voor het vleesgeworden Duracellkonijn, al maakt hij op zijn nieuwe album ook plaats voor introspectie. Jamie Lidell: Ik aard niet goed op een en dezelfde plek, ik maak nergens een thuis voor mezelf. Om de paar jaar moet ik verhuizen of ik krijg het lastig. In die zin ben ik dus een héél rusteloze ziel. Ook in mijn muziek heb ik al heel wat afgereisd, van mijn solodebuut Muddlin Gear via Super Collider (samen met producer Cristian Vogel; nvdr. ) naar de moderne soul van Multiply en Jim, het was een turbulente trip vol valkuilen. Eigenlijk ben ik een metafysische zwerver. Lidell: De liefde, meneer! Het is de liefde die me naar New York heeft gelokt. Een grote stap na tien jaar Berlijn, met alle emotionele beslommeringen vandien. Nieuwe relatie, nieuwe stad... Lidell: Zo is dat. Met dit album heb ik alle emoties van de voorbije jaren verwerkt. Twee jaar geleden begon ik voor het eerst in mijn leven on the road een dagboek, een openbaring was dat. Goede ideeën zijn als dromen: als je 's ochtends wakker wordt, zijn die nog helder, maar na een paar minuten weet je er niets meer van. Meteen opschrijven is de boodschap. Stapels schriftjes heb ik volgekrabbeld. Toen Beck me opbelde en vroeg of ik een nieuwe plaat wilde maken, had ik genoeg materiaal . Lidell: (Lacht) Het klinkt een beetje vreemd, ja. Beck en ik hebben in 2006 samen getoerd en daar is het idee ontstaan om ooit iets samen te doen. Ik denk dat hij in mij een gelijkgestemde ziel ziet, we werken allebei op de grens van naïviteit. Lidell: Ik stond vooral versteld van zijn snelheid! In de studio is Beck zeer precies, honderd percent gefocust. Hij is heel erg begaan met teksten, maar op een abstracte manier. Als ik even niet oplette, nam hij de teugels over. Ik moest echt mijn mannetje staan. Mede daardoor is dit meer dan ooit een Jamie Lidellplaat. Multiply en JIM heb ik samen met Mocky gemaakt, deze keer trok ik alleen aan de touwtjes. Lidell: Akkoord, maar ík hakte al de knopen door. Artiesten die hun platen volsteken met zogenoemde gastbijdragen, vind ik een vreselijke trend. Tijdens de opnames in L.A. was Feist in de buurt en we hadden achtergrondzang nodig: het zou stom zijn haar níét te vragen. Chris heb ik vooral uitgenodigd omdat ik zijn laatste album met Grizzly Bear geweldig vind klinken. Lidell: Wist je dat hij op meer dan driehonderd gouden platen heeft meegespeeld? Driehonderd! Op een dag kwam ik met een Linndrum aandraven, een drumcomputer die in de jaren 80 erg populair was. Prince gebruikte hem op al zijn platen. Wat bleek? Alle geluiden in die machine zijn ingespeeld door James Gadson! Die Linndrum heeft ervoor gezorgd dat hij een decennium lang zonder werk zat. Het was alsof ik de duivel zelve in de studio had uitgenodigd. (Lacht)Lidell: Die song is inderdaad mijn hulde aan de jonge Michael Jackson. Het zorgt voor de lichte noot op het album. Compass is niet bepaald een blij album, soms zelfs wat zwaar op de hand, vooral inhoudelijk dan. Met Enough's Enough schudden we alles even los, een adempauze. It's like thefrietjes that come with a heavy steak. Lidell: Ja, en ik kan ook 'nietjesmachine' zeggen. (Lacht)Lidell: Ik was aan het shoppen in LA. Toen ik het sms'je kreeg, was ik erg in de war: het klonk zo onwezenlijk. Een paar minuten later passeerde een taxi waaruit keihard Beat It speelde op de radio, het nieuws verspreide zich als een vuurtje, in elke winkel waren mensen volop aan het speculeren. Een trieste dag. Michael Jackson was als The Beatles voor mijn generatie. Ik heb gehuild toen ik de film This Is It zag, die show was een mooi sluitstuk geweest van een groot artiest. Lidell: Hoe zou ik kunnen weten hoe het voelt om Michael Jackson te zijn? Niemand kan zich dat inbeelden! Die mens moet onder een gigantische druk geleefd hebben, straffe kerel die daar niet aan ten onder gaat. Hoe zou jij je voelen als je de moonwalk had uitgevonden of Thriller had geschreven? Lidell: Kijk, muziek is een prachtig medium. Een explosieve uitlaatklep die therapeutisch kan werken. In die track laat ik mijn schaduwzijde aan het woord. Er zit een demon in elk van ons, een destructieve kracht die de indianen Kali noemen. Een deel van mij vindt dat ik geen recht heb op positieve gevoelens of ervaringen, als een duiveltje dat alle goede dingen klein wil krijgen. Dáárover gaat Gypsy Blood. Een pijnlijke en trieste ervaring, maar wel eerlijk. Compass Nu uit bij Warp.Door Jonas Boel